IV SAB/Wa 1594/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na przewlekłość Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie nagromadzenia odpadów na działce postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

Pismem z 9 października 2019 r. (data wniesienia 11 października 2019 r.) M. M. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 11 października 2018 r. w sprawie nagromadzenia odpadów na działce. Postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2020 r. zawiesił postępowanie sądowe w sprawie z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. akt II OSK 3732/18. Następnie w związku z podjęciem w przez NSA w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwały ww. sprawie (sygn. akt II OPS 5/19), postanowieniem z dnia 30 września 2020 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżąca w dniu 4 września 2019 r. takie ponaglenie złożyła. Odnosząc się do przedmiotu sprawy, w pierwszej kolejności należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że skarżąca pismem z 9 października 2019 r. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie nagromadzenia odpadów na działce. Tymczasem – jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych – Prezydent Miasta [...] zakończył postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem Strony z 11 października 2018 r., decyzją z [...] września 2019 r., [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, zasadnym jest zwrócić uwagę, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, w której orzekł, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała została wydana odnośnie do skargi na bezczynność. Z uwagi jednak na procesowe powiązanie w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania uzasadnione jest zastosowanie zawartego w tej uchwale poglądu także do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wniesionej już po wydaniu decyzji tj. zakończeniu postępowania, którego dotyczyła skarga do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania. Po pierwsze, pozostaje w sprzeczności z istotą skargi na bezczynność (przewlekłość) stanowiącej inicjowany na drodze sądowej protest wobec stanu czy to bezczynności, czy przewlekłości rozumianych w sposób określony przepisem art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) K.p.a. Po wtóre, dopuszczenie otwartego terminu do wniesienia skargi na bezczynność narusza przyjęty w procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej system wnoszenia środków zaskarżenia co do zasady ograniczonych terminem. Za takim stanowiskiem przemawia praktyczny wymiar przyjęcia otwartego terminu do złożenia skargi na bezczynność (przewlekłość), który sprowadzałby się do przyjęcia że zarówno w kilkanaście, jak i w kilkadziesiąt lat po zakończeniu postępowania i załatwieniu sprawy, dopuszczalne będzie prawo do skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. A zatem, w świetle powyższej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedopuszczalne jest merytoryczne odniesienie się przez Sąd do zarzutu przewlekłości w stosunku do Prezydenta Miasta [...] i wydanie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bowiem skarga została wniesiona już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wobec tego skarga – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – podlega odrzuceniu. Dodatkowo wskazać należy, że bez znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy ma fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] listopada 2019 r., [...] rozpoznając wniosek skarżącej uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, a następnie Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lutego 2020 r., [...] wydał kolejną decyzję w sprawie. Poza tym należy zauważyć, że choć w sentencji uchwały mowa jest o decyzji ostatecznej, to związane jest to z okolicznościami rozpatrywanej przez NSA sprawy na bezczynność organu II instancji, a argumentacja przytoczona na uzasadnienie uchwały wskazuje, że wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) po merytorycznym zakończeniu przez jakikolwiek organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji kończącej to postępowanie, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.