IV SAB/Wa 218/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z dnia 16 października 2013 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Zarzucił, że Urząd represjonuje skarżącego, narusza prawa człowieka, doprowadza go do bezbronności oraz będzie celowo utrudniał prowadzenie sprawy w Sądzie. W ocenie skarżącego organ wydając w sprawie cztery decyzje ( dwie w roku 2004 r. oraz dwie w 2013 r.) posługiwał się nieprawdziwymi i bezprawnymi postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w dodatku Urząd pomijał i nierozpoznawał oczywistych dowodów represji i prześladowań skarżącego. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W ocenie Sądu, wniesiona w niniejszej sprawie przez J. C. skarga na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ma charakter skargi powszechnej określonej przepisami działu VIII Kpa. Przedmiotem tej skargi, zgodnie z art. art. 227 i następne Kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Ze skargi wynika bowiem, że skarżący kwestionuje bezczynność organu polegającą na nieprawidłowym, nierzetelnym oraz sprzecznym z prawem załatwieniem jego spraw. Podnosi, że w przypadku załatwiania jego sprawy dochodzi na naruszenia praworządności (praw człowieka). Skarżący nie wskazał przy rozpoznawaniu jakiej sprawy organ pozostaje w bezczynności i od jakiego momentu ta bezczynność trwa. Wobec tego uznać należało, że skarga dotyczy zatem de facto sposobu działania Urzędu. Wskazać wobec tego należy, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Pogląd, że do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII Kpa nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skargi takie podlegają odrzuceniu jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1110/04, LEX nr 171200, postanowienie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.