IV SAB/Po 146/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia wymagań dla lokalu socjalnego postanawia odrzucić skargę

A. P. wniósł skargę na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia wymagań dla lokalu socjalnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 18 grudnia 2018r. złożył do PINB w L. wniosek o wszczęcie postępowania a następnie skargę na bezczynność tego organu do WWINB, który również nie wydał decyzji. W związku z powyższym skarżący wskazał, że niniejsza skarga dotyczy bezczynności WWINB, który nie wydal decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ opisał przebieg postepowania i wskazał, że wniesioną skargę należy odrzucić z uwagi na fakt, iż nie został poprzedzona ponagleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że przed dokonaniem merytorycznej oceny skargi, sąd z urzędu, w pierwszej kolejności, bada jej dopuszczalność. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.– dalej P.p.s.a.), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm. dalej k.p.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 §2a i §3 P.p.s.a.). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpujące (katalog zamknięty), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach działalności administracji publicznej, niż określone powyżej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych i zostanie odrzucona. W świetle art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 P.p.s.a., bezczynność może stać się przedmiotem skargi tylko w takim zakresie, w jakim dotyczy niewykonywania zadań w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4 P.p.s.a. (decyzje administracyjne, określonego rodzaju postanowienia oraz akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) lub w przepisach szczególnych, do których odnosi się art. 3 § 2 pkt 9 i art. 3 § 3 P.p.s.a. Zatem, by można było mówić o bezczynności administracji publicznej, musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej do tego formie i terminie. Wobec powyższego, istotą sprawy jest ocena, czy na organie, tj. Inspektor Nadzoru Budowlanego ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym miejscu wskazać należy, ze Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. – dalej p.b.) jest organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego. Do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zaś zadania i kompetencje określone w art. 83 ust. 1, w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4 p.b., oraz zadania i kompetencje określone w art. 7b ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (art. 83 ust. 3 p.b.). Z akt sprawy nie wynika aby przed WWINB toczyła się sprawa z odwołania wniesionego przez skarżącego od wydanej z jego wniosku decyzji PINB w L.. W tym miejscu wskazać należy, że skuteczne wszczęcie postępowania w sprawie bezczynności WWINB możliwe byłoby po wyczerpaniu przez skarżącego trybu z art. 37 k.p.a. tj. po wniesieniu ponaglenia. Ma to tyle istotne znaczenie, iż zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W myśl art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w przypadku bezczynności organu stronie przysługuje prawo wniesienia ponaglenia. Z treści art. 53 § 2b P.p.s.a. wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z akt nie wynika aby skarżący skorzystał z trybu przewidzianego , co oznacza, że skarga nie może być merytorycznie rozpoznana i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2013 r., II OSK 2232/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.