IV SAB/Wa 412/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. P. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1) zwolnić Z. P. od kosztów sądowych; 2) ustanowić Z. P. adwokata.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, w sprawie ze skargi na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku, Z. P. (skarżący) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z pełnoletnim synem (upośledzonym umysłowo w znacznym stopniu). Rodzina utrzymuje się z zasiłku pielęgnacyjnego i renty socjalnej w łącznej kwocie 2.393 zł. Skarżący posiada dom o powierzchni 56 m2 na działce o powierzchni 730 m2. Skarżący oświadczył ponadto, że nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Wskazał, że na wyżywienie przeznacza kwotę ok. 300 zł, na lekarstwa ok. 150 zł ok 50 zł na środki czystości, podatek od nieruchomości opłaca w wysokości 260 zł kwartalnie. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z akt sprawy wynika, skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Nie posiada on jakichkolwiek oszczędności, ani majątku, który można by zbyć w celu pozyskania środków finansowych. Jedyne źródło utrzymania stanowi świadczenie pielęgnacyjne wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym w wysokości 1553 zł otrzymywane przez skarżącego oraz renta socjalna przysługująca synowi skarżącego w wysokości 840 zł. Biorąc pod uwagę wysokość tych świadczeń i mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, w tym uwzględniając konieczność ponoszenia wydatków związanych z niepełnosprawnością syna, należy stwierdzić, że ww. dochód jest w całości przeznaczony na wydatki związane z zaspokajaniem niezbędnych potrzeb życiowych. W ocenie referendarza sądowego skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności, które pozwoliłyby mu na poniesienie kosztów postępowania i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym uzasadnione jest przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielenie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.