IV SAB/Wr 55/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Ś. w przedmiocie eksmisji z bezumownie zajmowanego lokalu postanawia: odrzucić skargę.

Przedmiotem skargi K. S. (dalej: skarżąca) jest bezczynność Prezydenta Miasta Ś. w sprawie eksmisji z bezumownie zajmowanego lokalu. Skarżąca wskazała, że Prezydent eksmitował jej mamę z czwórką dzieci, wbrew wyrokowi Sądu i nie zapewnił rodzinie lokalu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ś. wniósł o stwierdzenie bezzasadności wniesionej skargi. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] orzeczona została eksmisja wobec matki skarżącej i jej rodziny. W dniu 27 czerwca 2018 r. komornik sądowy wykonał czynności eksmisyjne. Dodano, że matka skarżącej nie była obecna w dniu eksmisji, nie podpisała też umowy na wskazany przez gminę lokal socjalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3). Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z wymienionego przepisu wynika, że wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku w sprawie o sygn. akt I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999 r., LEX nr 48016, w wyroku w sprawie o sygn. akt IV SA 961/99 z dnia 13 czerwca 2001 r., LEX nr 78938 oraz postanowieniu w sprawie o sygn. akt IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998 r., LEX nr 43260. Skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Prezydenta Miasta Ś. w zakresie eksmisji z bezumownie zajmowanego lokalu. W związku z powyższym wyliczeniem spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także wobec istoty sprawy sądowoadministracyjnej, wynikającej z art. 1 p.p.s.a., bezspornym jest, że żądanie skarżącej nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Odnośnie eksmisji rodziny skarżącej z lokalu komunalnego należy stwierdzić, że obowiązek opuszczenia i opróżnienia lokalu wynikał z w/w wyroku Sądu Rejonowego w Ś., a nie z aktu administracyjnego, przy czym eksmisja odbywa się na podstawie przepisów regulujących egzekucję sądową (art. 1046 k.p.c.) podlegającej kontroli sądów powszechnych (art. 758 k.p.c.). Z treści skargi, ze stanowiska procesowego Burmistrza Miasta Ś. oraz z udostępnionych przez niego akt, niewątpliwie wynika, że sprawa której skarga dotyczy odnosi się do eksmisji z lokalu czyli czynności cywilnoprawnej. Kontrola sądowa w tym zakresie – jak wskazano wcześniej – nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych. Z tych względów, skoro skarga w tego rodzaju sprawie nie jest dopuszczalna to i za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu w tej sprawie. Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł zatem o odrzuceniu skargi.