IV SAB/Wa 30/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 30/17 odrzucającego zażalenie na postanowienie z 30 marca 2017 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego reprezentowanego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

W piśmie z dnia 31 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący Z. B. wniósł osobiście przez siebie sporządzoną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 30/17, którym odrzucono zażalenie na postanowienie z dnia 30 marca 2017 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego reprezentowanego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku. W skardze tej skarżący zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 16 sierpnia 2017 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu, nadany w urzędzie pocztowym w dniu 8 sierpnia 2017 r. Jak wynika z treści wniosku, skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, stosownie do art. 247 tej ustawy, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, albowiem skarga ta została wniesiona z naruszeniem wymogu wynikającego z art. 285a § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nadto, stosownie do art. 285f § 1 p.p.s.a., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Powyższe oznacza, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nieprawomocnego jest przedwczesna. Przepis art. 285h § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nieprawomocnego jest z innych przyczyn niedopuszczalna w rozumieniu cytowanego przepisu p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, w dacie wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, tj. w dniu 31 maja 2017 r., kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, nie było prawomocne. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 30 maja 2017 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy (k. 56 akt sądowych). A zatem, skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem w terminie otwartym do złożenia zażalenia na ww. postanowienie. Nadto, przedmiotowa skarga o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem została wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a., ustanawiającego wymóg sporządzenia pisma przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Skarżący sporządził skargę o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem osobiście, co stanowi przesłankę jej odrzucenia na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego oraz jego możliwości płatniczych.