IV SA/Wr 464/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ireneusz Dukiel, sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy z wniosku Z. R. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 464/16 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...],. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego postanawia odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 464/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Z. R. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego. Pismem z dnia 14 lutego 2017 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie wyroku o dodatkowe rozstrzygnięcia dotyczące wszczęcia postępowania mediacyjnego i ukaranie organu grzywną oraz pouczenia co do prawa wniesienia pozwu do sądu powszechnego od ogłoszonego wyroku. Dalej skarżący domagał się uzupełnienia orzeczenia o rozstrzygnięcia o jakim mowa w art. 138 k.p.a., gdyż skargę na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji wydanej w trybie zwykłym złożył w ustawowym terminie, co oznacza, że organ powinien był wydać również w tym trybie decyzję administracyjną. Ponadto skarżący zażądał uzupełnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie o dodatkowe rozstrzygnięcia jakich domagał się w swoich skargach z dnia 5 sierpnia 2016 r. (IV SAB/Wr 169-170/16 oraz IV SAB/Wr 184-185/16) oraz z dnia 27 grudnia 2016 r. (IV SA/Wr 12/17, IV SAB/Wr 6/16, IV SA/Wr 24/17 i IV SAB/Wr 7/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. W niniejszej sprawie Sąd w wyroku z dnia 9 lutego 2017 r. – wbrew twierdzeniom strony – orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niezasadna, stąd też podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia wyroku jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, wpisując postanowienie wydane w tym przedmiocie do protokołu. Również żądanie uzupełnienia wyroku poprzez zawarcie w nim "pouczenia co do prawa wniesienia pozwu do sądu powszechnego" – w świetle obowiązujących przepisów – należało uznać za niezasadne. Od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego służy bowiem skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego i tylko w ten sposób strona może go zakwestionować. Instytucja uzupełnienia wyroku powinna być traktowana jako procesowa gwarancja rozstrzygnięcia przez sąd o całości wniesionej przez stronę skargi w konkretnej sprawie. Nie może zatem stanowić ona alternatywnego instrumentu do podważania wydawanego w tej sprawie wyroku, czy to w zakresie jego sentencji, czy też w kwestii jego uzasadnienia. Dodać przy tym należy, że sąd zobowiązany jest rozstrzygać w granicach danej sprawy, co oznacza, że nie jest on uprawniony do badania innych, wniesionych przez stronę skarg. Sąd nie jest również organem administracji publicznej, w związku z czym nie może on podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla tego organu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia