IV SAB/Wr 215/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł ( słownie sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. (data wpływu [...] listopada 2018 r.) L. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Zainteresowany wniósł o ponowne obliczenie i wypłatę brakującej części przysługującego mu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze [...] dni wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia [...] lutego 2012 r., tj. od daty zwolnienia ze służby. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował wnioskodawcę, że brak jest obecnie podstawy prawnej, określającej sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, w związku z czym wniosek będzie mógł zostać rozpatrzony po wprowadzeniu w życie nowelizacji przepisów ustawy o Policji, określającej nowe zasady naliczania ekwiwalentu. W dniu [...] lutego 2020 r. wnioskodawca złożył do Komendanta Głównego Policji ponaglenie, w którym wniósł o stwierdzenie, że Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy w przedmiocie ponownego obliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Strona wskazała, że każda przewlekłość jest naruszeniem prawa i w sprawie wystąpiły podstawy do przypisania przewlekłości rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji uznał, że Komendant Wojewódzki Policji nie dopuścił się przewlekłości w rozpatrywaniu sprawy. Organ wyższego stopnia stwierdził, że wobec braku przepisu prawa, stanowiącego podstawę wypłaty ekwiwalentu, Komendant Wojewódzki Policji nie ma możliwości wypłaty ekwiwalentu, a zatem nie dopuścił się przewlekłości w rozpatrywaniu sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie ponownego obliczenia i wypłaty ekwiwalentu skarżący zarzucił naruszenie art. 8, art. 9, art. 11, art. 12, art. 35 i art. 36 k.p.a. oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i wniósł o zobowiązanie organu do wypłaty ekwiwalentu, stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownych czynności. Bezczynność jest uzasadniona nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. Ponadto organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usuniecie przeszkody w wydaniu decyzji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody. Dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Brak regulacji prawnych do rozpatrzenia wniosku nie stanowi przesłanki do stwierdzenia, ze organ nie jest bezczynny. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając że organ nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący złożył do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji ponaglenie z dnia [...] lutego 2020 r., w którym żądał stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o obliczenie i wypłatę części ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i niezałatwienie sprawy nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z treści tego ponaglenia, jest to ponaglenie w kwestii przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ w przedmiocie wniosku skarżącego o wypłatę ekwiwalentu. Natomiast w niniejszej sprawie, strona złożyła skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie ponownego obliczenia i wypłaty ekwiwalentu i wniosła o zobowiązanie organu do wypłaty ekwiwalentu, o stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności oraz o stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący nie złożył ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.