IV SAB/Wr 584/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi E. M. na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 28 października 2024 r. I. stwierdza, że Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 28 października 2024 r. i bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu do załatwienia sprawy; III. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 28 października 2024 r. E. M. (dalej: skarżąca) wniosła do Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu wniosek o dostęp do informacji publicznej odnoszący się do postępowania konkursowego w sprawie udzielenia świadczeń zdrowotnych przez 20 lekarzy posiadających tytuł specjalisty z anestezjologii i intensywnej terapii, medycyny ratunkowej, neurologii, chorób wewnętrznych, kardiologii, chirurgii ogólnej, chirurgii dziecięcej, ortopedii i traumatologii narząd ruchu, ortopedii i traumatologii lub pediatrii lub ukończył co najmniej drugi rok specjalizacji oraz kontynuuje szkolenie specjalizacyjne z anestezjologii i intensywnej terapii, medycyny ratunkowej lub neurologii lub w ramach szkolenia specjalizacyjnego ukończył moduł podstawowy w dziedzinie: chorób wewnętrznych, pediatrii lub chirurgii ogólnej i kontynuuje lub zakończył szkolenie specjalizacyjne oraz uzyskał tytuł specjalisty (liczba godzin dyżurów w miesiącu min. 72 godz.) w S. we W. poprzez wskazanie: 1) Jaką specjalizację posiada lekarz K. K. i czy ukończyła specjalizację z medycyny ratunkowej przedkładając na tę okoliczność stosowany dyplom. Czy w chwili przystąpienia do konkursu posiadała zaświadczenie od kierownika specjalizacji potwierdzające fakt ukończenia drugiego roku specjalizacji z medycy ratunkowej; 2) Czy lekarz K. P. przedłożył w trakcie postępowania konkursowego pozytywną opinię od poprzedniego pracodawcy/zleceniodawcy/udzielającego zamówienie z terenu D., co było wymagane w świetle wymogów opisanych w szczegółowych warunkach konkursu; 3) Czy lekarz J. G. przedłożył w trakcie postępowania konkursowego pozytywną opinię od poprzedniego pracodawcy/zleceniodawcy/udzielającego zamówienie z terenu D., co było wymagane w świetle wymogów opisanych w szczegółowych warunkach konkursu; 4) Czy wszyscy spośród wybranych przez Komisję oferentów posiadali wykonane badania sanitarno-epidemiologiczne i czy dokumenty na tę okoliczność zostały złożone przez każdego z oferentów; 5) Kiedy i w jaki sposób zostało udostępnione ogłoszenie o rozstrzygnięciu ww. postępowania konkursowe; 6) W jakim konkretnie terminie zostało udostępnione ogłoszenie o rozstrzygnięciu ww. postępowania konkursowego na stronie W. we W. i jaka jest przyczyna niezamieszczenia daty rozstrzygnięcia konkursowego przez Komisję Konkursową. Jednocześnie skarżąca zawnioskowała o przedłożenie regulaminu konkursu. Pismem z 20 kwietnia 2025 r. skarżąca – zważywszy na brak odpowiedzi na wniosek z 28 października 2024 r. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu. Pismem z 27 maja 2025 r. Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu udzielił skarżącej odpowiedzi na ww. wniosek oraz udostępnił regulamin konkursu. Z treści odpowiedzi na wniosek wynika, że Pani K. K. posiada specjalizację z chorób zakaźnych. W chwili przystąpienia do konkursu, którego dotyczy zapytanie, spełniała warunki ukończenia co najmniej drugiego roku specjalizacji z medycyny ratunkowej (ad. 1), Pan K. P. w okresie od 6 lutego 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. miał zawartą ze Szpitalem umowę o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej i Szpital zdecydował się na kontynuowanie współpracy (ad. 2), Pan J. G. nie złożył ofert w postępowaniu konkursowym (ad. 3), żadna z ocenianych ofert nie była weryfikowana pod kątem spełnienia wymogu wykonania badań sanitarno – epidemiologicznych z uwagi na odstąpienie przez nowego kierownika SOR od konieczności spełniania tego wymogu, z uwagi na co Szpital nie wyzwał do uzupełnienia ofert w tym zakresie (ad. 4), ogłoszenie o rozstrzygnięciu ww. postępowania konkursowego zostało umieszczone na stronie internetowej Szpitala oraz na tablicy ogłoszeń w dniu 10 lipca 2024 r. (ad. 5), ogłoszenie o rozstrzygnięciu ww. postępowania konkursowego zostało umieszczone na stronie internetowej Szpitala w dniu 10 lipca 2024 r. Brak zamieszczenia daty stanowił brak o charakterze formalnym (ad. 6). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych, czynności oraz bezczynności organów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Natomiast, stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej spoczywa nie tylko na organach władzy publicznej, ale również na innych podmiotach wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym. SP ZOZ jako jednostka realizująca zadania z zakresu ochrony zdrowia, finansowane ze środków publicznych spełnia te kryteria, a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie ze statutem (stanowiącym załącznik do uchwały Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z 20 grudnia 2012 r. nr XXX/838/12) Wojewódzki Szpital Specjalistyczny we Wrocławiu, jest podmiotem leczniczym w rozumieniu ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej prowadzonym w formie samodzielnego zakładu opieki zdrowotnej, dla którego podmiotem tworzącym jest Województwo Dolnośląskie (§ 1 statutu). Organami Szpitala są: Dyrektor oraz Rada Społeczna Centrum. Dyrektor ponosi odpowiedzialność za zarządzanie Szpitalem, kieruje jego działalnością i reprezentuje ją na zewnątrz (§ 7 i 8 statutu). Szpital, jako samodzielny publiczny zakład opieki społecznej, prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania. Podstawą gospodarki finansowej Szpitala jest roczny plan finansowy (§ 11 statutu). Bezczynność podmiotu zobowiązanego w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany podmiot nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot ten, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej, nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy lub organ nią nie dysponuje (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, CBOSA). Milczenie organu przez całe 14 dni jest dowodem na to, że organ ten dopuścił się bezczynności. Jest to bowiem stan obiektywny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 44/21, CBOSA). Podkreślenia nadto wymaga, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością podmiotu zobowiązanego, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Dlatego też, podniesione przez Szpital w odpowiedzi na skargę okoliczności mające tak de facto na celu usprawiedliwienie tak znaczącego opóźnienia w udzieleniu skarżącej odpowiedzi na wniosek z 28 października 2024 r., nie mogły mieć znaczenia przy rozpatrywaniu skargi. Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego – że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej, podczas gdy podmiot ten uważa inaczej, o czym też poinformował wnioskującego. Wówczas to w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego można zweryfikować jego stanowisko co do kwalifikacji żądanej informacji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, CBOSA). Dla uściślenia wskazać należy, że opisana powyżej sytuacja nie ma miejsca w sprawie, gdyż po pierwsze jak wynika z akt sprawy skarga skarżącej zarzucająca podmiotowi zobowiązanemu bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku z 28 października 2024 r. została wniesiona pismem z 20 kwietnia 2025 r., czyli jeszcze przed udzieleniem przez podmiot zobowiązany odpowiedzi na ten wniosek, do której doszło dopiero 27 maja 2025 r. W skardze tej skarżąca zarzucając podmiotowi zobowiązanemu bezczynność podniosła, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na jej udostępnienie minął po 14 dniach od dnia złożenia jej wniosku, lecz pomimo tego nie udzielił on jej "jakiejkolwiek odpowiedzi". A po wtóre, z treści odpowiedzi podmiotu zobowiązanego na wniosek skarżącej wynika, że podmiot ten uznał, że wnioskowane informacje posiadają walor informacji publicznej i jako takie podmiot ten udostępnił skarżącej, aczkolwiek uczynił to dopiero w ślad za pismem z 27 maja 2025 r., a zatem tak jak podniosła skarżąca bezspornie z naruszeniem 14 dniowego terminu wynikającego z u.d.i.p. Dlatego też – w opisanej powyżej sytuacji, kiedy to podmiot zobowiązany ostatecznie udzielił skarżącej wnioskowanych przez nią informacji – ocena dokonanej przez ten podmiot kwalifikacji tych informacji jako informacji publicznych jest bezprzedmiotowa. Poza tym, zakresem kontroli Sądu nie została objęta treść udzielonej przez podmiot informacji (jej zupełność, forma, czy też zakres). Przedmiotem kontroli Sądu (zważywszy na okoliczności sprawy) pozostawało natomiast to, czy podmiot zobowiązany po wniesieniu przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji z 28 października 2024 r. podjął przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej działania i czy uczynił to we właściwej formie i w terminie, czy też takich działań nie podjął, pozostając tym samym w bezczynności. Rozstrzygając powyższe, Sąd uznał, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności. Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że żądanie udostępnienia informacji publicznych zostało zawarte przez skarżącą w piśmie z 28 października 2024 r., zaś organ udostępnił jej wnioskowane informacje dopiero w ślad za pismem z 27 maja 2025 r. Tymczasem podmiot ten miał 14 dni na udostępnienie informacji, czy też poinformowanie skarżącej, że wnioskowane informacje nie mają waloru informacji publicznych, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące – terminu udostępnienia informacji. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyznaczają przepisy z art. 13 u.d.i.p. Jeśli zaś podmiot ten stwierdził podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, zobligowany był do wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia takich informacji mając na względzie treść art. 16 ust. 1, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pomimo tego, podmiot ten w tych terminach pozostawał natomiast bezczynny. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd – w pkt I zdaniu pierwszym sentencji wyroku – stwierdził bezczynność podmiotu zobowiązanego w załatwieniu wniosku skarżącej z 28 października 2024 r. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność podmiotu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt I zdaniu drugim sentencji wyroku. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne stwierdzonej w rozpoznawanej sprawie bezczynności przejawiają cechy naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że podmiot zobowiązany pozostawał niewątpliwie w bezczynności trwającej ponad 6 miesięcy (od daty złożenia wniosku z 28 października 2024 r. do dnia wniesienia skargi tj. do 20 kwietnia 2025 r.). Żadne okoliczności nie usprawiedliwiają tak długiego okresu bezczynności. Tym bardziej że podmiot ten mógł skorzystać z możliwości przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku skarżącej (jednak nie dłużej niż o dwa miesiące), czego również nie uczynił. Na rażący charakter bezczynności trwającej 6 miesięcy wskazuje się również w orzecznictwie (wyrok NSA z 13 czerwca 2013 r., II OSK 3059/12; CBOSA). Z uwagi natomiast na udzielenie skarżącej – już po wniesieniu skargi –wnioskowanych informacji, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania podmiotu zobowiązanego do załatwienia sprawy (pkt II sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Zasądzona od podmiotu na rzecz skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiściła inicjując postępowanie sądowe w sprawie.