IV SA/Wr 827/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na reaktywację w prawach studenta postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy § 42 ust. 2 i ust. 5 w związku z § 50 uchwały Nr 94/2019 Senatu Uniwersytetu W. z 22 maja 2019 r. w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. , Dziekan Wydziału Filologii Uniwersytetu W. (dalej: organ I instancji) wyraził zgodę na reaktywację K. C. (dalej: strona, skarżąca) w prawa studenta na kierunku Filologia polska – stacjonarne I stopnia na 5 semestr w roku akademickim 2020/2021 i wpisał na listę studentów 5 semestru w roku akademickim 2020/2021. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] strona wystąpiła z podaniem o reaktywację na kierunek Filologia polska – stacjonarne I stopnia na 5 semestr w roku akademickim 2020/2021. Strona została zakwalifikowana na 5 semestr, na kierunek Filologia polska – stacjonarne I stopnia. Jednocześnie stronie wyznaczono uzupełnienie różnic programowych zgodnie z załączonym do decyzji wykazem przedmiotów i terminem ich zaliczenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi, którą strona wniosła pismem z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., w której skarżąca domagała się miedzy innymi anulowania ocen niedostatecznych z języka łacińskiego, języka angielskiego oraz wstępu do językoznawstwa. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do uzupełnienia różnic programowych, podnosząc zarzut naruszenia Regulaminu studiów i zasad administracyjnych. Poza tym sformułowała szereg zarzutów nie związanych bezpośrednio z decyzją o reaktywacji, nawiązując do okoliczności jakie miały miejsce podczas okresu studiów sprzed skreślenia skarżącej z listy studentów w 2016 r. Rektor Uniwersytetu W. ( dalej: organ , Rektor) w odpowiedzi na skargę wniósł o jej: - odrzucenie z tym uzasadnieniem, że skarżąca nie złożyła odwołania od decyzji Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia [...] o nr [...]; - ewentualnie o jej oddalenie, jeżeli sąd uznałby, że nie ma podstaw do jej odrzucenia. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Rektor podniósł, że skarżąca nie kwestionowała decyzji co do reaktywacji na studia i nie złożyła od niej odwołania do Rektora Uniwersytetu W. zgodnie z pouczeniem. Natomiast po złożeniu wniosku o reaktywację wysłała dwa pisma z dnia [...] i z dnia [...], adresowane do Rektora Uniwersytetu W., na które udzielono jej odpowiedzi pismem z dnia 15.10.2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego obwarowana jest wieloma warunkami , do których należy zaliczyć między innymi przesłankę wyczerpania obrony na drodze postępowania lub w innej formie obrony podjętej przed organem administracji publicznej. Stanowi o tym przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), który przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Wskazać przy tym należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie , przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie wniesiony i rozpoznany przez organ administracyjny. Zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Jednocześnie z zasady ogólnej ochrony trwałości decyzji administracyjnej wynika, że po upływie terminu do złożenia odwołania, decyzja staje się ostateczna i podlega ochronie w tym znaczeniu, że jej wzruszenie może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy i z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu orzekającego w pierwszej instancji tj. Dziekana Wydziału Filologii Uniwersytetu W.. Od tej decyzji organu I instancji , przysługiwało stronie prawo złożenia odwołania do Rektora Uniwersytetu W., co wprost wynika z przepisów § 50 ust. 1 i ust. 8 uchwały Nr 94/2019 Senatu Uniwersytetu W. z 22 maja 2019 r. w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. . Tej treści pouczenie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji. Pomimo prawidłowego pouczenia, na opisaną na wstępie decyzję organu I instancji, skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu. Przy czym , jak trafnie zwrócił na to uwagę organ , z pisma skarżącej z dnia 4 października 2021r. (k.11) jednoznacznie wynika, że jej intencją nie było odwołanie się od decyzji organu I instancji w przedmiocie reaktywacji , lecz kwestionowanie tej decyzji w zakresie " powtarzania przedmiotów" , a więc zakwestionowanie treści uzasadnienia. Odpowiedzią na wspomniane wyżej pismo skarżącej było pismo organu z dnia [...] mające – w ocenie Sądu – charakter wyłącznie informacyjno- wyjaśniający . Natomiast nie normatywnych podstaw do potraktowania omawianego pisma jako decyzji administracyjnej wydanej w II instancji , bowiem na taką kwalifikację nie pozwala brak tenoru ( rozstrzygnięcia ) w tym piśmie. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga, której przedmiotem jest decyzja wydana przez organ I instancji jest niedopuszczalna, albowiem postępowanie sądowo-administracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały skutecznie wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanego aktu administracyjnego w drodze postępowania administracyjnego. Pominięcie tego postępowania i wniesienie skargi przed wyczerpaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powoduje, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. A z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.