IV SAB/Wr 1012/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi P. w W. na bezczynność Koła Łowieckiego "Darz Bór" w Lądku Zdroju w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 lipca 2025 r. postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 2 sierpnia 2025 r. (data stempla pocztowego) P. w W. (dalej: Towarzystwo, skarżący), działając przez pełnomocnika, wniosło skargę na bezczynność Koła Łowieckiego "[...]" w L. w udostępnieniu informacji publicznej. Pełnomocnika wezwano o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa (uwierzytelnionego odpisu) upoważniającego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu (uwierzytelnionego odpisu) określającego umocowanie do reprezentowania Towarzystwa w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 23 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei w myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., II OZ 343/19). Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl natomiast art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Trzeba zaznaczyć, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym niezłożenie prawidłowego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 22 czerwca 2020 r., II OZ 423/20 i 30 stycznia 2020 r., II OZ 74/20). Z akt sprawy wynika, że wezwanie sądowe o uzupełnienie wspomnianych braków doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 września 2025 r. Mimo to w wyznaczonym terminie nie zostały one uzupełnione. Skoro pełnomocnik, mimo stosownego wezwania, nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że jest umocowany do reprezentowania strony w sprawie, to wystąpiły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 maja 2012 r., I FSK 531/12). Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a.