IV SAB/Wa 35/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o wydanie odebranych psów postanawia: odrzucić skargę.

W piśmie z dnia 5 stycznia 2017 r., sprecyzowanym następnie w piśmie z dnia 9 marca 2017 r. A. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrzeniu wniosku z dnia 13 września 2016 r. skierowanego do Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] w W. "o zmobilizowanie tegoż urzędu do podjęcia czynności przewidzianych w art. 136 § 1 i 137 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zmierzających do wyegzekwowania od osób, będących w posiadaniu moich psów ich wydania. Osoby te zostały częściowo ustalone na podstawie załączonych do mojego pisma z 30.06.2016r umów adopcyjnych. (...)". Zarządzeniem z dnia 28 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą do udzielenia informacji, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu pisma z dnia 13 września 2016 r. występowała do organu wyższego stopnia nad Prezydentem z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 kpa na bezczynność i nadesłanie odpisu tegoż zażalenia z adnotacją organu wskazującą na datę jego złożenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 27 kwietnia 2017 r. wyjaśniła, że "sprawę, której dotyczy niniejsza skarga, prowadził Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicy [...], Urzędu [...] z polecenia Burmistrza Dzielnicy [...], który według organizacji Urzędu [...] był organem właściwym w tej sprawie. (...)" i bezczynność dotyczy Burmistrza Dzielnicy [...] i podległych mu struktur. W piśmie tym skarżąca podała, że "Organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 kpa dla tego organu, tj. burmistrza każdej dzielnicy W., w tym dzielnicy [...], rozpatrujących sprawy z zakresu ochrony środowiska, jest Biuro Ochrony Środowiska [...], podległe Prezydentowi W. (...). Stąd za zażalenie na działanie Burmistrza Dzielnicy [...] odnośnie pisma z dnia 13.09.2016r., należy potraktować moje pismo z dnia 7.11.2016r skierowane do Prezydenta W., które po jego wniesieniu, skierowane zostało przez Sekretariat Prezydenta W. do Biura Ochrony Środowiska w trybie art. 37 kpa. (...) kierowanie zażalenia na czynności Prezydenta W. nie miało w tej sprawie (...) podstawy prawnej. Tym bardziej, że według informacji uzyskanej w Biurze Ochrony Środowiska jedynym organem nadrzędnym nad Prezydentem W., jest sąd". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału aktowego wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Prezydenta W., skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniosła zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku z dnia 13 września 2016 r. o wydanie odebranych psów. Niezłożenie takiego zażalenia z odpowiednim wyprzedzeniem ewentualnego wniesienia skargi, a więc z co najmniej trzydziestodniowym wyprzedzeniem, wynikającym z terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, zakreślonych w art. 35 kpa, stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (zob. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 r., IV SAB 31/97, OSP 1998, z. 10, poz. 185, z glosą B. Adamiak, Lex nr 33884), albowiem dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia do organu jakiegokolwiek środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych działań, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który pozostaje w bezczynności i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony. Wobec niewyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia, jaki służył jej w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.