IV SAB/Wa 837/25

Warszawa, 19 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Westra (sprawozdawca), Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. spółki komandytowej z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do załatwienia sprawy z wniosku A. spółki komandytowej z siedzibą w G. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca – A.C.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, o której mowa w pkt I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt II wyroku miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; IV. oddala skargę w pozostałej części; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A. spółki komandytowej z siedzibą w G. kwotę 340,00 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 17.11.2025 r. A. S. S. sp. [...] z siedzibą w G. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenia zezwolenia na pracę dla A. N. C. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze wniesiono o: 1) stwierdzenie, iż Wojewoda dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz spółki na podstawie wniosku skierowanego w dniu 27.05.2025 r.; 2) stwierdzenie, iż Wojewoda dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie Wojewody do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz spółki w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ: 1) art 6 k.p.a. w zw. z art 8 k.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 36 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia, iż postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; 2) art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania; 3) art. 35 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku w terminach go obowiązujących; 4) art. 36 k.p.a. przez brak poinformowania skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 27.05.2025 r. złożyła wniosek do Wojewody M. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP. Na dzień skierowania skargi organ nie wydał zezwolenia na pracę, pomimo upływu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, skarżąca wskazała, że bezczynność organu pociągnęła za sobą dla Spółki duże straty finansowe i wpłynęła negatywnie na jej działalność. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, przedstawił przebieg postępowania i podniósł, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego podania, czynności te nie miały charakteru pozornego. Organ wskazał na znaczną liczbę prowadzonych postępowań oraz niedostosowanie systemów teleinformatycznych, jak również konieczność rozpoznawania spraw według kolejności wpływu. W odniesieniu do wniosku o przyznanie sumy pieniężnej organ powołał, że skarżąca nie wykazała żadnej straty. Organ wniósł także o niezasądzanie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi, na podstawie art. 206 p.p.s.a. Pismem z dnia 07.04.2026 r. skarżąca wniosła replikę na odpowiedź organu na skargę. W piśmie tym spółka podtrzymała stanowisko przedstawione w skardze z dnia 17.11.2025 r. i rozwinęła zarzuty skargi, nie zgadzając się przy tym z wnioskiem organu o miarkowanie zasądzanych kosztów procesowych. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 28.05.2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął do Wojewody M. wniosek Spółki o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla ww. cudzoziemca, na stanowisko: "robotnik wykonujący prace proste w przemyśle", na okres ważności od 20.07.2025 r. do 19.07.2026 r. W dniu 25.09.2025 r. na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. organ wezwał skarżącą do przedstawienia w terminie 14 dni od daty odebrania pisma m.in.: dokumentów, z których wynika, że podmiot powierzający pracę, tj. A. S. S. posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcowi; dokumentów potwierdzających wykonanie usługi wskazanej w umowie z dnia 15.10.2018 r. z A. sp. [...] sp. [...]., załączonej do wniosków (np. aktualne faktury). Wezwano również do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie infrastruktury, sprzętu, środków niezbędnych do wykonywania zadań na stanowisku wskazanym we wniosku w zakresie PKD podanego w pkt 1.4.7. wniosku, tj 1012Z (przetwarzanie i konserwowanie mięsa z drobiu); załączenia przykładowych umów zawartych pomiędzy cudzoziemcami, a A. S. S. w sprawie, których tutejszy organ wydał zezwolenia na pracę wraz z potwierdzeniem zgłoszenia do ubezpieczenia za ostatnie 3 miesiące (ZUS RCA wraz z potwierdzeniem wysłania); dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia z ostatnich 3 miesięcy oraz dokumentów potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, dla których wydane zostały zezwolenia na pracę (ZUS DRA). Jednocześnie poinformował o przewidywanym terminie wydania decyzji, wskazując dzień 30.10.2025 r. pismo zostało doręczone tego samego dnia. W dniach 08.10.2025 oraz 09.10.2025 r. wpłynęły cztery korekty podania wraz z załączoną dokumentacją. W dniu 30.10.2025 r. organ ponownie wystosował wezwanie do spółki o nadesłanie dodatkowych dokumentów i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 28.11.2025 r. Pismo zostało skutecznie doręczone 12.11.2025 r. W dniu 26.11.2025 r. wpłynęły kolejne cztery korekty podania z załączonym materiałem dowodowym. W dniu 28.11.2025 r. organ wydał decyzję nr [...], odmawiającą Spółce wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2026 r., poz. 143) sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z uwagi na fakt, że wniosek został rozpoznany i w dniu 28.11.2025 r. zostało wydane przez organ rozstrzygnięcie kończące postępowanie w I. instancji, w pkt I. wyroku umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, to stwierdzić należy, że po stronie organu wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić bezczynność organu w prowadzeniu postępowania. Wniosek wpłynął do organu w dniu 28.05.2025 r. a pierwsza czynność organu polegająca na wezwaniu strony do uzupełnienia materiału dowodowego miała miejsce w dniu 25.09.2025 r. Niewątpliwie więc organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1 k.p.a. W tym terminie organ również nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyny zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Dopiero pismem z dnia 25.09.2025 r. organ wezwał stronę do złożenia stosownych dowodów i poinformował o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 30.10.2025. W tej dacie organ, wobec niekompletności materiału dowodowego, wystosował powtórne wezwanie, przedłużając termin załatwienia sprawy do 28.11.2025 r. W międzyczasie wpłynęły do organu kolejne korekty podania i dokumenty. W wyznaczonym terminie Wojewoda M. wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Jednak od dnia wpływu wniosku do dnia 25.09.2025 r. nie podejmował żadnych czynności w sprawie i nie załatwił sprawy w ustawowym terminie. Tym samym doszło do bezczynności organu, o czym orzeczono w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaniechanie organu nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z 28 czerwca 2024 r. I OSK 521/24, Lex nr 3765424) za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nie można zatem całkowicie wykluczyć sytuacji, w których trudna sytuacja organizacyjna w organie, skutkująca brakiem możliwości bezzwłocznego załatwienia sprawy, winna być oceniona jako okoliczność nie naruszająca rażąco terminów do załatwienia sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązków organu do szybkiego załatwienia sprawy i informowania strony o przebiegu postępowania. Termin do rozpoznania wniosku upłynął 28.06.2025 r. a organ podjął pierwsze czynności w sprawie w dniu 25.09.2025 r. Finalnie Wojewoda wydał decyzję w dniu 28.11.2025 r., w trakcie biegu kolejno przedłużonego terminu na załatwienie sprawy. Uwzględniając znaczne obciążenie pracą organu, które obiektywnie uniemożliwia niezwłoczne rozpoznawanie wpływających spraw, to stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie czas prowadzenia postępowania nie był wyjątkowo długi i nie miało miejsce świadome lekceważenie przez organ przepisów prawa związanych z szybkością prowadzenia postępowania. Organ nie podejmował czynności w ciągu pierwszych czterech miesięcy od wpływu wniosku, a więc był to stosunkowo krótki okres czasu. Dlatego też Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III. sentencji wyroku). Sądowi z urzędu znana jest sytuacja organu związana z trudnościami kadrowymi oraz znaczącą liczbą wpływających spraw. Okoliczności te nie mogą co prawda usprawiedliwiać zaistniałej w sprawie bezczynności, niemniej jednak są obiektywną trudnością, która powinna wpływać na ocenę, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, jak również i na ocenę zasadności przyznania od organu sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, wymierzenia grzywny i ich miarkowania. Znacząca liczba spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa, stanowią bowiem poważną przeszkodę w takiej organizacji pracy, aby rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z 12 września 2024 r. I OSK 978/24, Lex nr 3763765), przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Postępowanie administracyjne prowadzone przed Wojewodą M. zostało zakończone z opóźnieniem w szczególności z uwagi na znaczną liczbę rozpoznawanych przez organ spraw. Przekroczenie terminów nie było wynikiem rażącego naruszenia przepisów prawa przez organ. Brak więc jest podstaw do dyscyplinowania organu i nakładania sankcji. Dodatkowo skarżąca nie wykazała, że na skutek przedłużającego się postępowania odniosła szkodę. Z tych względów w tej części skarga została oddalona na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). O kosztach postępowania w punkcie V. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 206 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę składa się uiszczony przez nią wpis od skargi (100 zł) – ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2021 r., poz. 535); wynagrodzenie występującego w sprawie adwokata w wysokości połowy stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości, czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Sądu, w niniejszym postępowaniu zachodzą podstawy do miarkowania wysokości kosztów należnych skarżącej. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że do tutejszego Wydziału wpłynęło w tym samym okresie kilkadziesiąt skarg A. S. S. sp. [...] z siedzibą w G. K. na bezczynność Wojewody M. w rozpatrywaniu wniosków skarżącej o wydanie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców. Spółka jest reprezentowana w tych sprawach przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, treść tych skarg jest w istocie tożsama. Biorąc pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z wielu tożsamych, oraz fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem konieczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem, zachodzą okoliczności uzasadniające ustalenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości połowy stawki wskazanej w powołanym powyżej rozporządzeniu.