IV SAB/Wr 65/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Siechnicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 grudnia 2025 r. I. stwierdza bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Siechnicach w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Siechnicach nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w Siechnicach do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; IV. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w Siechnicach na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. M. (dalej: skarżący) złożył skargę na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Siechnicach (dalej: Komendant KP, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 grudnia 2025 r. We wskazanym wniosku złożonym do organu drogą elektroniczną w dniu 8 grudnia 2025 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej funkcjonowania Komisariatu Policji w Siechnicach w związku z uzyskanymi z jednostek nadrzędnych organu ,tj. Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu oraz Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu. Wniósł o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) Czy w Komisariacie Policji w Siechnicach w latach 2022-2024 używany był służbowo komunikator Signal do celów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych? 2) Czy w Komisariacie Policji w Siechnicach obecnie jest używany służbowo komunikator Signal dla celów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych? 3) Czy w Komisariacie Policji w Siechnicach w latach 2022-2024 funkcjonował służbowy kanał wymiany informacji i poleceń na komunikatorze Signal, w formie grupy o nazwie "Integracja"; 4) Czy w Komisariacie Policji w Siechnicach w latach 2022-2024 na służbowych telefonach komórkowych zainstalowany był komunikator Signal do celów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych? 5) Czy w Komisariacie Policji w Siechnicach w latach 2022-2024 dochodziło do praktyki służbowego nagrywania rozmów z petentami telefonem służbowym w celu przesyłania ich treści do podległych policjantów (w tym na grupach służbowych), aby mogli oni skorzystać z tych zgłoszeń i dokonać ewentualnej kontroli przedmiotowego miejsca w ramach realizowanych przez siebie zadań służbowych? 6) Czy dzielnicowi Komisariatu Policji w Siechnicach oraz dzielnicowi Posterunku Policji w Kamieńcu Wrocławskim, w latach 2022-2024 służbowo nagrywali telefonem służbowym rozmowy z petentami w celu przesyłania ich treści do innych policjantów (w tym na grupach służbowych "Integracja"), aby mogli ono skorzystać z tych nagrań i dokonać ewentua;lnej kontroli w ramach realizowanych przez siebie zadań służbowych? 7) Czy kierownictwo Komisariatu Policji w Siechnicach w latach 2022-2024 wydało i przekazywało służbowe polecenia lub informacje służbowe za pośrednictwem komunikatora Signal w tym w ramach grupy "Integracja"? 8) Czy dzielnicowi z Posterunku Policji w Kamieńcu Wrocławskim w latach 2022-2024 posiadali na stanie więcej iż jeden (1) telefon służbowy przypisany do jednego rejonu służbowego? 9) Czy dzielnicowy sierż. M. D. z Posterunku Policji w Kamieńcu Wrocławskim w okresie od 10 do 24 kwietnia 2024 r. posiadał na stanie więcej niż jeden (1) telefon służbowy przypisany do jednego rejonu służbowego? 10) Czy dzielnicowi z Posterunku Policji w Kamieńcu Wrocławskim w okresie od 10 do 24 kwietnia 2024 r. posiadali na stanie służbowe kamery nasobne w celu wykorzystania służbowego? Skarżący zażądał, by odpowiedzi na pytania wniosku organ przesłał wyłącznie elektroniczne na podany adres e-mail. Ponadto przedstawił stanowisko odnośnie do obowiązku i sposobu udzielenia żądanej informacji publicznej i wskazał, że nie wchodzą one w zakres ograniczenia prawa do informacji, ponieważ dotyczą sposobu organizacji pracy funkcjonariuszy, używania środków technicznych w służbie, sposobu komunikacji i przekazywania poleceń służbowych oraz wyposażenia funkcjonariuszy w środki służbowe. W odpowiedzi z dnia 10 grudnia 2025 r. na wniosek skarżącego organ poinformował, że skarżący wniosek z zawartymi pytaniami wysłał do KMP we Wrocławiu i otrzymał już informację. W skardze na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z 8 grudnia 2025 r. o informację publiczną z wniosku skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosków z 8 i 18 grudnia 2025 r. poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej ewentualnie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie (w całości lub w części) – w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę; 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 par 2 p.p.s.a (ewentualnie przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 par. 2 p.p.s.a.); 5) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych; 6) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podał, że zwrócił się wnioskiem z 8 grudnia 2025 o udostępnienie informacji dotyczących sposobu wykonywania zadań publicznych przez jednostkę m.in. kwestii używania komunikatora Signal, przekazywania poleceń służbowych wyposażenia i praktyk służbowych w ustawowym terminie organ nie udostępnił żadnej informacji, zamiast tego sporządził pismo informacyjne z 10 grudnia 2025 r., w którym wskazał, że wniosek był już skierowany przez skarżącego do Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu i że skarżący otrzymał tę odpowiedź. Skarżący nie zgodził się, że pismo to stanowi odpowiedź na jego wniosek. Przedstawił też przebieg dalszej korespondencji pomiędzy skarżącym i organem, w tym złożony w dniu 18 grudnia 2025 r. zredagowany wniosek o informację publiczną, odpowiedź organu z dnia 21 grudnia 2025 r. Wskazał, że wcześniejsza korespondencja z jednostkami nadrzędnymi organu wskazuje, że jednostki te nie dysponują pełnym zakresem informacji dotyczących działalności KP w Siechnicach, wobec czego organ powinien samodzielnie rozpoznać wniosek skarżącego w granicach posiadanych informacji. Do skargi dołączył kopie wniosków i odpowiedzi od Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu oraz od Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu, a także wniosku z dnia 18 grudnia 2025 r. i odpowiedzi organu z dnia 21 grudnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że wniosek o udzielenie informacji, którą skarżący już posiada, jest bezprzedmiotowy. Takie żądanie nie zmierza do uzyskania informacji publicznej, lecz ewentualnego potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości posiadanych przez wnioskodawcę. Wyjaśnił, ze skarżący jest byłym funkcjonariuszem Policji i pełnił służbę w Komisariacie Policji w Siechnicach. Przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne, w którym zostały mu postawione zarzuty. Uznał, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji we własnej indywidualnej sprawie i nie ma waloru informacji publicznej. Argumentował ponadto o nadużyciu prawa do informacji przez skarżącego wskazując, że skarżący wysyła do organu dużą ilość wniosków, zapytań, w tym związanych ze sprawą, w której są mu przedstawione zarzuty karne, na które odpowiedź mogłaby z kolei naruszyć tajemnicę śledztwa. W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2026 r. skarżący złożył replikę na odpowiedź na skargę argumentując w zakresie formy i sposobu udostępnienia informacji, irrelewantności motywacji skarżącego i toczących się postępowań, dowodów na istnienie "równoległego systemu komunikacji" i kłamstwa procesowego, braku odpowiedzi w przedmiocie wyposażenia i metod pracy oraz pozornej odpowiedzi (pismo z dnia 10 grudnia 2025 r.), a także - bezzasadności zarzutu nadużycia prawa do informacji oraz argumentów personalnych organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność wystąpi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Przy czym, dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej albo że nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna. Ponadto, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Instytucja dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu na warunkach wskazanych w art. 5 u.d.i.p. Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje trzy sposoby załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego złożony został wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub organ jej posiada albo jej udostępnienie następuje według odmiennych zasad i trybu dostępu (art. 1 ust. 2 ud.i.p.) - wówczas organ informuje o tym autora wniosku zwykłym pismem. Stwierdzenie nadużycia prawa do informacji skutkuje natomiast obowiązkiem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sądowa kontrola bezczynności organu wymaga oceny podjętych przez organ działań w wyniku złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wedle wskazanych kryteriów. W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że organ – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Sąd nie ma wątpliwości, czego skarżący również nie kwestionuje, że organ zareagował na wniosek skarżącego dochowując terminu z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wniosek o informację publiczną został złożony w dniu 8 grudnia 2025 r. Organ odpowiedział na ten wniosek – dochowując ustawowego terminu - w dniu 10 grudnia 2025 r. Przedmiotem sporu jest natomiast ocena, czy w istocie Komendant KP wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. W sprawie poddanej kontroli sądowej skarżący w dniu 8 grudnia 2025 r. wniósł do organu o udzielenie odpowiedzi na 10 szczegółowych pytań dotyczących używania telefonów, kamer nasobnych oraz komunikatora Signal w Komisariacie Policji w Siechnicach i na Posterunku Policji w Kamieńcu Wrocławskim w ściśle wskazanych okresach i przez określony krąg osób (w tym imiennie oznaczonych) do celów służbowych. Komendant Komisariatu Policji w Siechnicach w odpowiedzi z dnia 10 grudnia 2025 r. poinformował, że skarżący otrzymał już informację na ww. pytania od Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu. Odpowiedź organu z dnia 10 grudnia 2025 r. nie mieści się w żadnej z ustawowych form załatwienia wniosku o informację publiczną, skutkiem czego organ jest bezczynny. Nie można uznać, że udzielona skarżącemu odpowiedź na wniosek skierowany do innego organu władzy publicznej stanowi odpowiedź na wniosek w sprawie. Oznacza to, że skarżący nie uzyskał żadnej informacji na wniosek z dnia 8 grudnia 2025 r., a wniosek ten do dnia złożenia skargi na bezczynność nie został załatwiony. W momencie otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do organu należy tymczasem dokonanie oceny, czy wniosek ten w istocie dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to czy żądane informacje podlegają udostępnieniu w innym trybie albo organ ich nie posiada albo nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych. Jeśli okoliczności te zachodzą, w takim przypadku adresat wniosku zobowiązany jest odpowiednio poinformować o trybie dostępu lub o braku żądanych informacji. Jeśli natomiast prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na art. 5 u.d.i.p., to winien podjąć rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Rozstrzygnięcie to przybiera formę decyzji administracyjnej. W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do badania sprawy pod kątem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por: wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1111/18, CBOSA), podobnie jest w przypadku art. 5 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej odmowa ta musi przybrać formę decyzji administracyjnej, o czym jednoznacznie stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Należy bowiem zauważyć, że nawet jeśli żądana informacja zawiera dane chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej, to nie oznacza to, że informacja taka traci charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6665/21, CBOSA). Twierdząc natomiast w odpowiedzi na skargę, że wniosek z 10 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, organ powinien wydać decyzję w trybie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia tej informacji publicznej. Takiej decyzji przed i w toku postępowania sądowego organ nie wydał. W konsekwencji wskazanych okoliczności organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na treść przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma wątpliwości, że każda stwierdzona bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa. Natomiast nie w każdej stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości postępowania Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, które stanowi postać kwalifikowaną naruszenia prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, CBOSA). W sprawie poddanej kontroli Sądu sytuacja taka nie wystąpiła. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzekł w punkcie II sentencji wyroku. W oparciu o art. 149 § 1 pkt 1) w związku z art. 286 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Komendanta KP do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 grudnia 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku. Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd na podstawie art. 149 § 2 nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny ani o przyznanie sumy pieniężnej. O kosztach postępowania - pkt IV sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.