IV SAB/Wa 614/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 lutego 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrywaniu sprawy, o której mowa w pkt I.; III. stwierdza, że bezczynność Wojewody Mazowieckiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego A. R. kwotę 100 (stu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] A.R. - pracodawca - w dniu 25 września 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody M. w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla cudzoziemca J.G. C., ob. F.. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w dniu 25 lipca 2025 r. złożył do organu wniosek o wydanie ww zezwolenia. Wyjaśnił, iż do dnia wniesienia skargi organ nie wydał decyzji, co zdaniem skarżącego oznacza, iż Wojewoda pozostaje w bezczynności. W związku z powyższym wniósł o:. - stwierdzenie, że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania dotyczącego wydania zezwolenia na prace; - zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie wskazanym przez sąd; - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na wniesioną skargę Wojewoda M. wniósł o: - odrzucenie skargi, ewentualnie o - oddalenie skargi; - zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda potwierdził, iż w dniu 23 lipca skarżący - pracodawca firma [...] A.R., za pośrednictwem systemu [...].gov.pl., wniósł do organu wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca J.G. C., ob. F., na stanowisko pakowacz ręczny na okres ważności od 1 września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r. Do wniosku załączył dokumenty wymagane przepisami obowiązującymi na mocy art. 113 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenie pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2022 r., w sprawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, tj. kopię ważnego dokumentu podróży z danymi osobowymi cudzoziemca oraz dowód wpłaty, o której mowa w art. 90a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2024 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu 29 września 2025 r. organ wezwał stronę do przedstawienia, w terminie 14 dni od daty odebrania pisma, do załączenia dodatkowych dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia działalności gospodarczej, m.in., wykazanie posiadanej infrastruktury, załączenie umowy najmu bądź aktu własności budynku znajdującego się pod adresem wskazanym we wniosku tj. N.[...], [...] N., dokumentów, z których wynika, że podmiot powierzający pracę [...] A.R. posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcom, załączenia przykładowych umów zawartych pomiędzy cudzoziemcami, a [...] A.R. w sprawie, których organ wydał zezwolenia na pracę wraz z potwierdzeniem zgłoszenia do ubezpieczenia za ostatnie 3 miesiące lub wzoru umów, które będą zawierane z cudzoziemcami w przyszłości, dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia z ostatnich 3 miesięcy oraz dokumentów potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, dla których wydane zostały zezwolenia na pracę. Organ poinformował również stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 2 października 2025 r. skarżący dokonał korekty wniosku załączając wszystkie wymagane dokumenty, o które był wzywany. Organ dokonał analizy materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na pracę. W dniu 10 października 2025 r. Wojewoda M. wydał zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A nr [...] dla cudzoziemca J.G. C., ob. F., na okres ważności od dnia 10 października 2025 r. Do 9 października 2026 r. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewodam.in. wyjaśnił, iż wnioski o wydanie zezwoleń na pracę cudzoziemców są rozpatrywane w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego. Nie można zatem mówić o bezczynności organu, czy przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Organ podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy, co miało miejsce również w przedmiotowej sprawie. Przy czym załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu, w myśl przepisu art. 8 § 1 k.p.a. Wyjaśnił nadto, iż znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, interwencji w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców oraz niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie wniosków o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). W ocenie organu złożenie przedmiotowej skargi na bezczynność, ma na celu jedynie wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu wniosku, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Wobec powyższego Wojewoda skonstatował, iż w tych okolicznościach sprawy, skargę należy uznać za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga podlegała w części uwzględnieniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1-4a. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. K.p.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a jak i przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (§ 2 cyt. ustawy). Odnosząc się zatem do podniesionych w skardze zarzutów zdaniem Sądu, w przypadku załatwienia sprawy przez organ przed wydaniem wyroku (jak w niniejszej sprawie - decyzja z dnia 10 października 2025 r.) w razie uznania za zasadną skargi na bezczynność lub przewlekłość, koniecznym jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania stosownego aktu (decyzji, postanowienia) stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w trybie art. 161 pkt 3 ww ustawy, co miało miejsce zgodnie z pkt 1 wyroku. Przy czym podkreślić należy, iż jak stwierdza się w orzecznictwie, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie zwalnia Sądu od ustalenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Zatem, dalej aktualnym pozostawało rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia powyższej materii tj. wystąpienia bezczynności czy przewlekłości postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. W niniejszej sprawie, jak wynika z przedstawionych Sądowi akt, przedmiotowy wniosek rozpoznawany był był przez okres dwa i pół miesiąca licząc od daty jego wniesienia w dniu 27 lipca 2025 r. Przy czym należy również uwzględnić 1 - miesięczny ustawowy termin na załatwienie sprawy (art. 35 § 3 k.p.a.), co powoduje, iż organ pozostał w bezczynności 2 i pół miesiąca. Tym samym organ naruszył powyższą normę prawną, co oznacza, iż dopuścił się bezczynności. Postępowanie organu niewątpliwie było sprzeczne z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a., a także podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Organ bez wątpienia naruszył zatem kodeksowe reguły terminowego załatwiania sprawy wobec tego zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu sprawy należało uznać za w pełni uzasadniony. Jednakże, mając na uwadze ww okoliczności sprawy przedstawione przez organ jak i finalne wydanie decyzji, Sąd uznał, iż bezczynność nie miała charakteru rażącego. W niniejszej sprawie bowiem w okresie, w którym było rozpatrywany wniosek skarżącego, organ odnotował znaczny przyrost ilości spraw do rozpoznania. Pomimo iż powyższe nie usprawiedliwia nie podjęcia rozstrzygnięcia w ustawą przewidzianych terminach, gdyż organ powinien tak organizować sobie pracę aby do takich uchybień nie dochodziło, to jednak należy mieć na uwadze, że sprawy, którymi zajmował się Wojewoda, rozpatrywane były po kolei ich wpływu do organu. W tych okolicznościach wymierzenia organowi grzywny, jako środka represji, nie znalazło uznania Sądu. Ostatecznie decyzja w sprawie niniejszej została wydana. Stąd w tym zakresie skarga została oddalona zgodnie z pkt 4 wyroku. Mając z kolei na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 4 P.p.s.a. Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego. O kosztach postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.