IV SAB/Wa 535/26

Warszawa, 18 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska, Sędzia WSA Michał Sułkowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca 1. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku I. sp. z o.o. z siedzibą w W. z 29 listopada 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca – A.S.; 2. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej również "Spółka"), reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z 26 stycznia 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] (dalej również "Wojewoda") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca (A. S.) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze wniesiono o: 1. zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości 5 000 zł; 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typu A wpłynął do organu 29 listopada 2025 r., co zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. wyznacza datę wszczęcia postępowania na żądanie strony. Mimo upływu wielokrotności ustawowych terminów z art. 35 § 3 k.p.a. sprawa nie została zakończona, a organ nie dopełnił obowiązku informacyjnego z art. 36 k.p.a., nie wskazując nowego terminu załatwienia sprawy ani przyczyn zwłoki. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, skarżąca stwierdziła, że skutki opieszałości są dla skarżącej doniosłe i wymierne. Brak decyzji w sprawie zezwolenia na pracę uniemożliwia rozpoczęcie realizacji zawartych kontraktów handlowych, co naraża przedsiębiorcę na utratę przychodów, ryzyko naliczenia kar umownych oraz utratę wiarygodności wobec kontrahentów. Dodatkowo przewlekłość generuje realne ryzyko rezygnacji kandydata - cudzoziemca A. S. - z proponowanego zatrudnienia, co oznaczałoby nie tylko zaprzepaszczenie kosztów rekrutacji i legalizacji zatrudnienia oraz nakładów na przygotowanie stanowiska pracy, lecz także konieczność ponownego prowadzenia procesu naboru w warunkach rynkowych presji płacowej i ograniczonej dostępności specjalistów. Zdaniem skarżącej te negatywne konsekwencje są bezpośrednim i typowym następstwem braku terminowego rozpoznania sprawy o zezwolenie na pracę, a ich natężenie narasta wraz z każdym kolejnym miesiącem bezczynności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych - ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów. Za podstawę wyroku Sąd przyjął następujący stan sprawy. W dniu 29 listopada 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął do Wojewody [...] wniosek Spółki o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla ww. cudzoziemca, na stanowisko: "Pracownik produkcji", na okres ważności od 30 grudnia 2025 r. do 29 grudnia 2028 r. W dniu 26 stycznia 2026 r. wpłynęła do organu adresowana do Sądu skarga na zwłokę organu. Pismem z 23 lutego 2026 r. Wojewoda na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 i 9 ust. 4-6, art. 11 ustawy z 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 20 listopada 2025 r. w sprawie dokumentów, które podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę lub do oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1629) wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez złożenie korekty wniosku przez portal [...].gov.pl następujących braków formalnych wniosku: cyfrowego odwzorowania wszystkich wypełnionych stron ważnego dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek oraz podpisanego kwalifikowanym podpisem elektroniczny, profilem zaufanym lub podpisem osobistym (e-Dowód) oświadczenia, że załączone do wniosku cyfrowe odwzorowanie dokumentu podróży cudzoziemca zawiera wszystkie wypełnionych strony. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 24 lutego 2026 r. W dniu 23 kwietnia 2026 r. organ wydał decyzję nr [...] odmawiającą Spółce wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Decyzja została doręczona 28 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie należy podzielić stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 września 2022 r. sygn. akt II OSK 871/22 (dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym "(...) z art. 37 § 1 K.p.a. wynika, że bezczynność i przewlekłość są pojęciami rozłącznymi, co oznacza, że w tej samej sprawnie nie może występować zarówno bezczynność, jak i przewlekłość [...]. Wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany ustalić rzeczywistą postać zwłoki organu administracji (bezczynność albo przewlekłość), bez względu na to, jak została sformułowana skarga dotycząca niezałatwienia sprawy przez organ administracji [...]". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że niezależnie od sposobu sformułowania skargi, w szczególności bez względu na to, czy domagano się w niej stwierdzenia bezczynności, czy przewlekłości postępowania, w razie uwzględnienia skargi należy wydać orzeczenie, w którym mowa wyłącznie o bezczynności, albo o przewlekłości. Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (m.in. w sprawach rozstrzyganych w formie decyzji administracyjnych – przyp. Sądu) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 621 ze zm. – dalej "uwppc"), przepisów art. 37 K.p.a. nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa m.in. w art. 26 uwppc, tj. zezwolenia na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi. Tożsame unormowanie zawierał art. 10a pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214 ze zm. – dalej "upz"). Oznacza to, że w sprawach, o których mowa, stronie nie służy prawo wniesienia ponaglenia na bezczynność lub przewlekłość do organu wyższego stopnia. Co za tym idzie, wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych sprawach nie wymaga poprzedzenia ponagleniem. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca "bezczynność" i "przewlekłość" należy rozumieć inaczej niż wynika to z art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. Postępowanie to prowadzone jest na podstawie przepisów K.p.a., w których określono m.in. terminy załatwiania spraw. W okolicznościach rozpoznanej sprawy należało zatem podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA z 2020 r. nr 6, poz. 79), zgodnie z którym, skarga na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., jest skargą na bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą na przewlekłość, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. Przez bezczynność organu w tej sprawie należało zatem rozumieć sytuację, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a.). Uwzględniając powyższe, należy wskazać, że w myśl art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 2 K.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Wedle z kolei art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie do art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się w szczególności terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, (...) oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl art. 36 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca zostało wszczęte 29 listopada 2025 r. Ani akta sprawy, ani analiza przepisów upz, na podstawie których Wojewoda rozpatrywał wniosek strony (art. 102 uwppc), nie daje podstaw, by uznać sprawę wszczętą tym wnioskiem za szczególnie skomplikowaną. W tej sytuacji Wojewoda powinien był załatwić sprawę w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio K.p.a.), albo na podstawie art. 36 § 1 lub 2 K.p.a. zawiadomić skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Organ administracji nie załatwił sprawy we wskazanym terminie, a przed jego upływem nie skierował do skarżącej zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 K.p.a., wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Pierwszą czynność zmierzającą do rozpatrzenia wniosku Wojewoda [...] podjął (23 lutego 2026 r.), po wpłynięciu skargi na bezczynności, tj. prawie trzy miesiące po upływie terminu załatwienia sprawy. Postępowanie zakończył natomiast decyzją z 23 kwietnia 2026 r., zatem prawie pięć miesięcy po wszczęciu postępowania. Organ dopuścił się zatem bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Ponieważ Wojewoda przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd zakończył postępowanie przez wydanie decyzji, nie było podstaw do zobowiązania do wydania aktu (na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Nie mogły skutkować oddaleniem skargi również podniesione w odpowiedzi na skargę okoliczności związane ze znaczną ilością prowadzonych postępowań, zwiększającym się wpływem korespondencji, w tym pism procesowych składanych w toku postępowań administracyjnych prowadzonych przez Wojewodę [...], czy trudnościami organizacyjnych związanymi z niedostosowaniem systemów teleinformatycznych do zmian w przepisach dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców. Ocena stanu "bezczynności" ma bowiem charakter zobiektywizowany, odnoszący się do kryterium czasu. Jeżeli organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych (w okolicznościach rozpoznanej sprawy w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania – art. 35 § 3 ab initio K.p.a.), ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (w okolicznościach rozpoznanej sprawy przed upływem terminu jej załatwienia nie wskazano nowego terminu zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a.), to dopuścił się bezczynności. O ile przed upływem terminu załatwienia sprawy organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 lub 2 K.p.a., to przyczyny zwłoki nie mogą "uwolnić" go od zarzutu bezczynności. Stwierdzonej w przedmiotowej sprawie bezczynności nie można jednak uznać za rażąco naruszającą prawo. Nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności będzie naruszeniem rażącym (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1925/16 – dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci zwłoki organu w załatwieniu sprawy wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a P.p.s.a. rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt Il OSK 151/21, z 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 644/21, z 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2439/20 – dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażącym naruszeniem prawa jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości, wahań, czy potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być nie tylko niezaprzeczalne, ale i znaczne. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Tymczasem, prawie trzy miesiące po upływie terminu załatwienia sprawy, po skorzystaniu przez stronę ze środka prawnego służącego zwalczeniu opieszałości organu, Wojewoda podjął czynności zmierzające do rozpatrzenia sprawy, zobowiązując stronę do uzupełnienia braków formalnych. Organ zakończył sprawę decyzją z 23 kwietnia 2026 r. Przekroczenie terminu samo w sobie nie może zostać uznane za rażąco sprzeczne z prawem. Wojewodzie [...] nie sposób zaś przypisać oczywistego lekceważenia wniosków strony, czy oczywistego braku woli załatwienia sprawy, ani ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Należało zatem stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Co więcej, Sądowi z urzędu znana jest sytuacja organu związana z trudnościami kadrowymi oraz znaczącą liczbą wpływających spraw. Okoliczności te nie mogą co prawda usprawiedliwiać zaistniałej w sprawie bezczynności, niemniej są obiektywną trudnością, która powinna wpływać na ocenę, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, jak również na ocenę zasadności przyznania od organu sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej. Znacząca liczba spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa stanowią bowiem poważną przeszkodę w takim zorganizowaniu pracy, by rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów. Redakcja art. 149 § 2 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że sąd nie jest związany wnioskiem strony, ani co do potrzeby zastosowania, ani co do rodzaju zastosowanego środka (wymierzenie grzywny/przyznanie sumy pieniężnej). Jego obowiązkiem jest natomiast rozważenie, czy, a jeśli tak, to który z wyżej wymienionych środków, a może oba razem, a także w jakiej wysokości, w największym stopniu zrealizuje cel skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, Sąd miał na względzie, że środek prawny, jakim jest przyznanie sumy pieniężnej od organu, jakkolwiek ma charakter kompensacyjny, to jednak nie pełni funkcji naprawienia szkody. Jak trafnie dostrzeżono w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1959/22 (dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), ustawodawca w ogóle nie wskazał, że suma pieniężna z art. 149 § 2 P.p.s.a. ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej, bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej", jako całkowicie odrębną od występujących w Kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia". W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej z bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego postępowania. Sąd miał zatem na uwadze, że przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistej rekompensaty za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek opieszałości organu administracji. Jak przy tym wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, środki dodatkowe wskazane w art. 149 § 2 P.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 czerwca 2025 r. sygn. akt I OSK 250/25, z 29 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 1833/24, z 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 1965/24 – dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, po pierwsze należy wskazać, że podnoszona przez stronę argumentacja mająca świadczyć o uniemożliwieniu rozpoczęcia realizacji zawartych kontraktów handlowych, co naraziło stronę na utratę przychodów, ryzyko naliczenia kar umownych oraz utratę wiarygodności wobec kontrahentów może być podnoszona w postępowaniu w sprawie o naprawienie szkody spowodowanej bezczynnością organu. Po drugie, należy stwierdzić, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w którym ustalono, iż zwłoka w wydaniu decyzji nie przekracza pięciu miesięcy, zaś z akt sprawy wynika, że organ podejmował (co prawda po wniesniu skargi do Sądu) działania zmierzające do załatwienia sprawy, nie ma podstaw do przyznania sumy pieniężnej, jako swoistej rekompensaty za ignorowanie interesu skarżącej w terminowym rozpatrzeniu żądania i niedogodności jakich doznała wskutek opieszałości organu. W tym stanie rzeczy, Sąd: 1. na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji; 2. na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji; 3. na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji; 4. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 206 P.p.s.a. zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez Spółkę wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (100 zł) ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zgodnie z art. 206 P.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 P.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości, czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do miarkowania wysokości kosztów należnych skarżącej. Sądowi z urzędu wiadomo, że do Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło w tym samym okresie kilkaset skarg skarżącej na bezczynność Wojewody [...] w rozpatrywaniu wniosków skarżącej o wydanie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców. Spółka jest reprezentowana w tych sprawach przez tego samego radcę prawnego, treść skarg jest w istocie tożsama. Biorąc pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z wielu tożsamych i stanowiska w sprawie – również zbieżnego z zajętym w innych podobnych sprawach, a także fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem konieczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem, zachodzą okoliczności uzasadniające ustalenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości (100 zł) części stawki wskazanej w powołanym powyżej rozporządzeniu.