IV SAB/Po 170/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. w sprawie ze skargi I. P. na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy; postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej I. P. uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł (słownie: [...] złotych).

Sygn. akt IV SAB/Po [...] Uzasadnienie I. P. pismem z [...] listopada 2020 r. wniosła bezpośrednio do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Wojewody w sprawie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy dla członka obywatela RP na terytorium RP. Z uwagi na to, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, Sąd [...] grudnia 2020 r. przekazał przedmiotową skargę Wojewodzie. Ten w odpowiedzi wniósł o odrzucenie skargi ze względu na jej wniesienie po wydaniu przez organ decyzji z [...] listopada 2020 r. nr [...] udzielającej skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela RP na terytorium RP do dnia [...].10.2023 r. Wojewoda wyjaśnił, że 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał uchwałę sygn. II OPS 5/19, w której uznał, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.". W świetle tego rozstrzygnięcia należy zatem przyjąć, że skarga na bezczynność jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Niniejsza skarga jest niedopuszczalna i w związku z tym podlega odrzuceniu. Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy prezentuje się następująco. Skarżąca wnioskiem z [...] stycznia 2020 r. zwróciła się o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy dla członka obywatela RP na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z [...] września 2020 r. I. P. wniosła do Wojewody ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.). W wyniku przeprowadzenia postępowania Wojewoda decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela RP na terytorium RP do dnia [...].10.2023 r. Decyzję doręczono stronie [...] listopada 2020 r. Mimo to, I. P. pismem z [...] listopada 2020 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Wojewody w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy dla członka obywatela RP na terytorium RP. Opisany stan faktyczny wskazuje, że przedmiotowa skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Dodać należy, że w treści uzasadnienia powołanej uchwały dokonano – w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) K.p.a. – zdefiniowania bezczynności organu w postępowaniu jako "stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane". Zatem bezczynność organu ma miejsce w ściśle określonym przypadku – organ, pomimo iż upłynęły przewidziane przepisami prawa terminy do wydania w sprawie rozstrzygnięcia – nie uczynił tego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zawarty w treści art. 53 § 2b P.p.s.a. zakres czasowy wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu – należy rozumieć w kontekście trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego bezczynności organu. W przypadku, gdy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności nie istnieje – gdyż organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie – w ocenie NSA oraz w ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej – brak jest w istocie przedmiotu oceny, która miałaby zostać dokonana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro bowiem organ wydał decyzję, to pozostając w zgodzie z przyjętą wyżej definicją, nie jest już bezczynny, a zatem ustał stan postępowania podlegający kontroli Sądu. Należy także zaznaczyć, za NSA, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, co w przypadku niniejszej sprawy osiągnięto w drodze wniesienia ponaglenia. Wymaga zaznaczenia, że w momencie wniesienia skargi ww. decyzja Wojewody z [...] listopada 2020 r. była już ostateczna. Z racji tej, że skargę wniesiono bezpośrednio do Sądu, a nie jak nakazuje art. 54 § 1 P.p.s.a., za pośrednictwem organu, Sąd w dniu [...] grudnia 2020 r. (data nadania) przekazał skargę Wojewodzie. Przepis art. 54 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z powyższym do skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie znajduje zastosowania przepis art. 53 § 4 P.p.s.a., który określa, że termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W związku z powyższym za aktualny należy uznać pogląd judykatury, zgodnie z którym w przypadku wniesienia pisma zawierającego skargę do sądu zamiast do organu administracji publicznej przyjmuje się, że datą wniesienia skargi jest wówczas data nadania skargi przez sąd (który w tym wypadku zastępuje działanie skarżącego) do właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie NSA z [...] maja 2014 r., sygn. II FSK [...], LEX nr 1460098). W świetle powyższego, skoro 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. upływał I. P. w dniu [...] listopada 2020r. (decyzję odebrała bowiem [...].11.2020 r.), a skargę Sąd przekazał Wojewodzie [...] grudnia 2020 r., należy przyjąć, że skargę wniesiono po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej. Przedmiotowa skarga w żaden sposób nie może więc mieć na celu zwalczenia stanu bezczynności w postępowaniu, ponieważ zostało ono już zakończone wydaniem decyzji ostatecznej. Należy dodać, że skarżąca nie była w żaden sposób związana terminem rozpoznania złożonego ponaglenia, albowiem warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu nie jest rozpatrzenie ponaglenia przez organ wyższego stopnia, a jedynie samo jego wniesienie. Upłynął zatem czas, w którym skarżąca mogła skutecznie zwalczać stan bezczynności Wojewody w rozpoznaniu sprawy udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy dla członka obywatela RP na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.