IV SAB/Gl 354/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2018 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Dyrektora A w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 1 września 2017 r. M.K., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność B (dalej również: "B") w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca domagała się zobowiązania tego organu do rozpoznania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi; stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenia od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu 5 lipca 2017 r. złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym odpowiedź na pytanie czy organ w latach 2014-2016 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W wypadku odpowiedzi pozytywnej skarżąca wniosła o przesłanie kopii tych umów. Wniosek został wniesiony za pomocą platformy ePUAP i został on prawidłowo doręczony organowi w tymże dniu, czego dowodzi Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia. W ocenie skarżącej nie ulega wątpliwości, że żądana przez nią informacja stanowi informację publiczną, a organ jako podmiot sektora finansów publicznych jest obowiązany do jej udostępnienia, niezwłocznie, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia złożenia stosownego wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Dz.U. z 2016 r., poz. 1764). W przepisanym terminie organ jednak nie udostępnił żądanej informacji. Nie zawiadomił też wnioskodawcy o zaistnieniu okoliczności z art. 13 ust. 2 ww. ustawy, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ww. ustawy. Zatem, w ocenie skarżącej, organ pozostaje bezczynny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor A w K. (dalej również: A) wniósł o zwrot skargi skarżącej i umorzenie postępowania, albowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony do podmiotu nieistniejącego, który został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) z dniem 29 lutego 2016 r. Podniósł również brak legitymacji do występowania w tej sprawie w charakterze strony. Wyjaśnił, że A nie ma dostępu do platformy ePUAP nieistniejącego B - z poziomu ePUAP usunięto konto. Pismem z dnia 7 listopada 2017 r. skarżąca wskazała, że jej skarga na bezczynność dotyczy A w K., natomiast odmienne oznaczenie organu wynikało z nieaktualnego jego oznaczenia na platformie ePUAP. W piśmie z dnia 29 listopada 2017 r. Dyrektor A wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że do reprezentowanego przez niego podmiotu nie wpłynął żaden wniosek skarżącej o udostepnienie informacji publicznej. Nadto wyjaśnił, że A posiada własne konto na platformie ePUAP i zaprzecza aby dane w nim zawarte dotyczące tego podmiotu w dacie składania przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz skargi, były inne lub nieaktualne. Ponadto w kolejnych pismach ww. Dyrektor poinformował, że całe mienie B (zakład przejmowany) zostało przeniesione na C w K. – zakład przejmujący, co było równoznaczne z likwidacją zakładu przejmowanego, który został prawomocnie wykreślony z KRS w dniu 8 marca 2016 r. Do pisma dołączył odpis z KRS. Wyjaśnił również, że nie dysponuje dokumentem z którego wynika, że platforma podmiotu do którego wniosek był skierowany została zlikwidowana. Nadto podtrzymał stanowisko, że do A nie wpłynął żaden wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, natomiast został on złożony do nieistniejącego podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, w tym posiadanie przez strony postępowania zdolności sądowej, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: "P.p.s.a."), jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej, skarga podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w dniu 5 lipca 2017 r. zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do B, a następnie wniosła skargę na bezczynność tego B. Sąd stwierdza, że zarówno w dniu skierowania przez skarżącą żądania udostępnienia informacji publicznej, jak i w dniu wniesienia skargi wskazany w skardze organ nie posiadał i nie posiada zdolności sądowej. Zgodnie bowiem z treścią wpisu do KRS, na podstawie uchwały nr [...] r. Senatu [...] z [...] r. nastąpiło połącznie poprzez przeniesienie całego mienia B w K. (podmiot przejmowany) na C w K. (podmiot przejmujący). Połączenia dokonano w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2015 r. poz. 618 z późn. zm.). W takim wypadku, podmiot przejmujący zachowuje swój dotychczasowy samodzielny byt prawny, traci go natomiast podmiot przejmowany. B postanowieniem z dnia [...] r. Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, które uprawomocniło się z dniem 8 marca 2016 r. został wykreślony z KRS, co oznacza, że podmiot ten przestał istnieć, a tym samym, że w chwili złożenia skargi nie miał zdolności sądowej. Powyższe ustalenia, w świetle wyraźnie wskazanego przez skarżącą podmiotu zaskarżenia B czynią wniesioną skargę niedopuszczalną. Nie istnieje już bowiem podmiot, którego bezczynność została zaskarżona. Ponadto, z przyczyn wyżej wskazanych nie jest możliwe uznanie za skarżony podmiot A, który w drodze sukcesji generalnej stał się stroną wszystkich stosunków prawnych podmiotu przejmowanego (art. 67 ust. 4 ustawy o działalności leczniczej), bowiem jako podmiot skarżony został wskazany B. Natomiast brak zdolności sądowej ww. B w chwili wniesienia skargi nie może zostać usunięty w trybie, o którym mowa w art. 31 § 1 P.p.s.a. Brak zdolności sądowej odnosi się do jednostki będącej stroną procesową, w związku z tym konieczną przesłanką uzupełnienia tego braku jest zachowanie tożsamości stron, tj. takiego stanu rzeczy, w którym zarówno przed uzupełnieniem, jak i po uzupełnieniu braku zdolności sądowej stroną pozostaje ta sama jednostka. Brak zdolności sądowej nie może być więc uzupełniony przez wstąpienie do postępowania innego podmiotu, w miejsce tego, który takiej zdolności sądowej nie ma i mieć nie może. Następca procesowy ma bowiem odrębną od swego poprzednika procesowego zdolność sądową (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 180, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 261/07 publik Lex nr 338295). W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro do przekształceń podmiotowych skutkujących utratą zdolności sądowej B doszło przed wniesieniem skargi, a skarżąca jako skarżony podmiot wskazała ww. nieistniejący B, to brak jest podstaw aby traktować jako skarżony podmiot następcę prawnego, tj. A. Tym samym wskazanie przez skarżącą w toku postępowania sądowego jako skarżonego organu ww. następcę prawnego jest bezskuteczne. Ponieważ B w K. jako nieistniejący, nie ma zdolności sądowej, niniejsza skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy P.p.s.a. Nie ogranicza to natomiast skarżącej w prawie do wniesienia skargi przeciwko podmiotowi, będącemu następcą ww. B.