II FZ 95/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 353/13 w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 23 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej na poczet podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 353/13, odmówił S. K. (dalej jako: "skarżący") przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 23 listopada 2012 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej na poczet podatku od nieruchomości z tytułu pierwszej raty za 2011 r. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie przez niego, pomimo stosownego wezwania, braku formalnego tego pisma, w postaci niezłożenia formularza PPF. Odpis wskazanego powyżej postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego dnia 7 października 2013 r. Pismem z dnia 14 października 2013 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia formularza PPF. W uzasadnieniu podał, że opóźnienie z nadesłaniem formularza PPF było spowodowane wypadkiem matki i jego samego oraz koniecznością przygotowania obszernej dokumentacji medycznej. W dniu 14 listopada 2013 r. skarżący nadesłał brakujący formularz PPF wraz z siedmioma załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że opóźnienie w złożeniu formularza PPF na wezwanie sędziego z dnia 21 sierpnia 2013 r. nie było zawinione. Nie wykazano bowiem żadnej z dwóch podniesionych okoliczności: konieczności zgromadzenia obszernej dokumentacji zdrowotnej oraz wpływu wypadku na możliwość wypełnienia przez niego lub jego matkę (działającą jako pełnomocnik skarżącego) przedmiotowego formularza. Dodatkowo zauważono, że nadesłane przez skarżącego dokumenty nie mają żadnego związku z jego aktualną sytuacją życiową czy okolicznościami podnoszonymi we wniosku o przywrócenie terminu. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, skarżący zaskarżył je w całości zażaleniem, w którym wniósł o uchylenie postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd przywraca uchybiony termin, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., należy do strony. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2009, str. 257-258). Zgodnie zaś z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że słusznie ocenił sąd pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności przemawiające za przywróceniem terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, iż matka skarżącego, działająca jako pełnomocnik, poza lakonicznym stwierdzeniem, że "nie była w stanie dokonać czynności procesowej (...) na co była przedkładana dokumentacja medyczna" oraz jedynie wzmianką o "ostatnim zdarzeniu wypadków syna i moim" nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających powyższe okoliczności, ani nie wykazała jaki wpływ te okoliczności miały na uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć należy, że załączone dokumenty, zarówno do wniosku o przywrócenie terminu jak i ponownie do zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające jego przywrócenia, pozostają bez związku z rozpatrywaną sprawą i nie potwierdzają okoliczności wskazanych we wniosku. Jednocześnie podkreślenia wymaga okoliczność, iż obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, zgodnie art. 87 § 2 p.p.s.a., wiąże się z tym, że strona skarżąca powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2010 r., II FZ 577/10; z dnia 12 marca 2013 r., I FZ 41/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec zaistniałego w sprawie stanu faktycznego – braku uprawdopodobnienia wypadku skarżącego czy jego pełnomocnika jak i wpływu tej okoliczności na niemożność dokonania czynności w terminie, słusznym jest wniosek, iż ocena dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu jest trafna. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie jest zasadne i jako takie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.