IV SA/Wr 71/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku J. W. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 71/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi J. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2025 r., nr [...]. w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary nagany postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 71/26.

J. W. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 14 listopada 2025 r. w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary nagany. Postanowieniem z 13 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający i przekonujący wystąpienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania wspomnianego orzeczenia. Skarżący nie złożył zażalenia. Pismem z 30 kwietnia 2026 r. skarżący złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, podnosząc, że stanowi ono podstawę dalszych działań organu wobec niego, w szczególności prowadzenia kolejnych postępowań dyscyplinarnych oraz podejmowania czynności zmierzających do jego zwolnienia ze służby. Postępowania te pozostają w ścisłym związku z wydanym orzeczeniem i stanowią jego faktyczną kontynuację, prowadząc do eskalacji odpowiedzialności dyscyplinarnej. Istnieje przy tym realne i bezpośrednie ryzyko, że przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd (termin 19 maja 2026 r.) dojdzie do wydania kolejnych rozstrzygnięć dyscyplinarnych skutkujących zwolnieniem ze służby w Policji. Zaskarżone orzeczenie już doprowadziło do wszczęcia kolejnych postępowań dyscyplinarnych. Skutek wykonania orzeczenia ma charakter trudny do odwrócenia, ponieważ wiąże się z natychmiastową utratą zatrudnienia i źródła utrzymania, powoduje istotne konsekwencje zawodowe i wizerunkowe, a ewentualne późniejsze uchylenie decyzji przez Sąd nie przywróci w pełni sytuacji sprzed jej wykonania, w szczególności w zakresie ciągłości służby i reputacji zawodowej. Od końca 2025 r. wobec skarżącego wszczynane są kolejne postępowania dyscyplinarne, w ramach których formułowane są następne zarzuty, pozostające w funkcjonalnym związku z wcześniejszymi rozstrzygnięciami. Mechanizm ten nie jest przypadkowy, lecz znajduje swoje odzwierciedlenie w konstrukcji odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji określonej w art. 134h ust. 2 ustawy o Policji. Na poparcie powyższych twierdzeń skarżący przedstawił prawomocny wyrok sądu karnego oraz pisma o wszczęciu postępowań administracyjnych oraz dyscyplinarnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Jak wynika z tego przepisu, warunkiem dokonania zmiany postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest stwierdzenie zmiany okoliczności uzasadniających uprzednie rozstrzygnięcie, zaistnienie którejś z przesłanek uzasadniających wstrzymanie lub też jej odpadnięcie. Bez takiej zmiany okoliczności, tryb zmiany postanowienia nie może zostać zastosowany (por. postanowienia NSA z 23 października 2018 r., I OSK 1353/18 oraz 19 października 2023 r., I OZ 446/23). Podkreślenia przy tym wymaga, że na równi ze zmianą okoliczności, orzecznictwo sądowe nakazuje traktować ujawnienie nieznanych dotąd okoliczności (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11). Podstawą do zmiany nie jest natomiast kwestionowanie stanowiska zajętego przez sąd. Wniosek strony o zmianę postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być traktowany jak środek zaskarżenia takiego postanowienia (por. postanowienie NSA z 23 października 2018 r., I OSK 1353/18). Ponieważ złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest drugim w sprawie, przy czym pierwszy został rozpoznany postanowieniem z 13 lutego 2026 r., Sąd zakwalifikował go jako wniosek złożony w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona we wniosku o zmianę postanowienia nie wykazuje jednak, że zostały zrealizowane przesłanki, o których mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest orzeczenie o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary nagany. Wbrew ocenie skarżącego stwierdzić trzeba, że orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu kary nagany nie stanowi automatycznie podstawy do wszczynania kolejnych postępowań dyscyplinarnych oraz podejmowania czynności zmierzających do zwolnienia ze służby. Ponadto twierdzenie, że wspomniane postępowania pozostają w ścisłym związku z zaskarżonym orzeczeniem i stanowią jego faktyczną kontynuację, prowadząc do eskalacji odpowiedzialności dyscyplinarnej, uznać należy za co najmniej subiektywne. Ocena ww. postępowań nie poddaje się kontroli sądowej w niniejszej sprawie i przez to też nie mogą one świadczyć o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci potencjalnego zwolnienia ze służby i utraty źródła utrzymania. Dodatkowo należy wskazać, że zwolnienie ze służby zasadniczo nie ma nieodwracalnego charakteru, bowiem istnieje prawna gwarancja przywrócenia do służby, w sytuacji gdy zwolnienie okaże się niesłuszne. W takiej sytuacji Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za szkody wyrządzone za działania niezgodne z prawem. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Skarżący w dalszym ciągu nie wskazał na żadne takie okoliczności, które mogłyby świadczyć o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.