IV SAB/Wa 131/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, asesor WSA Paweł Konicki, , po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpoznania wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z 18 września 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca H.G.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w punkcie I pierwszym wyroku; III. stwierdza, że przewlekłość, o której mowa w punkcie II nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...]sp. z o.o. z siedzibą w W. (określana niżej jako Skarżący, Wnioskodawca), działając jako pracodawca, w dniu 2 stycznia 2026 r. wniosła skargę na bezczynność postępowania, prowadzonego przed Wojewodą M., w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę w związku ze złożonym wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca p. H.J. S. G., ob. K.. Skarżąca wskazała, iż w dniu 18 września 2025 r. złożyła wniosek o wydanie powyższego zezwolenia dla cudzoziemca i do dnia wniesienia skargi, pomimo upływu ustawowego terminu, decyzja w tym zakresie nie została wydana, co w jej ocenie oznacza, iż Wojewoda pozostaje w bezczynności. W tych okolicznościach Spółka, wskazując że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania wniosła o: - zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; - przyznanie od organu na rzecz Spółki sumy pieniężnej, w wysokości 5000 zł, - zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wyjaśniła, iż przed skierowaniem przedmiotowej skargi nie było konieczne wniesienie ponaglenia, albowiem - w świetle art. 10a pkt 2 ww. ustawy - przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej K.p.a. nie stosuje się w sprawach dotyczących wydania zezwolenia na pracę. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka rozwinęła swoje stanowisko wskazując m.in., iż organ zobowiązany jest do uwzględniania terminów i nakazów, o których mowa w art. 12 i art. 35 K.p.a. i obowiązków wynikających z art. 36 K.p.a. Pominięcie przez organ obowiązków, o których mowa w art. 35 i art. 36 doprowadziło do naruszenia zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 K.p.a., ale również do złamania zasady zaufania do organów administracji (art. 8 K.p.a.). Podkreśliła, że organ nie podjął minimalnych działań zmierzających do rzetelnego i sprawnego zakończenia postępowania. W odniesieniu zaś do żądania przyznania Spółce od organu sumy pieniężnej Skarżąca wskazała, iż przyznanie żądanej takiej kwoty będzie pełniło rolę zbliżoną do zadośćuczynienia wobec naruszenia praw Spółki w toku postępowania dotyczącego rozpatrzenia jej wniosku o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca, bowiem brak zezwolenia spowodował, iż Spółka ma problemy z płynnym wykonywaniem działalności i blokuje działanie Spółki, przy czym nie ma ona kontaktu z Urzędem. Suma może być zasądzona obok grzywny, a prawne podstawy orzeczenia tej kwoty nie wymagają wykazania szkody w znaczeniu cywilistycznym, wystarczające jest wykazanie realnej dolegliwości i negatywnych konsekwencji dla strony, pozostających w normalnym związku z czynnością lub przewlekłością organu. W odpowiedzi na skargę wywiedzionej 30 stycznia 2026 r. Wojewoda M. wniósł o: - jej oddalenie w całości; - zasądzenie od Spółki kosztów postępowania sądowego; - ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda M. przypomniał przebieg postępowania. Potwierdził, iż 18 września 2025 r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek pracodawcy [...]sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca p. H.J.S.G., ob. K., na stanowisko magazynier, na okres ważności od 1 listopada 2025 r. do 31 października 2026 r. Do wniosku nie zostały załączone wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty. Następnie w dniu 31 grudnia 2025 r. wpłynęła korekta wniosku, do której Strona załączyła dodatkowe dokumenty. Jednocześnie Wnioskodawca zmienił okres, na jaki podmiot powierzający powierzy pracę cudzoziemcowi. Ponieważ wniosek posiadał braki formalne 20 stycznia 2026 r. na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej K.p.a.) organ wezwał do ich usunięcia. Jednocześnie organ wskazał, iż w przypadku usunięcia braków formalnych, konieczne będzie przedłożenie dokumentów: potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenia zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (np. aktualne zaświadczenie z ZUS); dostosowania wynagrodzenia, które będzie określone w umowie z Cudzoziemcem do wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku lub udokumentowania przez pracodawcę, iż na danym stanowisku inni pracownicy w przedsiębiorstwie zarabiają kwotę podaną we wniosku (np.: umowy minimum 2 pracowników wykonujących prace na takim samym stanowisku, jak we wniosku); dokumentów z których wynika, że podmiot powierzający pracę spółki [...]posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy ww. cudzoziemcom (np. dokumenty księgowe, bilans, rachunek zysków i strat, stan konta za ostatnie 3 m-ce, aktualne sprawozdanie finansowe). Strona została również wezwana do przedstawienia dokumentów potwierdzających wykonanie usługi wskazanej w umowie z 1 lutego 2023 r., z firmą [...] sp. z o.o., załączonej do wniosku (np. aktualne faktury); dokumentów potwierdzających posiadanie infrastruktury, sprzętu, środków niezbędnych do wykonywania zadań na stanowisku wskazanym we wniosku w zakresie PKD podanego w pkt 1.4.7. wniosku, 521 OB — opis: Magazynowani i przechowywanie pozostałych towarów (np. faktury za zakup towarów, środków trwałych maszyn, urządzeń, nieruchomości) oraz załączenie do umowy o świadczenie usług zawartej w P. 1 lutego 2023 r. pomiędzy [...] sp. z o.o. a [...]sp. z o.o. wszystkich załączników do umowy, które stanowią jej integralną część. Dwie korekty podania z załączoną dokumentacją wpłynęły 27 stycznia 2026 r. Do Wojewody M. 3 stycznia 2026 r. wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę M. w zakresie wydania zezwolenia na pracę typu A dla H. J. S. G.". Motywując wniosek o oddalenie tej skargi Wojewoda podkreślił, iż wnioski o wydanie zezwoleń na pracę cudzoziemców są rozpatrywane przez Wojewodę M. w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego, stąd – w ocenie organu – nieuprawniony jest wniosek o bezczynności organu, czy przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Organ podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy, co miało miejsce również w przedmiotowej sprawie. To załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu do organizowania pracy zgodnie z kolejnością wpływu, w myśl art. 8 § 1 K.p.a., zgodnie z którym: "organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania". Wojewoda wskazał nadto, iż znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, interwencji w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców oraz niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie wniosków o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). W ocenie Wojewody wniesienie przedmiotowej skargi na bezczynność, miało na celu wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu wniosku, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Wojewoda wniosek o przyznanie sumy pieniężnej uznał za bezzasadny argumentując, że stanowi on dodatkowy, fakultatywny środek dyscyplinująco-represyjny. Odwołując się do orzecznictwa Wojewoda wywodził, że powyższy środek prawny, polegający na przyznaniu od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, na podstawie art. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm. dalej: "P.p.s.a.") ma przede wszystkim funkcję indemnizacyjną (odszkodowawczą), a zatem wiąże się z koniecznością wykazania (a przynajmniej uprawdopodobnienia) przez stronę skarżącą faktu poniesienia szkody oraz jej rozmiaru (wyrok WSA w Poznaniu z 28 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 99/17). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W sprawie nie wykazano żadnej szkody ani uszczerbku a jedynie potencjalne skutki związane z brakiem zatrudnienia cudzoziemca. Nadto, zdaniem Wojewody, niezasadny jest również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Stąd, w przypadku uwzględnienia skargi, Wojewoda wskazał na zasadność odstąpienia od ich zasądzania na rzecz Skarżącej lub odpowiednie ich miarkowanie (art. 206 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. I. Skarga w części podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1-4a. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 149 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. K.p.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., jak i przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (§ 2 cyt. ustawy). II. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd wyjaśnia, że wskutek zakończenia postępowania wydaniem 1 kwietnia 2026 r. decyzji w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi p. H.J. S. G. nr [...], tj. załatwienia sprawy przez organ przed wydaniem wyroku koniecznym jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu (decyzji, postanowienia) stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w trybie art. 161 pkt 3 ww. ustawy, co odzwierciedla pkt I wyroku. Przy czym podkreślić należy, iż - jak stwierdza się w orzecznictwie - wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie zwalnia Sądu od ustalenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Zatem dalej aktualnym pozostawało rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia powyższej materii, tj. wystąpienia bezczynności czy przewlekłości postępowania. III. Orzecznictwo sądowoadministracyjne charakteryzuje bezczynność jako sytuację, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Z kolei przewlekłość oznacza taki stan postępowania administracyjnego, w którym organ prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, zatem dokonuje czynności zbyt wolno. W przeciwieństwie do bezczynności organu, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego. Właściwy organ jest obowiązany ocenić, czy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy (por. A. [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 37, uwaga 8.). Sąd, uwzględniając stanowisko orzecznicze, że w tego typu sprawach należy poddać ocenie istotne okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopień jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. np. wyroki NSA z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11 oraz z 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17, CBOSA), wskazuje, że w rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę postępowanie jako całość, tj. okres od dnia jego wszczęcia do zakończenia nie był długi; jak wynika z przedstawionych Sądowi akt, przedmiotowy wniosek rozpoznawany był przez ponad 6 miesięcy, licząc od daty jego wniesienia, tj. od dnia 18 września 2025 r. do dnia wydania decyzji w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi p. H. J. S. G., tj. do 1 kwietnia 2026 r. nr [...]. Jednak należy mieć na uwadze, że do terminu załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności (art. 35 § 5 K.p.a.), a w dniu 20 stycznia 2026 r. na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. organ wezwał do usunięcia braków formalnych wniosku). Powyższe oznacza, że faktyczne procedowanie organu bez oczekiwania na reakcję Spółki trwało nieco dłużej, tj. o ok. cztery miesiące (traktując sprawę jako szczególnie skomplikowaną), niż przewidują to przepisy, co - mając na uwadze treść art. 35 § 3 K.p.a., iż załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, a także treść art. 35 § 1 K.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki – oznacza, że doszło do naruszenia powołanych wyżej norm prawnych. Organ dopuścił się zatem przewlekłości w prowadzonym postępowaniu wydając decyzję po upływie ustawowego terminu. Takie postępowanie organu niewątpliwie było sprzeczne z zasadą szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 K.p.a., a także podważa zasadę wadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa z art. 8 K.p.a. pro. Skoro Wojewoda naruszył kodeksowe reguły terminowego załatwiania sprawy, to zarzut przewlekłości należało uznać za uzasadniony (czemu skład orzekający dał wyraz w pkt II sentencji wyroku). IV. W obowiązującym stanie prawnym, przepis art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, podstawowe znaczenie mają okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok NSA z 15 listopada 2023 r., I OSK 2333/22, CBOSA). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia, co implikuje ścisłą interpretację tej instytucji. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek pozostawania w bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12 – dostępny j.w.). Jednak mając na uwadze niewielkie opóźnienie w wydaniu decyzji, aktualną ilość rozpatrywanych spraw przez Wojewodę, w tym także samych wniosków skarżącej Spółki, jak i fakt, iż sprawa finalnie została zakończona, a sama Skarżąca przyczyniała się do opóźnienia zarówno w wyniku składania korekt, jak i nieuzupełnienia dokumentacji, Sąd stwierdza, iż przewlekłość organu nie miała charakteru rażącego (pkt III wyroku). V. W konsekwencji Sąd nie znalazł również podstaw do przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej, zgodnie z żądaniem, stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. Jej przyznanie powinno być bowiem uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania (por. wyroki NSA z: 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1442/20 oraz 24 września 2020 r., sygn. akt I GSK 1172/20, CBOSA), co miało miejsce w sposób wyżej opisany. Przedstawione okoliczności uzasadniają zatem niezasadność wniosku o przyznanie skarżącej Spółce wnioskowanej sumy pieniężnej, nadto Skarżąca nie wykazała rzeczywistych strat, mających miejsce z powodu opóźnienia w wydaniu decyzji. Spółka powołała się co prawda na następstwa opóźnienia organu, jednak nie przedstawiła dowodów w zakresie tego żądania. Tymczasem skoro przyznanie sumy pieniężnej ma spełniać funkcję kompensacyjną a także niejako przymuszającą organ do rozpoznania wniosku strony, to trudno twierdzić, iż Spółka umotywowała zasadność swego żądania, traktowanego jako stosowną rekompensatę za "doznane krzywdy" w sytuacji nie przedstawienia żadnych dowodów i wydania ostatecznej decyzji przez Wojewodę. Stąd też, w ocenie Sądu, zasadnym było w tym zakresie skargę oddalić (pkt IV wyroku). VI. Mając zaś na uwadze treść art. 119 ust. 4 P.p.s.a., Sąd rozpoznanie sprawy skierował do trybu uproszczonego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 i 206 P.p.s.a., widząc podstawy do ich miarkowania, z uwagi na znaczą ilość złożonych skarg o praktycznie tożsamej treści przez tego samego pełnomocnika reprezentującego tą samą Skarżącą, co znacznie ogranicza nakład pracy potrzeby do sporządzenia tego środka zaskarżenia. Powołany art. 206 P.p.s.a. stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Katalog przesłanek uzasadniających skorzystanie przez sąd z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie jest otwarty, a zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy. Możliwość miarkowania, a nawet odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w przypadku, o którym mowa w art. 206 P.p.s.a., powiązano z pojęciem niedookreślonym, jakie stanowi "uzasadniony przypadek". W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności, np.: niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę (zob. post. NSA z 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16, CBOSA). Skoro taka właśnie sytuacja zaistniała w sprawie, to Sąd uznał, że adekwatne będzie zasądzenie płowy należnego w zwykłym trybie zastępstwa procesowego zwrotu kosztów, tj. 340 zł plus 17 zł wobec uiszczenia 17 zł opłaty skarbowej od czynności pełnomocnictwa (pkt V sentencji wyroku).