IV SAB/Wa 398/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 6 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. Z. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: odrzucić skargę

Skarżący K. Z. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie przyznania praw kombatanckich osobom działającym w podziemiu niepodległościowym w okresie 1968-1990, w tym jego ojcu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniosła o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa przyznawania uprawnień kombatanckich znajduje się poza właściwością merytoryczną Prezesa Rady Ministrów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m. in. skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest wskazany przez samego Skarżącego fakt złożenia przez niego wniosku datowanego na 17 marca 2019 r. do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Wniosek dotyczył przyznania ojcu Skarżącego statusu działacza opozycji komunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. Jednakże Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Rady Ministrów – a zatem zupełnie innego organu administracji – w rozpatrzeniu ww. wniosku. Prezes Rady Ministrów zgodnie z treścią ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 690) nie pełni żadnej roli w procesie przyznawania uprawnień wynikających z treści tejże ustawy. Zatem nie jest on organem właściwym dla rozpoznania wniosku złożonego przez Skarżącego i tak samo nie można skutecznie zarzucić mu bezczynności w tej sprawie. Z treści skargi nie wynika także w żaden sposób, aby wniosek swój Skarżący skierował do Prezesa Rady Ministrów. Przedmiotem swojej skargi Skarżący powinien uczynić bezczynność organu, do którego skierował wniosek z 17 marca 2019 r., po uprzednim wyczerpaniu trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego określonego w treści art. 52 p.p.s.a. oraz art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018 poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.). Natomiast w chwili obecnej wniesiona skarga – jako skierowana do niewłaściwego organu – podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.