IV SAB/Wa 686/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. sp.k. z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium RP 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do wydania rozstrzygnięcia; 2. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z 28 maja 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium RP; 3. stwierdza, że bezczynność Wojewody Mazowieckiego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie 5. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A. sp.k. z siedzibą w G. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewody M. (dalej organ, Wojewoda) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku [...] sp. k. z siedzibą w G. [...] (dalej skarżąca, strona) o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla D. N.. Stan sprawy przedstawia się następująco: 28.05.2025r. wpłynął wniosek [...] sp. k. z siedzibą w G. K. o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla D. N., na stanowisko "robotnik wykonujący prace proste w przemyśle", na okres ważności od 2.06.2025 r. do 1.06.2026 r. Wniosek posiadał braki formalne i 25.09.2025 r. organ wezwał do ich uzupełnienia i dodał, że w przypadku uzupełnienia braków formalnych, konieczne będzie przedłożenie wskazanych dokumentów. 7.10.2025 r. wpłynęły trzy korekty podania wraz z załączoną dokumentacją, 8.10.2025 r. strona złożyła kolejną korektę, w której dokonano zmiany okresu, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi powierzy wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Następnie 16.10.2025 r. wpłynęła piąta korekta wniosku z załączonym pełnomocnictwem, a 22.10.2025 r. strona złożyła szóstą korektę wniosku, do której załączono skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponieważ w ocenie organu załączony materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, 27.10.2025 r. ponownie wezwał stronę do przedstawienia dokumentów, równocześnie informując stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 13.11.2025 r. wpłynęły dwie korekty wniosków wraz załączonymi dokumentami, a [...].11.2025r. Wojewoda M. wydał decyzję nr [...]. 22 października 2025r. wpłynęła skarga [...] sp. k. z siedzibą w G. [...] skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody M. Skarżąca zarzuciła, że brak podjęcia czynności przez Wojewodę M. doprowadził do naruszenia przepisów postępowania tj.: - art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 36 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia, iż postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; - art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania; - art. 35 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku w terminach go obowiązujących; - art. 36 k.p.a. przez brak poinformowania strony skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. W ocenie skarżącej naruszenia spowodowane bezczynnością organu miały istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem postępowanie prowadzone jest z naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz z naruszeniem ustawowych obowiązków nałożonych na organ, a także naruszeniem ustawowych terminów na załatwienie sprawy. Bezczynność organu, jak też brak działań Wojewody w sprawie niniejszej pociągnęła za sobą dla podmiotu powierzającego pracę duże straty finansowe. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: - stwierdzenie, iż Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia D. N. zezwolenia na pracę na terytorium RP na podstawie wniosku skierowanego w dniu 28 maja 2025r.; - stwierdzenie, iż Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa; - zobowiązanie Wojewody M. do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia wnioskowanego zezwolenia na pracę na terytorium RP - w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; - przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - również w przypadku umorzenia postępowania; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o: - oddalenie skargi, - zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego, zatem nie można zatem mówić o bezczynności organu, czy przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Organ podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy, co miało miejsce również w przedmiotowej sprawie. To załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r., poz. 1267 t.j.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 t.j.) dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a mianowicie gdy organ, mimo ciążącego na nim obowiązku z mocy prawa nie wydaje decyzji administracyjnej czy postanowienia, na które służy zażalenie albo kończy postępowanie, bądź postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Sprawa, której przedmiotem jest skarga na bezczynność czy przewlekłość organu może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania podlega uwzględnieniu w razie stwierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności lub przewlekłości w momencie wniesienia skargi, tj. do tego dnia nie zakończył postępowania w przewidzianej prawem formie, w tym nie wydał decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie. Na gruncie niniejszej sprawy stan taki miał miejsce, bowiem skarga wpłynęła do organu przed [...].11.2025r. tj. przed wydaniem przez Wojewodę M. na rzecz D. N. decyzji nr [...]. Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C.2007.303.1). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on również wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Wobec powyższego mając na uwadze datę złożenia wniosku do organu I instancji, które miało miejsce w dniu 28.05.2025r., w niniejszej sprawie ustawowy termin rozpatrzenia w/w środka zaskarżenia upływał w dniu 28.06.2025r., bowiem sprawa mimo czynionych w toku postępowania uzupełnień, nie była szczególnie skomplikowana. Organ zakończył postępowanie decyzją z [...].11.2025r. czyli niemal 5 miesięcy po terminie. Nadto organ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 36 § 1 k.p.a,nie zawiadomił skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i jego przyczynach, a także nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Na gruncie art. 149 p.p.s.a. z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie i analiza akt administracyjnych sprawy uzasadniania stwierdzenie, że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności. Wnosząc do organu administracji publicznej żądanie określonej treści, strona może domagać się rozstrzygnięcia o swoich prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, przy zachowaniu ogólnych zasad regulujących problematykę terminów załatwiania spraw administracyjnych. W niniejszej sprawie żądanie skarżącej dotyczące rozpoznania wniosku z 28.05. 2025r. o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla D. N. na stanowisko "robotnik wykonujący prace proste w przemyśle", na okres od 2.06.2025r. do 1.06.2026r. zostało uwzględnione przez Wojewodę wobec czego należało umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do jego rozpoznania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich przyczyn akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana - w sposób zawiniony lub też nie – przez organ. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dopuścił się bezczynności i dlatego też orzekł jak w punktach 1 i 2 wyroku. Sąd uznał równocześnie, że bezczynność Wojewody M. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Sąd podziela pogląd, że prawo takiego zakwalifikowania bezczynności lub przewlekłości zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. np. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 2424/16, CBOSA). Ogólnie rzecz ujmując, taka kwalifikacja będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na tę ocenę rzutuje z kolei m. in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2234/15, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie o tym środku jest fakultatywne, tj. zostało oparte na uznaniu sędziowskim. Zastosowanie go jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy brak dowodów na tego rodzaju okoliczności. Sąd miał tu na uwadze trudną sytuację organizacyjną organu oraz załatwienie sprawy przez Wojewodę M. przed wydaniem wyroku. Funkcję represyjną i prewencyjną wobec organu w wystarczającym stopniu spełni instytucja zwrotu kosztów postępowania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.