IV SAB/Wa 13/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich postanawia: odrzucić skargę.

W piśmie z dnia 23 listopada 2016 r. W. Z. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w nierozpatrzeniu wniosku z dnia 26 sierpnia 1998 r. o przyznanie uprawnień kombatanckich. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do udzielenia informacji, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 sierpnia 1998 r. wystąpił do wymienionego Szefa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i ewentualnie nadesłanie odpisu tego wezwania z adnotacją organu wskazującą na datę złożenia tegoż wezwania. Ponadto wezwano skarżącego do nadesłania w zakreślonym wyżej terminie, odpisu przedmiotowego wniosku z dnia 26 sierpnia 1998 r. Do udzielenia powyższej informacji wezwano również Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W dniu 21 lutego 2017 r. skarżący nadesłał do akt sprawy kserokopię wniosku z dnia 26 sierpnia 1998 r., jednakże nie udzielił informacji, czy wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. udzielił informacji, że skarżący nie występował do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału aktowego wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniósł stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Niezłożenie takiego wezwania z odpowiednim wyprzedzeniem ewentualnego wniesienia skargi, a więc z co najmniej trzydziestodniowym wyprzedzeniem, wynikającym z terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, zakreślonych w art. 35 kpa, stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (zob. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 r., IV SAB 31/97, OSP 1998, z. 10, poz. 185, z glosą B. Adamiak, Lex nr 33884), albowiem dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia do organu jakiegokolwiek środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych działań, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który pozostaje w bezczynności i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony. Wobec niewyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.