IV SAB/Wr 198/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 198/20 w sprawie ze skargi Z. R. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w przedmiocie dopuszczenia dowodu z oświadczenia strony oraz umożliwienia wypowiedzenia się w sprawie postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 198/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił w punkcie I skargę Z. R. (dalej: strona, skarżący) na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w przedmiocie dopuszczenia dowodu z oświadczenia strony oraz umożliwienia wypowiedzenia się w sprawie oraz oddalił w punkcie II wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wskazane postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 21 lipca 2020 r. wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o podmiotach uprawnionych do jej sporządzenia. W dniu 27 lipca 2020 r. do tutejszego Sądu wpłynęła osobiście sporządzona przez skarżącego skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega pismo skarżącego z dnia 27 lipca 2020 r., zatytułowane jako "zażalenie", które kwestionuje prawidłowość i zasadność postanowienia tutejszego Sądu z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 198/20. Trzeba przy tym podkreślić, że powyższe postanowienie skarżący kwestionuje wyłącznie w zakresie odrzucenia wniesionej przez niego skargi. Nie podważa on natomiast rozstrzygnięcia dotyczącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że wniesione przez skarżącego pismo było w istocie skargą kasacyjną zmierzającą do podważenia zapadłego orzeczenia o odrzuceniu wniesionego środka zaskarżenia. Dlatego też należało je rozpoznać w trybie właściwym dla skargi kasacyjnej. W myśl art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej u.p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązki, a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 175 § 2 u.p.p.s.a., wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej oraz wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2a). Ani z akt sprawy, ani tym bardziej z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem skargę kasacyjną dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżący nie jest w stanie samodzielnie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną i z tej przyczyny odrzucić, mając za podstawę art. 178 u.p.p.s.a.