IV SAB/Wa 297/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Sędzia WSA Michał Sułkowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca 1. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. z 27 sierpnia 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pracę dla J. P.; 2. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

G. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w G. (dalej również "Spółka"), reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z 22 stycznia 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność oraz niezałatwienie (...) w terminie" przez Wojewodę M. sprawy z wniosku Spółki o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca – J.A.A.P.. Skarżąca podniosła, że wniosek, złożony do organu 27 sierpnia 2025 r., nie został do dnia wniesienia skargi rozpatrzony, czym Wojewoda naruszył art. 8, art. 12 , art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. Podnosząc powyższy zarzut, strona wniosła. o: 1) zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni; 2) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł oraz 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w podwójnej wysokości. Wojewoda M.wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę wskazał, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pracę typu A dla J.A.A.P. (obywatela K.) wpłynął 27 sierpnia 2025 r. Do wniosku nie zostały załączone wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty. W dniu 8 października 2025 r. wpłynęła korekta wniosku, do której strona załączyła dodatkowe dokumenty. W dniu 15 stycznia 2026 r. wpłynęła kolejna korekta podania. W dniu 27 stycznia 2026 r., na podstawie art. 50 § 1 K.p.a., organ wezwał stronę do przedstawienia w terminie 14 dni dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia sprawy, w szczególności potwierdzających konieczność zatrudnienia cudzoziemców na stanowisku oraz pod adresem wskazanym we wniosku, potwierdzających fakt prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, potwierdzających fakt prowadzenia działalności gospodarczej pracodawcy użytkownika. W dniu 12 lutego 2026 r. wpłynęła korekta podania z załączoną dokumentacją wraz z wnioskiem o przedłużenie terminu uzupełnienia braków. W związku z tym, że strona nie załączyła wszystkich wymaganych dokumentów, w piśmie z 20 lutego 2026 r. ponownie wezwano do ich załączenia oraz wyznaczono nowy termin wydania decyzji. W trakcie trwania postępowania, w dniu 22 stycznia 2026 r. do Wojewody M. wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie". W ocenie Wojewody M., w sprawie nie doszło ani do bezczynności, ani do przewlekłości postępowania. Organ podniósł w szczególności, że znaczna ilość prowadzonych postępowań, konieczność przeprowadzania postępowań wyjaśniających, wzrost pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć wniosków o zmianę wydanej decyzji, kolejne zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców i wiążący się nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Nie bez wpływu na termin rozpatrywania wniosków pozostał również fakt niedostosowania oraz nieustanne przerwy w działaniu systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy. W odniesieniu do wniosku o przyznanie sumy pieniężnej organ podniósł, że skarżąca nie wykazała żadnej straty. Wojewoda wniósł także o niezasądzanie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi (na podstawie art. 206 P.p.s.a.). Przy piśmie z 28 kwietnia 2026 r. Wojewoda M.przekazał do Sądu decyzję z 20 marca 2026 r. znak: [...], którą po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, udzielono zezwolenia na pracę typu A dla wskazanego wyżej cudzoziemca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (m.in. w sprawach rozstrzyganych w formie decyzji administracyjnych – przyp. Sądu) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 621 ze zm. – dalej "uwppc"), przepisów art. 37 K.p.a. nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa m.in. w art. 26 uwppc, tj. zezwolenia na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi. Oznacza to, że w sprawach, o których mowa, stronie nie służy prawo wniesienia ponaglenia na bezczynność lub przewlekłość do organu wyższego stopnia. Co za tym idzie, wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych sprawach nie wymaga poprzedzenia ponagleniem. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca "bezczynność" i "przewlekłość" należy rozumieć inaczej niż wynika to z art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. Postępowanie to prowadzone jest na podstawie przepisów K.p.a., w których określono m.in. terminy załatwiania spraw. W okolicznościach rozpoznanej sprawy należało zatem podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA z 2020 r. nr 6, poz. 79), zgodnie z którym, skarga na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., jest skargą na bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą na przewlekłość, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. "Bezczynność" to zatem sytuacja, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a.). "Przewlekłość" to zaś sytuacja, w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.). Mając na uwadze argumentację podniesioną w uzasadnieniu skargi, zmierzającą do wykazania, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła zarówno bezczynność, jak i przewlekłość, należy podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 7 września 2022 r. sygn. akt II OSK 871/22 (dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym, "(...) z art. 37 § 1 K.p.a. wynika, że bezczynność i przewlekłość są pojęciami rozłącznymi, co oznacza, że w tej samej sprawnie nie może występować zarówno bezczynność, jak i przewlekłość [...]. Wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany ustalić rzeczywistą postać zwłoki organu administracji (bezczynność albo przewlekłość), bez względu na to, jak została sformułowana skarga dotycząca niezałatwienia sprawy przez organ administracji [...]". Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym orzeczeniu, niezależnie od sposobu sformułowania skargi, w szczególności bez względu na to, czy domagano się w niej stwierdzenia bezczynności, czy przewlekłości postępowania, w razie uwzględnienia skargi należy wydać orzeczenie, w którym mowa wyłącznie o bezczynności, albo o przewlekłości. Analiza akt sprawy, a także argumentacji przedstawionej przez skarżącą, doprowadziła Sąd do wniosku, że Wojewoda M.dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Spółki o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca. W myśl art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 2 K.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Wedle z kolei art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie do art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się w szczególności terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, (...) oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl art. 36 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca zostało wszczęte 27 sierpnia 2025 r. Ani akta sprawy, ani analiza przepisów uwppc, na podstawie których Wojewoda M.rozpatrywał wniosek strony, nie dają podstaw, by uznać sprawę wszczętą tym wnioskiem za szczególnie skomplikowaną. W tej sytuacji Wojewoda powinien był załatwić sprawę w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio K.p.a.), albo na podstawie art. 36 § 1 lub 2 K.p.a. zawiadomić skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Organ administracji nie załatwił sprawy we wskazanym terminie, a przed jego upływem nie skierował do skarżącej zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 K.p.a., wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Pierwszą czynność zmierzającą do rozpatrzenia wniosku Wojewoda M.podjął (27 stycznia 2026 r.) cztery miesiące po upływie terminu załatwienia sprawy. Na dzień wniesienia skargi organ pozostawał więc w bezczynności. Postępowanie zakończył natomiast decyzją z 20 marca 2026 r. – prawie siedem miesięcy po wszczęciu postępowania. W tej sytuacji nie było podstaw do zobowiązania do wydania aktu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nie mogło zwolnić Wojewody od zarzutu bezczynności wskazanie przewidywanego terminu załatwienia sprawy w piśmie z 27 stycznia 2026 r. (do 27 lutego 2026 r.), a następnie w piśmie z 20 lutego 2026 r. (do 24 marca 2026 r.), ponieważ przed upływem terminu określonego w art. 35 § 3 ab initio K.p.a. organ, stosownie do art. 36, nie zawiadomił o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Nie mogły skutkować oddaleniem skargi również podniesione w odpowiedzi na skargę okoliczności związane ze znaczną ilością prowadzonych postępowań, zwiększającym się wpływem korespondencji, w tym pism procesowych składanych w toku postępowań administracyjnych prowadzonych przez Wojewodę M., czy trudnościami organizacyjnych związanymi z niedostosowaniem systemów teleinformatycznych do zmian w przepisach dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców. Ocena stanu "bezczynności" ma bowiem charakter zobiektywizowany, odnoszący się do kryterium czasu. Jeżeli organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych (w okolicznościach rozpoznanej sprawy w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania – art. 35 § 3 ab initio K.p.a.), ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (w okolicznościach rozpoznanej sprawy przed upływem terminu jej załatwienia nie wskazano nowego terminu zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a.), to dopuścił się bezczynności. O ile przed upływem terminu załatwienia sprawy organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 lub 2 K.p.a., to przyczyny zwłoki nie mogą "uwolnić" go od zarzutu bezczynności. Stwierdzonej w przedmiotowej sprawie bezczynności nie można jednak uznać za rażąco naruszającą prawo. Nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności będzie naruszeniem rażącym (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1925/16 – dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci zwłoki organu w załatwieniu sprawy wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a P.p.s.a. rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt Il OSK 151/21, z 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 644/21, z 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2439/20 – dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażącym naruszeniem prawa jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości, wahań, czy potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być nie tylko niezaprzeczalne, ale i znaczne. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Tymczasem, wprawdzie cztery miesiące po upływie terminu załatwienia sprawy, ale niezwłocznie po skorzystaniu przez stronę ze środka prawnego służącego zwalczeniu opieszałości organu, Wojewoda podjął czynności zmierzające do rozpatrzenia sprawy, zobowiązując stronę do uzupełnienia żądania o szereg dokumentów. Organ ponowił wezwanie w piśmie z 20 lutego 2026 r. i przed upływem ponownie wyznaczonego w tym wezwaniu terminu załatwienia sprawy zakończył ją decyzją z 20 marca 2026 r. Przekroczenie terminu samo w sobie nie może zostać uznane za rażąco sprzeczne z prawem. Wojewodzie M. nie sposób zaś przypisać oczywistego lekceważenia wniosków strony, czy oczywistego braku woli załatwienia sprawy, ani ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Należało zatem stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Co więcej, Sądowi z urzędu znana jest sytuacja organu związana z trudnościami kadrowymi oraz znaczącą liczbą wpływających spraw. Okoliczności te nie mogą co prawda usprawiedliwiać zaistniałej w sprawie bezczynności, niemniej są obiektywną trudnością, która powinna wpływać na ocenę, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, jak również na ocenę zasadności przyznania od organu sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej. Znacząca liczba spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa stanowią bowiem poważną przeszkodę w takim zorganizowaniu pracy, by rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów Redakcja art. 149 § 2 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że sąd nie jest związany wnioskiem strony, ani co do potrzeby zastosowania, ani co do rodzaju zastosowanego środka (wymierzenie grzywny/przyznanie sumy pieniężnej). Jego obowiązkiem jest natomiast rozważenie, czy, a jeśli tak, to który z wyżej wymienionych środków, a może oba razem, a także w jakiej wysokości, w największym stopniu zrealizuje cel skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, Sąd miał na względzie, że środek prawny, jakim jest przyznanie sumy pieniężnej od organu, jakkolwiek ma charakter kompensacyjny, to jednak nie pełni funkcji naprawienia szkody. Jak trafnie dostrzeżono w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1959/22 (dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), ustawodawca w ogóle nie wskazał, że suma pieniężna z art. 149 § 2 P.p.s.a. ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej, bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej", jako całkowicie odrębną od występujących w Kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia". W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej z bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego postępowania. Sąd miał zatem na uwadze, że przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistej rekompensaty za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek opieszałości organu administracji. Jak przy tym wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, środki dodatkowe wskazane w art. 149 § 2 P.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 czerwca 2025 r. sygn. akt I OSK 250/25, z 29 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 1833/24, z 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 1965/24 – dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, po pierwsze należy wskazać, że argumentacja strony mająca świadczyć o utracie przychodów i ponoszeniu kosztów "zamrożenia zasobów" może być podnoszona w postępowaniu w sprawie o naprawienie szkody spowodowanej bezczynnością organu. Po drugie, należy stwierdzić, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w którym ustalono, iż zwłoka w wydaniu decyzji nie przekracza sześciu miesięcy, zaś z akt sprawy wynika, że organ podejmował działania zmierzające do załatwienia sprawy, nie ma podstaw do przyznania sumy pieniężnej, jako swoistej rekompensaty za ignorowanie interesu skarżącej w terminowym rozpatrzeniu żądania i niedogodności jakich doznała wskutek opieszałości organu. W tym stanie rzeczy, Sąd: 1. na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji; 2. na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji; 3. na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji; 4. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 206 P.p.s.a. zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez Spółkę wpis od skargi (100 zł), wydatek w postaci opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości połowy stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) (240 zł). Zgodnie z art. 206 P.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 P.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości, czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do miarkowania wysokości kosztów należnych skarżącej. Sądowi z urzędu wiadomo, że do Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło w tym samym okresie ponad sto skarg G. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w G.na bezczynność Wojewody M. w rozpatrywaniu wniosków skarżącej o wydanie zezwoleń na pracę cudzoziemców. Spółka jest reprezentowana w tych sprawach przez tego samego radcę prawnego, a treść skarg jest w istocie tożsama. Biorąc pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z wielu tożsamych, a także fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem konieczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem, zachodzą okoliczności uzasadniające ustalenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości połowy stawki wskazanej w powołanym powyżej rozporządzeniu.