IV SAB/Wa 406/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: przewodniczący – sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. M. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę

G. M., kurator częściowo ubezwłasnowolnionej S. M., wystąpił w jej imieniu pismem z 17 listopada 2020 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 18 listopada 2020 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji z 25 stycznia 1960 r. nr SW.II-IV-53a/8/56 w części dotyczącej przyznania odszkodowania S. M., w wysokości 2 374,82 zł, za nieruchomość wraz z naniesieniami , położoną w W., przy ul D. [...], ozn. jako parcela nr [...] , obj. księgą wieczystą W. tom 14 wyk. L. 636, o pow. 376 m2, wywłaszczoną orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 14 czerwca 1950 r. nr AA.II.5a/306/3/49. Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem z 20 maja 2022 r. na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a następnie postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z 20 maja 2022 r. S. M. reprezentowana przez kuratora G. M. wniosła w dniu 12 sierpnia 2022 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skargę na przedmiotowe postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 28 czerwca 2022 r., jednocześnie ze skargą na bezczynność tego organu w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność, z uwagi na to, że w dacie wniesienie skargi sprawa z wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji była ostatecznie zakończona zaskarżonym postanowieniem z 28 czerwca 2022 r., co czyni ją niedopuszczalną (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej w skrócie – P.p.s.a.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Zwrócić należy uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Wprawdzie w rozpatrywanym przypadku nie doszło do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji, bo na etapie wstępnym postępowania właściwy organ uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 61a § 1 k.p.a. – tj. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jednakże powyższe oznacza, że stan bezczynności ustał. W takiej sytuacji badanie przez sąd administracyjny, czy w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania może nastąpić w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem (wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy) a następnie skargą na przedmiotowe postanowienie, a nie w ramach skargi na bezczynność organu. Z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS [...] (dostępnej na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wynika, że dotyczy ona co prawda spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu tej uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się postanowieniami. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Podobnie w rozpatrywanej sprawie Sąd również uznał, że skarga na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii nie mogła zostać wniesiona po wydaniu przez ten organ postanowienia o utrzymaniu w pomocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Stan bezczynności organu, w rozumieniu wskazanego powyżej art. 37 k.p.a., bowiem przestał istnieć i nie istnieje. Należy także podkreślić, że złożona jednocześnie ze skargą na omawianą bezczynność skarga na ww. postanowienie Ministra z 28 czerwca 2022 r. podlega kontroli Sądu w odrębnym postępowaniu (sprawa o sygn. akt IV SA/Wa [...]). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.