IV SAB/Po 51/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 września 2023 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

Pismem z dnia 7 marca 2023 r. Skarżący P. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły w P. w udostępnieniu informacji publicznej w związku z jego wnioskiem z dnia 17 lutego 2023 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 17 lutego 2023 r. skierował do organu wniosek o dostęp do informacji publicznej w postaci kopii wszystkich kryteriów (lista priorytetów) jakie były wprowadzone do systemu komputerowego podczas układania planów lekcji wraz z oznaczeniem wagi/priorytetu każdego z kryteriów. W dniu 2 marca 2023 r. Skarżący otrzymał na adres poczty elektronicznej wiadomość od pełnomocnika Szkoły - r. J., powołującej się na otrzymane od organu pełnomocnictwo. Zdaniem Skarżącego nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem wniosku jest informacja publiczna. Nie jest także jego zdaniem sporne, iż organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Następnie Skarżący przywołał brzmienie art. 268a k.p.a. i stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że r. J. jest pracownicą organu, bowiem brak o tym wzmianki w dokumencie pełnomocnictwa. Tylko w sytuacji zatrudnienia jej w organie mogłaby skutecznie otrzymać pełnomocnictwo do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem Skarżącego. Tym samym Skarżący uznał, iż organ nie odniósł się do wniosku Skarżącego pomimo upływu ustawowego terminu, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły w P., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie. Organ potwierdził, że Skarżący, za pośrednictwem poczty elektronicznej, złożył w dniu 17 lutego 2023 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej - o przesłanie kopii wszystkich kryteriów (lista priorytetów) zastosowanych przy układaniu planów lekcji wraz z oznaczeniem wagi/priorytetu każdego z nich. Organ przyznał także, iż w dniu 2 marca 2023 r., działając przez pełnomocnika, radcę prawnego A. J., wystosował odpowiedź na wniosek - informację, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy, zatem nie podlega udostępnieniu w żądanym trybie. Dodatkowo organ wskazał, iż po otrzymaniu skargi Dyrektor Szkoły przesłał Skarżącemu ponownie odpowiedź na wniosek, treści identycznej jak wiadomość pełnomocnika. Dalej argumentowano, że przedmiotowy wniosek był kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, który Skarżący złożył do organu w okresie ostatnich 16 miesięcy. W październiku 2021 r. oraz wrześniu 2022 r. Skarżący pytał o kwestie związane z organizacją nauczania w szkole, ze szczególnym uwzględnieniem religii, w tym m.in. o kryteria zastosowane przy układaniu planów lekcji wraz z oznaczeniem wagi/priorytetu każdego z nich. W dniu 17 września 2023 r. do organu wpłynęły trzy wnioski, w tym dwa dotyczące organizacji nauczania (powielające pytania z lat ubiegłych) oraz niniejszy wniosek. Odnosząc się bezpośrednio do twierdzeń i żądań Skarżącego w przedmiotowej sprawie wskazano, iż nie ma w niej zastosowania art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, z którego wywodzi swoje żądania. Zgodnie bowiem z jednolitym w tej sprawie stanowiskiem orzecznictwa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów k.p.a. jedynie w art. 16 ust. 2. Nadto podniesiono, iż art. 268a k.p.a. nie dotyczy niniejszej sprawy, albowiem organ za pośrednictwem pełnomocnika nie wydał decyzji, postanowienia czy zaświadczenia lecz jedynie dokonał czynności materialno-technicznej. Podniesiono też, iż w niniejszej sprawie organ nie pozostawał w bezczynności, bo na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu polega na tym, że organ będąc władny w sprawie i zobowiązany do zareagowania na wniosek o dostęp do informacji publicznej wbrew u.d.i.p. nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie natomiast jest bezsprzecznym, że organ zareagował na wniosek Skarżącego i w ustawowym terminie przekazał mu, za pośrednictwem pełnomocnika, odpowiedź na jego wniosek - wezwanie do wykazania istotności żądanej informacji dla interesu publicznego. Bezsprzecznym jest także, że odpowiedź organu, udzielona przez pełnomocnika, do Skarżącego dotarła, zatem cel ustawy, jaką jest dostęp do informacji publicznej, został zrealizowany. Potwierdza to zdaniem organu fakt, iż w dniu 17 lutego br. Skarżący złożył do organu trzy wnioski o udzielenie dostępu do informacji publicznej i na wszystkie trzy odpowiedział pełnomocnik, przy czym na jeden wniosek udostępniono informację zgodnie z żądaniem, i tu Skarżący nie oskarżył organu o bezczynność, zaś pozostałe dwie odpowiedzi, na które Skarżący nie otrzymał satysfakcjonującej go informacji, zostały przez niego zaskarżone z zarzutem bezczynności. Takie zachowanie Skarżącego nie zasługuje na aprobatę albowiem jasno pokazuje, iż celem Skarżącego nie jest uzyskanie informacji publicznej, ale nękanie organu powielanymi wnioskami i szukanie pretekstu do wniesienia skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b powyższego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto ponadto, że skargę taką wnioskodawca może również złożyć w sytuacji, gdy wbrew stanowisku organu uznaje, iż żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając bezczynność organu w zakresie informacji publicznej lub też jej nie stwierdzając, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków (zob. postanowienie NSA z 24 stycznia 2006 r., I OSK 928/05, LEX nr 167166). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej jako "k.p.a."). Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. W analizowanej sprawie Skarżący domagał się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przyjmuję się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną zobowiązuje go do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Szkoły [...] w P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są między innymi podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Szkoła może być szkołą publiczną albo niepubliczną, która może być zakładana i prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego, inną osobę prawną albo osobę fizyczną (zob. art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, Dz.U. z 2021 r., poz. 1082 ze zm.). P. Stowarzyszenie Oświatowe to organizacja prowadząca Kolegium Edukacyjne, w skład którego wchodzi Szkoła z siedzibą w P.. Stowarzyszenie organizuje i prowadzi własne placówki oświatowo-wychowawcze w związku z realizacją głównego celu, jakim jest nauka, edukacja, oświata i wychowanie (zob. Artykuł 7 ust. 1 pkt 2 Statutu Stowarzyszenia). W przedmiotowej sprawie ww. Stowarzyszenie jest podmiotem wykonujący zadania publiczne z zakresu oświaty i wychowania oraz dysponuje majątkiem publicznym w formie środków publicznych z tzw. subwencji oświatowej na dofinansowanie realizacji zadań publicznych (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Statutu Szkoły). Warunek podmiotowy obowiązku udostępniania informacji publicznej został spełniony, albowiem Dyrektor niepublicznej szkoły podstawowej jest podmiotem reprezentującym organ prowadzący Szkoła w P., to jest P. Stowarzyszenie Oświatowe z siedzibą w P. dysponujące środkami publicznymi na realizację zadania publicznego (zob. art. 1 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2 Statutu Szkoły). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy stwierdzić, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Jak już wskazywano, pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz uszczegółowił w art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy informacje w postaci kryteriów (listy priorytetów) jakie były wprowadzone do systemu komputerowego podczas układania planów lekcji w Szkole wraz z oznaczeniem wagi/priorytetu każdego z kryteriów są informacjami publicznymi. Odnosząc się w pierwszej kolejności do dokumentu w postaci planu lekcji wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, że plan lekcji w szkole jest informacją publiczną, ponieważ odnosi się do sfery faktów i danych publicznych, wskazując w jaki sposób funkcjonuje szkoła. W § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1604) wskazano jakie przesłanki powinien uwzględniać plan lekcji (równomierne obciążenie uczniów zajęciami w poszczególnych dniach tygodnia, zróżnicowanie zajęć w każdym dniu, możliwości psychofizyczne uczniów podejmowania intensywnego wysiłku umysłowego w ciągu dnia). Dokonując oceny charakteru informacji objętej przedmiotowym wnioskiem skarżącego wskazać należy, że informacją publiczną jest więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez podmiot zobowiązany i tych, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a wytworzonych przez inne podmioty, niebędące organami władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyroki WSA w Warszawie: z 23 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 1282/17, publ. LEX nr 2497868, z 26 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 265/18, publ. CBOSA). Zgodzić natomiast należy się ze stanowiskiem podmiotu zobowiązanego, że kryteria, priorytety nie mają charakteru informacji publicznej. Stanowią swoiste przesłanki, wytyczne służące dopiero wytworzeniu informacji publicznej jaką jest plan lekcji. Założenia do sporządzenia planu lekcji wprawdzie służą realizacji zadania publicznego szkoły, ale dopiero określają przyjęcie konkretnego kierunku działania podmiotu zobowiązanego w danej sprawie w celu wytworzenia informacji publicznej. Należy je ocenić w kategoriach gromadzenia, czy uzgadniania poglądów i stanowisk, które mają służyć wytworzeniu informacji o określonej treści. Przedmiotem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej nie są też informacje o charakterze technicznym, roboczym, które stanowią pewien proces rozważań, etap przyjęcia ostatecznego stanowiska w danej sprawie, której efektem jest wytworzenie informacji publicznej. W przypadku kryteriów, priorytetów przy układaniu planu można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Zdaniem Sądu, kryteria (lista priorytetów) wprowadzane do systemu komputerowego podczas układania planów lekcji nie stanowią informacji publicznej. Po pierwsze, wskazać należy, że nie jest określona ich forma, co oznacza, że mogą to być jedynie ustne ustalenia. Możliwe jest także, że kryteria te były elementem procesu myślowego pracownika lub zespołu pracowników, który konstruował plan lekcji. Po drugie, niezależnie od formy, informacje te mają charakter techniczny i służą w procesie wytworzenia planu lekcji. Efekt tego procesu, w postaci gotowego planu lekcji, który reguluje sposób funkcjonowania szkoły, jak już wskazywano - stanowi informację publiczną, ale udostępnienia tej informacji wnioskodawca w niniejszej sprawie się nie domagał. Co więcej, kryteria te mogą stanowić pewien techniczny wybór opcji w systemie komputerowym. Wątpliwości Sądu budzi zatem, jak takie kryteria techniczne wprowadzane do systemu komputerowego miałyby stanowić konkretną informacja publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy. Przy czym, skarżący domaga się udostępnienia ich kopii. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ nie dopuścił się bezczynności. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został bowiem złożony przez Skarżącego do Szkoły w dniu 17 lutego 2023 r. (piątek) o godz. 17:52, za pośrednictwem poczty elektronicznej. Podmiot miał 14 dni na udostępnienie informacji, bądź poinformowanie, że informacja nie jest informacją publiczną lub nią nie dysponuje, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące - terminu udostępnienia informacji. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają z art. 13 u.d.i.p. Podmiot zobowiązany powiadomił skarżącego w dniu 2 marca 2023 r., tj. przed upływem 14-dniowego terminu na załatwienie wniosku, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną (wydruki z poczty elektronicznej w aktach adm. sprawy). Załatwił zatem wniosek w terminie i w przewidzianej ustawą formie, co nie pozwala na skuteczne postawienie zarzutu bezczynności. Przy czym odnosząc się do treści skargi wskazać należy, że skoro na podstawie art. 16 ust. 2 u.i.d.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają bezpośrednie zastosowanie do decyzji o odmowie udostępnienia oraz do decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, to mają one zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, przy czym będą to tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które odnoszą się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.) lub pozostają w związku z wydaniem decyzji. Słusznie więc argumentował organ, że przepis art. 268a k.p.a. pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy, w której skierowano do skarżącego odpowiedź na wniosek o informację publiczną w formie pisma. Mając na uwadze powyższe rozważania, skarga okazała się nieuzasadniona, zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił ją w całości, jak orzekł w wyroku. Nadto w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).