III OZ 250/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 763/24 w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 763/24, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 1090, dalej "rozporządzenie RM") wezwał M.P. (dalej "skarżący") do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł. Powyższe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia. We wniesionym środku zaskarżenia skarżący żądał jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do art. 234 § 1 - 2 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. Opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Nie pobiera się opłaty kancelaryjnej jedynie za odpis orzeczenia z uzasadnieniem podlegający doręczeniu z urzędu (art. 234 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek ten nie dotyczy jednak rozpoznawanej sprawy, gdyż wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę, należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art. 141 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 2 zdanie pierwsze, w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Skarżący zgłaszając żądanie doręczenia odpisu orzeczenia oddalającego wniesioną przez niego skargę, wraz z uzasadnieniem, powinien uiścić opłatę kancelaryjną przy zgłoszeniu wniosku w tym przedmiocie. Wobec jej braku skarżący zasadnie został wezwany do jej uiszczenia. Wysokość należnej opłaty kancelaryjnej została ustalona w sposób prawidłowy, gdyż jak wynika z § 2 przywołanego rozporządzenia RM, opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Tym samym Przewodniczący Wydziału WSA postąpił prawidłowo, wzywając do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł. W treści zażalenia nie podniesiono jednocześnie argumentów, które podważałyby zasadność wydanego zarządzenia. Okoliczności dotyczące postępowania w sprawie prawa pomocy przytoczone przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia nie mogą być wzięte pod uwagę przy okazji jego rozpatrywania. Wniosek skarżącego o prawo pomocy został rozpoznany, a postępowanie w tym zakresie prawomocnie zakończone. Przedstawiona w treści zażalenia argumentacja nie zawiera zarzutów natury formalnej bądź materialnej, stąd niemożliwym było odniesienie się do niej przez Naczelny Sąd Administracyjny w szerszym zakresie. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2