IV SAB/Wa 238/21

Warszawa, 17 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów oddala skargę.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, na skutek skargi S. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] w [...] przy ulicy [...] (dalej również "skarżący"), była bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej również "organ") w przedmiocie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia - z terytorium [...] na terytorium [...] - odpadów w postaci pojazdów marki (1) [...] o numerze nadwozia [...], (2) [...] o numerze nadwozia [...] (3) [...] o numerze nadwozia [...] (dalej również "sporne pojazdy"), przeznaczonych do demontażu na części. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, we wniesionej skardze zarzucił organowi rażące naruszenie: art. 25 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r. 1792 ze zm., dalej również "ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów"), poprzez zaniechanie wydanie postanowienia wszczynającego postępowanie i zaniechanie wezwania strony do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 r. dalej "rozporządzenie nr 1013/2006"), art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) poprzez pozbawienie strony możliwości skorzystania z ochrony sądu administracyjnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o: nakazanie organowi wszczęcia postępowania względem skarżącego na podstawie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, a tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że organ uznał, nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie określenia sposobu zagospodarowania odpadów przemieszczonych z [...] do Polski (trzech pojazdów samochodowych) w trybie art. 25 i 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, z uwagi na ich zagospodarowanie w uprawnionej instalacji. Zamiast tego organ wszczął od razu postępowanie w celu wymierzenia kary administracyjnej w wysokości [...] złotych, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (decyzja [...] z [...] marca 2019 r. znak: [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Główny Inspektor Ochrony Środowiska z [...] lutego 2020 r. znak [...], decyzja nie jest prawomocna). W ocenie skarżącego obie normy (art. 25 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) ustanawiają dwa odrębne tryby postępowania, ale w obu postępowaniach strona może dowodzić, że przemieszczany przez granicę przedmiot nie jest odpadem. Organ może poczynić własne ustalenia i wydać różne decyzje w kwestii statusu przedmiotu jako odpadu, a nawet nie wydać decyzji, lecz "postanowienie o umorzeniu postępowania" na podstawie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Jednocześnie skarżący stanął na stanowisku, że powyższe nie oznacza przyzwolenia na zaniechanie wszczynania postępowania na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nawet w sytuacji uprzedniego zagospodarowania odpadów w uprawnionej instalacji. Skarżący zaakcentował, że skoro przepis brzmi kategorycznie "wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne", to rozważania organu o możliwości zaniechania wydania "postanowienia o wszczęciu" nie mogą mieć zastosowania. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie przewiduje dowolności, czy uznania administracyjnego, lecz nakłada na organ obowiązek. Zdaniem skarżącego ustawodawca przewidując wskazane powyżej dwa odrębne postępowania zwielokrotnił ochronę strony, a nie zezwolił na dowolność organów administracji w kwestii wyboru, które postępowanie wszczynać, a którego zaniechać. Zaniechanie wszczęcia postępowania na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oznacza, że strona dwukrotnie została pozbawiona możliwości skorzystania z ochrony przed sądem administracyjnym. Na postanowienie o wszczęciu postępowania przysługuje zażalenie na podstawie art. 29 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a następnie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 "Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Z kolei po ewentualnym wydaniu decyzji, przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia, zaś po wydaniu decyzji odwoławczej - skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego "na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 Ustawy p.s.a.". Na poparcie swojego stanowiska zacytował treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2019 r. IV SA/Wa 2786/17 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl – przyp. sądu). W przekonaniu skarżącego, organ administracji pominął przewidziany prawem obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania i pozbawił go prawa do sądu. Ustawa wyraźnie przewiduje środki zaskarżenia, w ramach których strona miała prawo dowodzić faktów zgodnie z jej interesem. Konstytucja Rzeczpospolitej w art. 45 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zaniechanie wszczęcia procedury z naruszeniem strony prawa do sądu jest podstawą do stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie organ wyjaśnił, że: skarżący [...]-[...] grudnia 2015 r. przekazał organowi, w trybie art. art. 24 ust. 5 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2056), "dużą liczbę" zaświadczeń o demontażu pojazdów pochodzących z terenu [...], w tym zaświadczenia o numerach: [...],[...],[...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w związku z pismem organu z [...] lutego 2016 r. przeprowadził kontrolę u skarżącego w dniach [...] lutego 2016 r. do [...] marca 2016 r. (protokół kontroli nr [...]), podczas której ustalił, że wszystkie pojazdy, wobec których wydano zaświadczenia o demontażu pojazdu, zostały poddane demontażowi, organ podjął kroki celem ustalenia czy pojazdy odebrane w stacji demontażu pojazdów prowadzonej przez skarżącego stanowiły odpady nielegalnie przemieszczone z terytorium [...] do [...], tj. podjął współpracę z [...] oraz otrzymał z Ministerstwa Środowiska i Energii w [...] wyjaśnienie dotyczące szczegółowego sposób postępowania z pojazdami przez poprzednich właścicieli na terenie [...] (pismo z [...] kwietnia 2016 r.), organ poinformował [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, pismem z [...] września 2018 r., o powyższych ustaleniach oraz, że brak podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie określenia sposobu zagospodarowania odpadów przemieszczonych z terytorium [...] przez skarżącego, w trybie art. 25 i 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, z uwagi na fakt, że zostały zagospodarowane w uprawnionej instalacji, skarżący, pismem z [...] listopada 2020 r., złożył ponaglenie w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, poprzez wydanie postanowienia i wezwanie skarżącego do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr [...], organ pismem z [...] grudnia 2020 r. udzielił odpowiedzi na ponaglenie, w którym stwierdził, że żądanie wszczęcia postępowania jest nieuzasadnione. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wskazał, że postępowanie administracyjne wszczynane w trybie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w istocie ma na celu określenie sposobu gospodarowania odpadami. W ocenie organu koniecznym warunkiem (oprócz przesłanek wskazujących na nielegalny charakter przemieszczenia odpadów), uprawniającym i obligującym do wszczęcia z urzędu postępowania jest istnienie odpadów, co do których miałby określić sposób zagospodarowania. Tymczasem z okoliczności sprawy wynikało, że sporne pojazdy zostały zdemontowane do [...] grudnia 2015 r. na części. Natomiast okoliczność ich nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia ustalono [...] kwietnia 2016 r. Tym samym, brak jest przedmiotu postępowania, uzasadniającego prowadzenie postępowania w trybie art. 25 i 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie odrębności postępowań (w celu zagospodarowania odpadu - art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz wymierzania kary pieniężnej - art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) i konieczności ich prowadzenia celem zapewnienia skarżącemu możliwości odwołania się (w toku instancyjnym oraz do sądu administracyjnego) organ wskazał, że w obu postępowaniach strona może skutecznie kwestionować słuszność uznania przedmiotów przemieszczania za odpady. Dodatkowo organ zaakcentował, w przypadku, gdy w obrocie prawnym znalazłoby się ostatecznie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w którym organ uznałby przedmioty za odpady (postanowienie lub decyzja - odpowiednio z art. 25 lub art. 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów), wojewódzki inspektor ochrony środowiska, wydając decyzję w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, byłby związany ostatecznym rozstrzygnięciem, w zakresie tego, które przedmioty zostały uznane za odpady. Ponowne orzekanie w tym zakresie w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej stanowiłoby naruszenie przepisów prawa i skutkowałoby wydaniem decyzji obarczonej wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W przypadku natomiast, gdy "nie dochodzi do postępowania" w trybie art. 25 i art. 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (np. z uwagi na brak istnienia odpadów, które miałyby być jego przedmiotem), wojewódzki inspektor ochrony środowiska w decyzji nakładającej karę pieniężną obowiązany jest samodzielnie uzasadnić i wykazać, że przedmioty stanowiły odpady, które zostały sprowadzone do Polski nielegalnie bez zastosowania uprzedniego zgłoszenia. Organ za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.) poprzez pozbawienie skarżącego możliwości skorzystania z ochrony sądu administracyjnego. Organ wywiódł, że w związku z brakiem możliwości prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia sposobu gospodarowania odpadami w istocie nie przysługiwało skarżącemu prawo odwołania się od stanowiska określającego sposób zagospodarowania odpadów, a pośrednio co do uznania przedmiotów za odpady. Skarżący miał natomiast możliwość kwestionować to, czy sporne pojazdy są odpadami w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga S. K. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia - z terytorium [...] na terytorium [...] - odpadów w postaci trzech pojazdów przeznaczonych do demontażu na części, nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienie sądów administracyjnych do oceny tego rodzaju skargi dawał art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, czy też postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Skarga z uwagi na jej przedmiot została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie akt sprawy (art. 119 pkt 4 i art. 120 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a.). Sąd, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto, w przypadku uwzględnienia skargi, sąd zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). O stanie bezczynności, stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. dalej "k.p.a.") można mówić, gdy nie załatwiono sprawy w terminie. Przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego wprowadzają następujące terminy załatwienia sprawy: "bez zbędnej zwłoki" (art. 35 § 1 k.p.a.), "niezwłocznie" (§ 2 tego artykułu), gdy sprawa może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, "w ciągu miesiąca", jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego (§ 3 zd. pierwsze tego artykułu), "nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania" (§ 3 zd. drugie ww. artykułu), gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3 zd. ostatnie). Do terminów określonych powyżej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki, wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, że sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym (wynikającym z art. 35 k.p.a. lub przepisów szczególnych) albo wyznaczonym przez organ (zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.). Bieg któregokolwiek z ww. terminów chroni organ przed zarzutem bezczynności. Przenosząc powyższe uregulowania na kanwę rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził, że bezspornym było to, skarżący zagospodarował sporne pojazdy, zanim organ dowiedział się o ich sprowadzeniu na terytorium Polski, ustalił, że stanowiły one odpady i zostały nielegalnie przemieszczone. Istota sporu dotyczyła oscylowała wokół tego, czy bierność organu w zakresie wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego na podstawie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów należy zakwalifikować się jako bezczynność, a w konsekwencji, że skarżący może skutecznie żądać zobowiązania organu do jego wszczęcia. Sąd w składzie orzekającym stanął na stanowisku, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie można postawić organowi administracji zarzutu bezczynności i zobowiązać go wyrokiem sądu administracyjnego do wszczęcia z urzędu postępowania na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Postępowanie administracyjne wszczynane z urzędu jest odrębnym postępowaniem od postępowania wszczynanego na wniosek (art. 61 § 1 k.p.a.). Pomiędzy tymi sposobami wszczęcia postępowania istnieją zasadnicze różnice. W przypadku wszczęcia postępowania na żądanie strony organ zobligowany jest w każdym przypadku do podjęcia działań, czy to poprzez wszczęcie postępowania i zawiadomienie o tym stron postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.) czy poprzez wydanie postanowienia o odmowie jego wszczęcia (art. 61a § 1 k.p.a.). Natomiast o konieczności wszczęcia postępowania z urzędu decyduje każdorazowo organ administracji będąc związany przepisem prawa materialnego oraz okolicznościami sprawy. Oznacza to, że pisma i wnioski podmiotów, które potencjalnie są zainteresowane tym, aby postępowania było prowadzone z urzędu nie wiążą organu. Pismo takie traktowane są wyłącznie jako powiadomienie organu o okolicznościach, które zdaniem autora pisma winny skutkować wszczęciem postępowania z urzędu. Niemniej jednak to organ ocenia, czy możliwa jest subsumcja wskazanych okoliczności pod przepis prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie, takim przepisem prawa materialnego był właśnie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z powołanym przepisem, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa - w drodze postanowienia - osobę odpowiedzialną za takie przemieszczanie (m.in. odbiorca odpadów) do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Jednym z nich jest poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie (art. 24 ust. 3 ww. rozporządzenia 1013/2006). Dobrowolne podjęcie czynności nakazanych w art. 24 rozporządzenia 1013/2006 powoduje, że organ nie ma podstaw do wszczęcia postępowania, które od samego początku byłoby bezprzedmiotowe. Tym samym nie każde nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów skutkuje wszczęciem postępowania na podstawie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W sprawie wywołanej rozpoznawaną skargą okoliczności sprawy jednoznacznie wskazywały, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przyjął do demontażu sporne pojazdy, jako wycofane z eksploatacji i wydał [...] grudnia 2015 r. zaświadczenia, stosownie do treści art. 24 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2056). Organ, po otrzymaniu powyższych zaświadczeń, podjął działania celem wyjaśnienia okoliczności przemieszczenia spornych pojazdów na terytorium Polski, bo jak twierdzi miał podejrzenie w zakresie statusu tych pojazdów i legalności ich przemieszczania. Działania te miały jednak charakter wstępny. Organ ustalił, że po pierwsze sporne pojazdy zostały zdemontowane (nie istniały fizycznie podczas kontroli [...] lutego 2016 r. do [...] marca 2016 r.), po wtóre, że sporne pojazdy były odpadami i zostały przemieszone na terytorium [...] nielegalne. Sekwencja powyższych ustaleń nie dawała podstaw do wszczęcia postępowania na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Tym samym nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że organ działał dowolnie i nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku. Skoro nie zostały spełnione przesłanki wszczęcia postępowania określone przepisem prawa materialnego, to nie było podstaw do działania po stronie organu administracji. Wszczynanie postępowania z urzędu, które od samego początku byłoby bezprzedmiotowe - w ocenie składu orzekającego - godziłoby w zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.). Za chybione sąd uznał zarzuty skargi, sformułowane przez profesjonalnego pełnomocnika, że organ związku z tym, że nie wszczął z urzędu postępowania na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, naruszył art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W ocenie sądu formując ten zarzut skarżący w istocie zmierza do zapewnienia sobie dwukrotnej możliwości kwestionowania, że sporne pojazdy nie stanowiły odpadów. Skarżący wyraził przekonanie, że cyt. "organ może poczynić własne ustalenia i wydać różne decyzje w kwestii przedmiotu jako odpadu". Sąd nie zgadza się z powyższym twierdzeniem. W obowiązującym porządku prawnym w przypadku ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów organy zobligowane są do podjęcia działań, które z jednej strony mają chronić środowisko naturalne, z drugiej strony pociągnąć do odpowiedzialności osobę, która nielegalnie przywiozła odpady. W praktyce polegać to może na wszczęciu dwóch odrębnych postępowań, a mianowicie postępowania w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu (art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) oraz postępowania w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej (art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów). Oba postępowania w pierwszej instancji są prowadzone przez różne organy – odpowiednio - Główny Inspektor Ochrony Środowiska oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. Dlatego błędne jest twierdzenie skarżącego, że organ wszczął postępowanie na podstawie art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zamiast wszcząć postępowanie na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Rację, co do zasady, ma skarżący, że w obu postępowaniach organy administracji są zobligowane do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie zasługuje jednak na akceptację pogląd, że w obu postępowaniach organy mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych, skoro dotyczą tych samych spornych pojazdów. W ocenie sądu domaganie się przez skarżącego "zwielokrotnienia ochrony" i prowadzenie dwóch ww. postępowań, w przypadku, gdy zdemontował sporne pojazdy zmierza raczej do nadużycia prawa do sądu. W świetle powyższego sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że wydanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w zakresie przewidzianym w art. 149 § 1 p.p.s.a. byłoby bezzasadne. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 133, art. 119 pkt 4, art. 120 oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania pomiędzy stronami postępowania. Skarga nie została uwzględniona, co czyniło niemożliwym zastosowanie art. 200 i art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 10