III OZ 496/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 29 lipca 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 201/25 w sprawie ze skargi D. L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 29 lipca 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 201/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę D. L. (dalej także "skarżący) na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że wniesiona w dniu 21 czerwca 2025 r. (w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem platformy ePUAP) przez skarżącego skarga nie odpowiadała warunkom z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) i miała braki formalne, a mianowicie nie była ona podpisana. Podpisem elektronicznym podpisano jedynie pismo przewodnie do skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 8 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wymienionych braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skutecznie skarżącemu 10 lipca 2025 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał skarżącemu z dniem 17 lipca 2025 r. W wymienionym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi. Wprawdzie 10 lipca 2025 r. skarżący przesłał drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP pismo przewodnie pn. "Skarga. Uzupełnienie braków formalnych skargi – sygn. akt II SAB/Po 201/25" dołączając do niego jako załącznik skargę z dnia 21 czerwca 2025 r., jednak ponownie podpisem elektronicznym podpisał wyłącznie wskazane pismo przewodnie, zaś sama skarga nie została takim podpisem podpisana. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wskazując, że Sąd przyjął nadmiernie formalistyczną interpretację przepisów art. 46 § 1 pkt 4 i § 2a p.p.s.a oraz art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a nie uwzględniając, że skarga została złożona elektronicznie za pomocą ePUAP, autorstwo dokumentu nie budziło żadnych wątpliwości, intencją skarżącego było skuteczne wniesienie skargi, a brak podpisu został niezwłocznie naprawiony w toku postępowania uzupełniającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 2a p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. W świetle art. 46 § 2b p.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do sądu pierwszej instancji drogą elektroniczną, przy czym skarga ta stanowiła załącznik do pisma przewodniego z 21 czerwca 2025 r. zatytułowanego "Skarga na bezczynność ZDM – do przekazania WSA w Poznaniu", zaś podpis elektroniczny został złożony wyłącznie pod tym właśnie pismem przewodnim, a nie pod załączoną do niego skargą. Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 6 grudnia 2021 r. sygn. akt I FPS 2/21 stwierdził, że "Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym". Wobec powyższego należało uznać, że sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie do sądu na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu skargi z 21 czerwca 2025 r. złożonej drogą elektroniczną (ePUAP) podpisanej przez stronę kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym niebędącym podpisem własnoręcznym strony (art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a.). Pismo ogólne zawierające wyłącznie informację o załączonej do tego pisma niepodpisanej skardze nie jest bowiem odrębnym zbiorem danych zawierającym całość znaczeniową komunikatu kierowanego do sądu administracyjnego. Brak podpisania skargi stanowi brak formalny w każdym przypadku uzasadniający wezwanie strony do jego uzupełnienia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie uzupełnił ww. braku formalnego skargi w wyznaczonym przez sąd pierwszej instancji terminie, co musiało skutkować jej odrzuceniem w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.