IV SAB/Wa 56/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), asesor WSA Paweł Konicki, , po rozpoznaniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w W. z 15 października 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę dla A. R.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, o której mowa w punkcie I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego na bezczynność Wojewody M. w zakresie wydania zezwolenia na pracę typu A dla A. A.R. (obywatelki F.). Strona zarzuciła ww. organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o: 1. zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie Skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł; 3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu Strona podniosła, że złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typ A, który powinien być rozpoznany zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a., poza tym w toku postępowania organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 K.p.a. Nadto Strona wskazała, że "W niniejszej sprawie wniosek o zezwolenie na pracę cudzoziemca wpłynął do organu w dniu , zatem w tym dniu doszło do wszczęcia postępowania. Co prawda wniosek ten nie zawierał wszystkich dokumentów koniecznych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jednak wszczęcie postępowania następuje także w wyniku złożenia wniosku niekompletnego.". Zdaniem Skarżącej takie zachowanie organu nie mieści się w granicach dopuszczalnej zwłoki, ale stanowi oczywistą i niebudzącą wątpliwości sprzeczność z zasadami praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.), co uzasadnia stwierdzenie, że działanie organu miało rażący charakter. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej Strona wskazała, że w sprawie bezczynność i przewlekłość pozostają oczywiste, a skutki tej opieszałości są dla Skarżącego doniosłe i wymierne. Brak decyzji w sprawie zezwolenia na pracę uniemożliwia rozpoczęcie realizacji zawartych kontraktów handlowych, co naraża przedsiębiorcę na utratę przychodów, ryzyko naliczenia kar umownych oraz utratę wiarygodności wobec kontrahentów. Dodatkowo przewlekłość generuje realne ryzyko rezygnacji kandydata - cudzoziemca - z proponowanego zatrudnienia, co oznaczałoby nie tylko zaprzepaszczenie kosztów rekrutacji i legalizacji zatrudnienia oraz nakładów na przygotowanie stanowiska pracy, lecz także konieczność ponownego prowadzenia procesu naboru w warunkach rynkowych presji płacowej i ograniczonej dostępności specjalistów. Żądana kwota 5 000 zł pozostaje proporcjonalna do skali i czasu naruszeń oraz mieści się w ustawowym limicie połowy maksymalnej grzywny, spełniając zarówno cel kompensacyjny wobec Skarżącego, jak i prewencyjno-dyscyplinujący wobec organu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów niezawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz niezałatwienia sprawy w terminie organ wskazał, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wystawienia dowodu otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca wszczyna się na wniosek pracodawcy, który jest jedyną stroną postępowania. A zatem, zgodnie z przepisami K.p.a. po wpływie wniosku do Wojewody brak było podstaw do wydania dodatkowego zawiadomienia o jego wszczęciu. Podniesiony w skardze zarzut w tym przedmiocie jest więc niezasadny. Strona otrzymała Urzędowe Potwierdzenie Przedłożenia w dniu wniesienia wniosku za pośrednictwem systemu [...].gov.pl. Poza tym zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością bądź przewlekłością organu, a tym bardziej z ich rażącą formą. Organ podjął szereg czynności w celu rozpatrzenia sprawy. Organ dodał, że samo wniesienie podania o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca nie skutkuje jego automatycznym wydaniem. Wszystkie wnioski każdorazowo wymagają zarejestrowania, przydzielenia, oceny pod kątem ich kompletności, ewentualnego uzupełnienia i często przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia. Poza tym wniosek pracodawcy B. sp. z o.o. nie dotyczył okoliczności wskazach w art. 27 pkt 1 ustawy, w związku z czym organ nie miał podstaw do rozpatrzenia sprawy poza kolejnością. Organ wskazał także na znaczny wpływ spraw i braki kadrowe. Nieuzasadnione jest zdaniem organu żądanie strony o przyznanie sumy pieniężnej. W sprawie nie wykazano bowiem żadnej szkody ani uszczerbku, a jedynie potencjalne skutki związane z brakiem zatrudnienia cudzoziemca. Nie wskazano też, jakie straty nastąpiły w działalności skarżącej, a o tych informuje pełnomocnik formułując wniosek. Niezasadny jest również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Stąd, w przypadku uwzględnienia skargi skarżącego organ wniósł o niezasądzanie na rzecz skarżącego lub odpowiednie miarkowanie zwrotu kosztów postępowania sądowego, wskazując, że wielość analogicznych spraw, prowadzonych przez tego samego pełnomocnika, stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika, w tym wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (m.in. w sprawach rozstrzyganych w formie decyzji administracyjnych) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wskazania wymaga również, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621), zezwolenie na pracę wydaje się, odmawia się jego wydania lub uchyla się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 4, tej ustawy, przepisów art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 - dalej: k.p.a.), nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa m.in. w art. 26 ww. ustawy, tj. zezwolenia na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi. Oznacza to, że w sprawach, o których mowa, stronie nie służy prawo wniesienia ponaglenia na bezczynność lub przewlekłość do organu wyższego stopnia. Co za tym idzie, wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie wymaga uprzedniego wniesienia ponaglenia. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca "bezczynność" i "przewlekłość" należy rozumieć inaczej niż wynika to z art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Postępowanie to prowadzone jest na podstawie przepisów k.p.a., w których określono m.in. terminy załatwiania spraw. Przez bezczynność organu w tej sprawie należało rozumieć sytuację, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Uwzględniając powyższe, należy podkreślić, że zgodnie z zasadą ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). W myśl natomiast art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Wedle natomiast art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie do treści art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się w szczególności terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, (...) oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Dodać również należy, że w myśl art. 36 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności. Jak wynika z akt sprawy: - 15 października 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek pracodawcy spółki B. z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemki A. A. C.R., ob. F., na stanowisko monter konstrukcji stalowych, na okres ważności od 1 listopada 2025 r. do 31 października 2028 r. - 3 grudnia 2025 r. wpłynęła korekta wniosku, do której zostały załączone dodatkowe dokumenty. Jednocześnie wnioskodawca zmienił okres, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi powierzy wykonywanie pracy cudzoziemcowi. - 12 grudnia 2025 oraz 15 grudnia 2025 r. Strona złożyła kolejne korekty wniosku, załączając dokumenty oraz ponownie zmieniając okresu, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy powierzy wykonywanie pracy cudzoziemcowi. - 15 grudnia 2025 r. do Wojewody M. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę w zakresie wydania zezwolenia na pracę. - 18 grudnia 2025 r. na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. organ wezwał Stronę do przedstawienia w terminie 14 dni od daty odebrania pisma dokumentów potwierdzających konieczność zatrudnienia cudzoziemców na stanowisku wskazanym we wniosku, tj. monter konstrukcji stalowych i pod adresem wskazanym we wniosku: ul. H. [...] lok. [...], [...] W., tj. umowy wraz z załącznikami, które stanowią jej integralną część. Organ poinformował również Stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji do 19 stycznia 2026 r. oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo zostało skutecznie doręczone w tym samym dniu. Następnego dnia Strona uzupełniła wymagane dokumenty. - 23 grudnia 2025 r. na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. organ wezwał Stronę do dostosowania wynagrodzenia do aktualnych przepisów, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem, w terminie 14 dni od daty odebrania pisma. Organ poinformował Stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji do 23 stycznia 2026 r. oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie odpowiedziała na wezwanie. - 29 grudnia 2025 r. dokonano korekty wniosku zmieniając wysokość miesięcznego wynagrodzenia oraz okresu, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi powierzy wykonywanie pracy cudzoziemcowi. - 29 grudnia 2026 r. organ wydał zezwolenie na pracę na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę ww. cudzoziemce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (typu A) nr [...]. Z akt sprawy wynika i nie jest sporne, że postępowanie w sprawie wniosku Strony o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemki – zostało wszczęte 15 października 2025 r. poprzez wniesienie przez Stronę wniosku do organu. Ani akta sprawy, ani analiza przepisów ustawy o promocji, czy ustawy o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcowi, na podstawie których Wojewoda rozpatrywał wniosek Strony, nie dają podstaw, by uznać sprawę wszczętą tym wnioskiem za szczególnie skomplikowaną, szczególnie że w sprawie dopiero 18 grudnia 2025 r. organ wezwał Stronę do dołączenia dodatkowych dokumentów do wniosku w zakresie potwierdzenia konieczności zatrudnienia cudzoziemki na stanowisku wskazanym we wniosku. Organ do tego czasu nie podejmował żadnych czynności. Przy czym zauważyć należy, że organ powinien był załatwić sprawę nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.), albo na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a. zawiadomić Stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, czego – jak wynika z akt sprawy w tym terminie nie uczynił. Dopiero podjął powyższe czynności po dwóch miesiącach od złożenia wniosku. Wojewoda nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., ani nie skierował w tym czasie do Strony zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 k.p.a., wskazując nowy termin załatwienia sprawy, w związku z tym Sąd uznał, że w tym czasie pozostawał bezczynny. Wyjaśnienia wymaga, że w sytuacji gdy organ przed dniem wyrokowania wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, a w tej konkretnej sprawie rozpatrzył wniosek, wydając decyzję administracyjną w dniu 29 grudnia 2026 r., to okoliczność ta czyni bezprzedmiotowość stosowania przez Sąd instrumentu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czyli zobowiązania organu do wydania w określonym terminie dochodzonego skargą aktu. Zasadne było zatem stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzenie postępowania sądowego, gdyż stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). W rozpoznanej sprawie nie jest sporne, że organ w pierwszej fazie rozpoznania wniosku, pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy Strony (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Postępowanie prowadzone było z naruszeniem art. 35 k.p.a., a strona skarżąca nie została zawiadomiona o przyczynach zwłoki w rozpoznaniu wniosku w odpowiednim czasie (pkt II sentencji wyroku). Jak wskazano wyżej, dopiero po dwóch miesiącach organ podjął czynności wyjaśniające i wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy (dwukrotnie i wydał w tym terminie decyzję). Okoliczność ta jednak nie ma wpływu na stwierdzenie, że organ pozostawał bezczynny w pierwszej fazie postępowania. Sąd odnosząc się do kwestii stwierdzenia, czy organ działał z rażącym naruszeniem prawa bądź nie, zwraca uwagę, że sprawa została już stosownym rozstrzygnięciem. Powyższe zdaniem Sądu nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, dlatego też Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III sentencji wyroku). Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, czy oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej. W szczególności z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, kiedy przekroczenie terminu załatwienia sprawy przez organ jest znaczne i jest wyrazem niedającego się usprawiedliwić świadomego lekceważenia przez organ zasady szybkości postępowania. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, a stwierdzenie bezczynność organu stanowi wystarczający środek dyscyplinujący ten organ. Tym samym Sąd nie dostrzegł przesłanek do zastosowania instrumentów przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. tj. przyznania, o co wnosiła strona, sumy pieniężnej, czy wymierzenia z urzędu grzywny organowi (pkt IV sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie V sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.