IV SAB/Wa 894/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Westra Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. spółka komandytowa z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP 1) stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku A. spółka komandytowa z siedzibą w G. dotyczącego udzielenia zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla A.R.; 2) stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A. spółka komandytowa z siedzibą w G. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. Pismem z 17 listopada 2025 r. A.sp. komandytowa (dalej także "Spółka", "Skarżąca" albo "Strona"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sąd") skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego (dalej "Wojewoda", "Organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę dla obywatelki K. A. P. Q. R., dalej "Cudzoziemka", na terytorium RP. W skardze wniesiono o: 1) stwierdzenie, iż Wojewoda dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz Spółki na podstawie wniosku skierowanego w dniu 30 maja 2025 r.; 2) stwierdzenie, iż Wojewoda dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie Wojewody do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz Spółki w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie Skarżącej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Organ: 1) art 6 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a." w zw. z art 8 k.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 36 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia, iż postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; 2) art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania; 3) art. 35 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku w terminach go obowiązujących; 4) art. 36 k.p.a. przez brak poinformowania skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. Skarżąca podniosła, że w dniu 30 maja 2025 r. złożyła wniosek do Wojewody Mazowieckiego o udzielenie Cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP. Na dzień skierowania skargi Organ nie podjął działań w sprawie i nie wydał zezwolenia na pracę w związku z przedmiotowym wnioskiem. Zdaniem Skarżącej, opóźnienia w wydaniu zezwolenia na pracę spowodowały duże straty finansowe wynikające z niemożności wykonywania pracy przez osoby już zrekrutowane i gotowe do podjęcia zatrudnienia. W praktyce oznacza to utracony przychód z pracy tych osób - firma nie może realizować usług produkcyjnych, bo brakuje osób posiadających zezwolenie na pracę. Ponadto generuje to koszty stałe utrzymania rezerw kadrowych - niektórzy kandydaci oczekują na dokumenty, co wiąże się z kosztami zakwaterowania, administracji lub ponownej legalizacji, a także koszty rekrutacji zastępczej - część kandydatów rezygnuje z powodu długiego oczekiwania, więc proces trzeba powtórzyć. Nie można także pominąć strat operacyjnych związanych z niewykonaniem zleceń produkcyjnych i spadku wydajności linii. II. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego podania, czynności te nie miały charakteru pozornego. Organ wskazał, że 30 maja 2025 r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek Spółki wydanie zezwolenia na pracę typ A dla Cudzoziemca, na stanowisko robotnik wykonujący prace proste w przemyśle na okres ważności od 20 lipca 2025 r. do 19 lipca 2026 r. Wniosek nie zawierał braków formalnych. Organ podniósł, że dokonał analizy posiadanego materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na pracę. Jednocześnie dokonał weryfikacji pracodawcy pod kątem okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 214), dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia", oraz dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, w tym opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz związanych z uiszczeniem podatków. Biorąc pod uwagę ilość wniosków złożonych przez Skarżącą do Wojewody, powziął on wątpliwości m.in. co do faktycznego celu uzyskania zezwolenia na pracę Cudzoziemca, tj. czy wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, a zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu oraz przedmiotu działalności Spółki. Ponadto Organ podjął czynności w celu ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych w art. 88j ust. 2b pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z powyższym w dniu 25 września 2025 r. na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. organ wezwał Skarżącą do przedstawienia w terminie 14 dni od daty odebrania pisma m.in.: dokumentów, z których wynika, że podmiot powierzający pracę Skarżącej posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy ww. cudzoziemcom; dokumentów potwierdzających wykonanie usługi wskazanej w umowie z dnia 15 października 2018 r. z A.sp. z o.o. sp. k., załączonej do wniosków (np. aktualne faktury). Wezwano również do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie infrastruktury, sprzętu, środków niezbędnych do wykonywania zadań na stanowisku wskazanym we wniosku w zakresie PKD podanego w pkt 1.4.7. wniosku, tj. PKD 1012Z (przetwarzanie i konserwowanie mięsa z drobiu); załączenia przykładowych umów zawartych pomiędzy cudzoziemcami a Skarżącą, w sprawie których tutejszy organ wydał zezwolenia na pracę wraz z potwierdzeniem zgłoszenia do ubezpieczenia za ostatnie 3 miesiące (ZUS RCA wraz z potwierdzeniem wysłania); dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia z ostatnich 3 miesięcy oraz dokumentów potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, dla których wydane zostały zezwolenia na pracę (ZUS DRA). W dniach 8 i 9 października 2025 r. wpłynęły korekty podania wraz z załączoną dokumentacją. Z kolei w dniu 23 października 2025 r. wpłynęła czwarta korekta, do której załączono upoważnienie do reprezentowania Skarżącej. Ponieważ załączony materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, w dniu 27 października 2025 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia dokumentów, wskazanych we wcześniejszym wezwaniu. Organ poinformował również Stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 6 listopada 2025 r. W dniu 3 listopada 2025 r. wpłynęły kolejne korekty z załączonym materiałem dowodowym. Organ ponowienie przeanalizował zebrane dokumenty i w dniu 21 listopada 2025 r. decyzją nr [...] na podstawie art. ust. 1 pkt 1 oraz 88j ust. 2b ustawy w zw. z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025 r., poz. 621) odmówił wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Wojewoda podniósł, że podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy. Załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu, w myśl przepisu art. 8 § 1 K.p.a. Znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców i wiążący się nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych wniosków, niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie nowych podań o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). Skarżąca ma świadomość zarówno co do faktu wydłużonego czasu procedowania wniosków wynikającego ze wzmożonej liczby wniosków złożonych za pośrednictwem systemu praca.gov.pl oraz operatorów pocztowych, Kancelarii Głównej Urzędu oraz platformy ePUAP. Złożenie przedmiotowej skargi na bezczynność organu ma zatem na celu, w ocenie organu, jedynie wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Organ wskazał, że nie ma podstaw do zasądzenia sumy pieniężnej. Jako uzasadnienie wniosku w tym zakresie skarżąca nie wykazał żadnej straty, a jedynie wskazała, że: "w wyniku bezczynności organu administracji ponosi realne straty w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej". Ponadto, niezasadny jest również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. W przypadku uwzględnienia skargi skarżącej organ wniósł o niezasądzanie na rzecz skarżącej lub odpowiednie miarkowanie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pełnomocnik skarżącej od 22 października 2025 r. do dnia 18 listopada 2025 r. wniósł łącznie 88 skarg skierowanych do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na prace cudzoziemców. Wszystkie skargi są analogicznej treści, a cześć z nich dotyczy spraw zakończonych wydaniem rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: III. Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, które pozostają w dyspozycji Sądu w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta bezczynność była zawiniona przez organ, czy też nie. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, albowiem Organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącej. IV. 1. W myśl art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z zasady tej wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki i opieszałości w podejmowanych czynnościach. Naturalną konsekwencję zasady szybkości postępowania stanowi wprowadzenie obowiązku załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 1 – 5 k.p.a. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "bezczynności organu" jest nie tylko pojęciem prawniczym, ale i prawnym, ponieważ ustawodawca posługuje się nim w treści przepisów prawa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., jako kryterium wyznaczającym zakres sądowej kontroli administracji. Najczęściej pod tym pojęciem rozumie się stan, w którym organ nie załatwia sprawy w określonym terminie. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2023 r., I OSK 486/23, LEX nr 3652884). Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt I OPS 5/19: "Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935), uzyskując odmienny znaczeniowo sens. I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód". 2. Z akt administracyjnych sprawy wynika w szczególności następujący przebieg postępowania: (-) 30 maja 2025 r. Skarżąca wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla Cudzoziemca; (-) 25 września 2025 r. na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. organ wezwał Skarżącą do przedstawienia w terminie 14 dni od daty odebrania pisma dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy – pismo zostało skutecznie doręczone w tym samym dniu; (-) 27 października 2025 r. organ ponowił w/w wezwanie - pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 6 listopada 2025 r.; (-) 18 listopada 2025 r. do Organu wpłynęła skarga Skarżącej na bezczynność Wojewody, skierowana do Sądu; (-) decyzją z dnia 21 listopada 2025 r., odmawiającą udzielenia żądanego zezwolenia, Wojewoda zakończył postępowanie w sprawie 3. Analiza w/w przebiegu postępowania prowadzi do wniosku, że w sprawie doszło do bezczynności Wojewody, ponieważ sprawa nie została załatwiona w określonym w art. 35 k.p.a. terminie. W szczególności należy zwrócić uwagę na brak podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie w okresie od 30 maja 2025 r. (data wpływu wniosku) do dnia 25 września 2025 r. (data pierwszego wezwania Skarżącej do uzupełnienia dokumentacji). Zwlekanie przez Wojewodę z podejmowaniem czynności w postępowaniu przez blisko 4 miesiące w sytuacji gdy zasadą powinno być załatwienie sprawy w ciągu miesiąca, stanowi naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. W/w okoliczności obligowały Sąd do stwierdzenia, na podstawie art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż rozpatrując sprawę Wojewoda dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (pkt 1 sentencji wyroku). Natomiast w następstwie wydania przez Wojewodę 28 listopada 2025 r. decyzji rozpatrującej wniosek Skarżącej brak jest konieczności zobowiązywania organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania w określonym terminie aktu. 4. Powołany wyżej art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny, który stwierdził bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym lub przewlekłe jego prowadzenie, do jednoczesnego stwierdzenia, czy w/w bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że "za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (WSA z 15 lutego 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wa 492/22). Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13). Dokonując w świetle w/w kryteriów oceny przebiegu postępowania objętego skargą, Sąd uznał, że w sprawie zaistniała bezczynność (aczkolwiek bezspornie niepożądana i naruszająca interes Skarżącej) ostatecznie nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Należy w tym kontekście zaznaczyć, iż przy określaniu stopnia naruszenia przez Organ przepisów k.p.a. regulujących terminowość załatwiania spraw administracyjnych, nie mógł ujść uwadze Sądu, znany mu z urzędu zarówno fakt pewnego stopnia skomplikowania spraw dotyczących cudzoziemców, jaki i fakt rozpatrywania przez Organ ich dużej liczby, co w naturalny sposób znacznie utrudnia dotrzymywanie terminów kodeksowych. Dostrzegając tego rodzaju uwarunkowania, w pewnym zakresie usprawiedliwiające niedochowanie przez Organ ustawowych terminów, przewidzianych w k.p.a., Sąd zwraca uwagę, że taki stan nie zwalnia z obowiązku systematycznego podejmowania działań organizacyjnych, które umożliwią mu wypełnianie ustawowych obowiązków. Należy bowiem zauważyć, że organ – gdy już rozpoczął podejmowanie czynności w toku postępowania – sprawnie zwracał się do Spółki w celu uzupełnienia materiału dowodowego, zaplanował także jego zakończenie i wyznaczonym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. terminie wydał decyzję. Czas trwania postępowania od momentu skierowania pierwszego wezwania do wydania decyzji wyniósł w istocie 2 miesiące, zatem gdyby nie poprzedzający ten czas okres całkowitej pasywności Wojewody, istniała możliwość zakończenia sprawy w terminach zakreślonych przez kodeks postępowania administracyjnego. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA: z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19; publ. CBOSA). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie mieliśmy do czynienia z celowym przedłużaniem postępowania przez Organ. Z tych samych względów Sąd nie znalazł uzasadnienia dla wydania orzeczenia o przyznaniu sumy pieniężnej lub wymierzenie grzywny, stąd też rozstrzygnięcie zapadłe w pkt 3 sentencji wyroku. 5. Na zasadzie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od Organu na rzecz Skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania, obejmujący zwrot: 1) kwoty uiszczonego wpisu sądowego, 2) 50% kwoty wynagrodzenia adwokata (pkt 4 sentencji wyroku). Zasądzenie przez Sąd zwrotu na rzecz Skarżącej kwoty wynagrodzenia adwokackiego jedynie w wymiarze 50% wynagrodzenia minimalnego następuje na podstawie art.206 p.p.s.a. z racji masowego charakteru spraw ze skarg Skarżącej na bezczynność Wojewody w sprawach o podobnym przedmiocie, w których Skarżąca jest reprezentowana przez adw. A. W. – O. oraz adw. I. B.. W tej sytuacji, z uwagi zarówno na powtarzalność charakteru w/w spraw, jak i wypracowane w licznych orzeczeniach stanowisko tut. Sądu co do kierunku ich rozstrzygnięcia, uznać należy, iż skuteczne reprezentowanie Skarżącej przez w/w pełnomocniczki w podobnych sprawach kolejnych jest w oczywisty sposób możliwe przy zmniejszonym nakładzie pracy. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: art.149 § 1 pkt 3, art.149 § 1a, art.151 w zw. z 149 § 2 oraz art. 200 i 205 § 1 i art.206 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.