IV SAB/Wa 278/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu 25.07.2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. B. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie wyrażenia opinii w sprawie interpretacji przepisów postanawia - odrzucić skargę -

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na interwencję T. B. (dalej: Skarżący) poinformował go w piśmie z 12 lipca 2017 r., że zwrócił się do Ministra Środowiska o zajęcie stanowiska w sprawie interpretacji przepisu art. 14 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2016 r. poz. 1987 ze zm.). O wynikach Skarżący miał zostać poinformowany po udzieleniu odpowiedzi przez Ministra. Skarżący pismem z 12 października 2017 zwrócił się z zapytaniem do Ministra, kiedy zostanie zajęte stanowisko w powyższej sprawie. Następnie pismem z 7 grudnia 2017 r. zwrócił się o interwencję do Prezesa Rady Ministrów. Minister pismem z 2 stycznia 2018 r. udzielił odpowiedzi na zapytanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Skarżący pismem z 23 lutego 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie wyrażenia opinii w sprawie interpretacji przepisów. WSA w Gliwicach postanowieniem z 9 kwietnia 2018 r. przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zarówno przed Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska jak i przed Ministrem nie toczy się żadne postępowanie administracyjne, które mieściłoby się w ramach kontroli sądowoadministracyjnej przewidzianej w art. 3 § 2 i § 2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze. zm.; dalej: P.p.s.a.). Brak jest także jakiegokolwiek obowiązku zajęcia stanowiska przez Ministra w związku z udzielaną Skarżącemu przez GIOŚ odpowiedzią na jego interwencję, a wyrażenie stanowiska stanowi jedynie działanie w ramach współpracy między organami. Skarżący nie zwracał się również ze swoim zapytaniem bezpośrednio do Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze. zm.; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a). Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Wystąpienie Skarżącego zostało w myśl przepisów Działu VIII – konkretnie art. 241 K.p.a. – sklasyfikowane jako wniosek. Przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Wyliczenie spraw, które mogą stanowić przedmiot wniosku, ma charakter przykładowy. Przedmiotem wniosku mogą być zatem wszelkie sprawy, które sprzyjają optymalizacji działania administracji (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Piotr Marek Przybysz WKP 2017). Postępowanie w sprawie tego typu ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia. W sądownictwie administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, wedle którego sądy administracyjne nie posiadają kognicji do rozpoznawania spraw wynikłych ze skarg i wniosków wniesionych w tym trybie, co wynika z faktu, że nie są one objęte dyspozycją ww. art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (tak np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2013 r. sygn. I OSK 318/13). Zatem skarga wniesiona przez Skarżącego nie podlega rozpoznaniu przez tutejszy Sąd, z uwagi na brak właściwości rzeczowej. Ponadto należy również zauważyć, że wniosek Skarżącego został skierowany do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, natomiast przedmiotem skargi uczyniono działania Ministra Środowiska, który nie był podmiotem zobowiązanym do działania w niniejszej sprawie na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.