IV SA/Wr 324/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska ( spr.), sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie braku postaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a. (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. - po rozpatrzeniu odwołania J.P. (dalej: strona , skarżąca) z dnia 27 listopada 2011 r. – utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) . W motywach decyzji ostatecznej organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Strona, urodzona dnia 28 czerwca 1937 r. - pracowała kolejno: - od 1 maja 1968 r. do 27 grudnia 1985 r. w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w O. na stanowisku klasyfikatora odbioru surowca (w narażeniu na chlor i kwas siarkowy) - zakład zlikwidowany, - po 1985 roku przebywała na rencie, później na emeryturze - nie podejmowała pracy zawodowej. W dniu 22 września 2009 r. lekarz medycyny rodzinnej skierował skarżącą na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej: "przewlekłego obturacyjnego zapalenia płuc" do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W., który na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich oraz po uwzględnieniu narażenia zawodowego wydał w dniu 3 sierpnia 2010 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. Jednostka orzecznicza I stopnia diagnostycznego swoje stanowisko uzasadniła tym, że: "(...) W wyniku przeprowadzonych badań lekarskich i oceny wydolności wentylacyjnej płuc (spirometrii w dokumentacji medycznej pacjentki i wykonanej w DWOMP i IMP) nie wykazano cech obturacji oskrzeli, wobec czego nie można postawić rozpoznania klinicznego przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (...) w wyniku wykonanej ponownie w IMP próby metacholinowej (...) nie stwierdzono nadwrażliwości oskrzeli umożliwiającej rozpoznanie astmy oskrzelowej, wobec czego poszukiwanie nadwrażliwości na chrom stało się nieuzasadnione. Obecnie podawane przez pacjentkę objawy duszności, ciężkiego oddechu wiążemy z niewydolnością krążenia i zaostrzeniami przewlekłego zapalenia oskrzeli. Żadna z tych jednostek chorobowych nie /.ostała wymieniona w wykazie chorób zawodowych wobec czego nie jest możliwe ustalenie ich związku z warunkami środowiska pracy." Strona nie zgodziła się z powyższym orzeczeniem lekarskim i na skutek wniosku o powtórne badanie została skierowana do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który w dniu 15 października 2010 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu zajętego stanowiska stwierdzono m.in. : "(...) badania spirometryczne ujawniły wartości natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) w przedziale od 100,2% wartości należnej do 117% wartości należnej. Badanie gazometryczne krwi nie ujawniło cech niewydolności oddechowej (...)." Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. ustalił i zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej (poz.5) u strony , a następnie organ I instancji pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z prośbą o przeprowadzenie oceny narażenia zawodowego. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. przesłuchał stronę i ustalił szczegóły dotyczące warunków pracy wykonywanych przez skarżącą czynności (protokół z dnia 11 stycznia 2011 r.). Na podstawie wskazanych wyżej orzeczeń lekarskich i zebranego materiału dowodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. w dniu 1 lutego 2011 r. wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) u skarżącej. Strona odwołała się od powyższej decyzji , kwestionując ustalenia poczynione w kwestii narażenia zawodowego i wskazała na pominięcie w decyzji faktu narażenia na opary kwasu siarkowego i podchlorynu sodu. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji zwrócił uwagę na to , że w rozpatrywanej sprawie wydane zostało orzeczenie lekarskie przez placówkę I stopnia, w oparciu o wyniki wcześniejszych badań jednostki medycznej II stopnia orzeczniczego, a nie na podstawie własnych badań, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności orzeczeń lekarskich, ponadto zarzucił brak formularza oceny narażenia zawodowego w aktach sprawy oraz nieprzesłanie decyzji do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który wydał orzeczenie lekarskie w rozpatrywanej sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, sporządził kartę oceny narażenia zawodowego z dnia 20 czerwca 2011 r., którą pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. przekazał do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. oraz do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. celem oceny i wypowiedzenia się czy ma ona wpływ na wydane w sprawie orzeczenia lekarskie. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. pismem z dnia 4 lipca 2011 r. poinformował, że wskazana ocena narażenia zawodowego nie ma wpływu na meritum orzeczenia lekarskiego nr [...], tym samym konsekwentnie podtrzymał zajęte wcześniej stanowisko. Instytut Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia 17 października 2011 r. poinformował, że "...analiza (...) karty oceny narażenia zawodowego nie dostarcza danych mogących być podstawą do weryfikacji wydanego (...) orzeczenia nr [...] z dnia 15.10.2010 r. (...), wnioski zawarte w przedmiotowym orzeczeniu pozostają aktualne." Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. pismem z dnia 20 lipca 2011 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z prośbą o ponowne badanie i wydanie orzeczenia w rozpatrywanej sprawie. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich sporządził w dniu 3 października 2011 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5) u skarżącej. Jednostka orzecznicza swoje stanowisko uzasadniła tym. że: "(...) u badanej pomiar FEV wynosi 113% wartości należnej, brak jest pomiarów środowiska pracy potwierdzających przekroczenia wartości NDS na stanowisku pracy badanej - brak jest więc podstaw do rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego." Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich i zebranego materiału dowodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. wydał w dniu 14 listopada 2011 r decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych). Strona w odwołaniu od powyższej decyzji nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu , że objawy chorobowe nie mają związku przyczynowo- skutkowego z wykonywaną pracą i podniosła ,że choroba obturacyjnego zapalenia oskrzeli została rozpoznana przez upoważnione do tego placówki służby zdrowia. Ponadto odwołująca się zarzuciła, że "brak wykonywania odpowiednich pomiarów w środowisku pracy nie może przesądzać na niekorzyść co do źródła pochodzenia choroby." D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. pismem z dnia 15 grudnia 2011 r. zwrócił się do jednostek orzeczniczych wydających orzeczenia lekarskie w rozpatrywanej sprawie z prośbą o ustosunkowanie się do treści odwołania strony i szersze uzasadnienie wydanych orzeczeń lekarskich. Ponadto Organ II instancji zwrócił się z zapytaniem , czy fakt domniemanego istnienia przekroczeń normatywów higienicznych w latach 1968-1985 miałby wpływ na treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Dodatkowo organ zwrócił się o przesłanie wyniku badania konsultacyjnego w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., na podstawie którego wydane zostało orzeczenie lekarskie D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny pracy we W. nr [...] z dnia 3 sierpnia 2010 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia 29 grudnia 2011 r. poinformował, że "(...) Nie stwierdzono charakterystycznych cech przewlekłej obturacyjnej choroby płuc: brak zaburzeń wentylacyjnych w badaniach spirometrycznych, brak cech niewydolności oddechowej w badaniu gazometrycznym krwi, brak przekroczeń normatywów higienicznych w środowisku pracy.(...). Ponadto wskazany Instytut poinformował, że wyniki przeprowadzonych badań zawarte są w karcie informacyjnej z hospitalizacji strony są w posiadaniu D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W.." Z kolei D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. poinformował, że: "(...) Na podstawie przeprowadzonych badań nie znaleziono podstaw do postawienia rozpoznania przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u pacjentki. (...) Dla rozpoznania przewlekłej obturacyjnej choroby płuc jako choroby zawodowej ujętej w pozycji 5 wykazu chorób zawodowych niezbędne jest stwierdzenie trwałego obniżenia natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej. Zarówno w badaniach wykonanych w naszym ośrodku jak i podczas badań w ramach konsultacji w IMP w Łodzi oraz w karcie informacyjnej z 1999 r. z leczenia w Akademii Medycznej we Wrocławiu w Katedrze i Klinice Alergologii nie stwierdzono cech obturacji oskrzeli. Zebrana dokumentacja medyczna z leczenia ambulatoryjnego wskazuje na przebyte wielokrotnie zapalenia dolnych dróg oddechowych, przewlekły kaszel, okresową duszność, które wskazują na przewlekłe proste zapalenie oskrzeli z okresowymi zaostrzeniami. Jest to inna jednostka chorobowa, nieujęta w wykazie chorób zawodowych. Domniemanie istnienia przekroczeń normatywów higienicznych (...) w latach 1968-1985 nie ma wpływu na treść wydanego przez nas orzeczenia lekarskiego. Ponadto ww. jednostka orzecznicza odmówiła wydania wyniku badania konsultacyjnego w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.." Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. pismem z dnia 26 marca 2012 r. poinformował, że: "(...) badana nie spełnia żadnego z kryterium powyższej jednostki chorobowej - badania spirometryczne nie wykazały cech obturacji, ani tym bardziej trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości - u badanej wartość FEVI wynosi 113%! Oznacza to, że nawet w przypadku udokumentowanego narażenia na czynniki szkodliwe w stężeniach ponadnormatywnych, rozpoznawane u badanej przewlekłe zapalenie oskrzeli nie spełnia klinicznych kryteriów choroby zawodowej wymienionej w punkcie 5 aktualnego wykazu chorób zawodowych i jako taka nie może być rozpatrywana." D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. pismem z dnia 24 grudnia 2012 r. przekazał dostarczoną przez odwołującą się dokumentację medyczną do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. celem oceny i zajęcia stanowiska w kontekście rozpatrywanej sprawy choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. poinformował, że: "(...) analiza dokumentacji medycznej oraz zdjęcia rtg (...) nie dostarczyły danych mogących stanowić podstawę do weryfikacji naszego orzeczenia." Następnie, dostarczoną przez odwołującą się dokumentację medyczną, Organ pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. przekazał do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. celem jej przeanalizowania i zajęcia stanowiska w kontekście rozpatrywanej choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. poinformował, że: "(...) za chorobę zawodową można uznać przewlekłe zapalenie oskrzeli z trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej. U badanej wartość ta wynosi 113%, czyli nie jest spełnione pierwsze najważniejsze kryterium rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto powyższe kryteria powinny być spełnione do 1-go roku od zakończenia narażenia, czyli w przypadku pacjentki do 1986 roku. Nadesłana dokumentacja poza potwierdzeniem rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli, które zostało zamieszczone również w naszej karcie wypisowej, nie zawiera żadnych danych mogących być podstawą weryfikacji naszego orzeczenia." D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie i po analizie całości dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie w motywach decyzji ostatecznej z dnia 22 czerwca 2016r. wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, trzy warunki , a mianowicie : 1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, 3. wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia. Według organu w przypadku strony brak jest rozpoznania klinicznego jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych. Niezależne placówki diagnostyczno-orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych: D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. nie rozpoznały choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5) u skarżącej. Przy czym jednostki orzecznicze wielokrotnie podkreślały, że badania spirometrii u strony nie wykazały cech obturacji, ani tym bardziej obniżenia objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1), bowiem u niej wynosi ona ponad 100% wartości należnej. Zatem już tylko z tej przyczyny nie można stwierdzić choroby zawodowej, gdyż przesłanka wskazana przez ustawodawcę - obniżenie natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej - nie została spełniona. Odnośnie narażenia zawodowego D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. stwierdził ,że nie kwestionuje jego występowania, bowiem brak pomiarów środowiska pracy w zakładzie: Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w O. oraz jego likwidacja nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy skarżąca pracowała w przekroczeniu normatywów higienicznych (chlor, kwas siarkowy, dwuchromian potasu, alizarol, podchloryn sodu, odczynniki do oznaczania zawartości kwasowości mleka, zawartości tłuszczu i czystości mleka.). Zatem nie można wykluczyć, że stężenia czynników drażniących w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w O. przekraczały normatywy higieniczne. Z tych też powodów okoliczność ta nie była przyczyną negatywnego rozstrzygnięcia. Jednakże nawet w przypadku domniemanego istnienia przekroczenia normatywów higienicznych, jednostki orzecznicze: D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W., Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., Instytut Medycyny Pracy w Ł. wykluczyły jego wpływ na rozpoznanie choroby zawodowej, bowiem brak jest klinicznego rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5) u skarżącej. Nadto organ II instancji wskazał, że zgodnie z wolą ustawodawcy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu przez niego pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy) . Przy czym dla choroby zawodowej: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5) okres ten wynosi 1 rok. Zapis ten oznacza, że w czasie 1 roku od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym udokumentowanie objawów choroby pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej. W ocenie organu z przedstawionych wyżej orzeczeń lekarskich wynika, że jakiekolwiek udokumentowanie objawów choroby u strony wystąpiło po wskazanym okresie od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, a zatem zgodnie z wolą ustawodawcy jest to kolejna przesłanka uniemożliwiająca rozpoznanie i stwierdzenie choroby zawodowej. Z kolei wyjaśniając kwestie podnoszone w odwołaniu dotyczące związku przyczynowo-skutkowego z wykonywaną pracą w latach 1968-1985, a także uwzględniając dostarczoną w dniu 21 sierpnia 2012 r. dokumentację medyczną organ odwoławczy podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego jednostki orzecznicze wydały "negatywne" orzeczenia lekarskie i opinie uzupełniające. Szczegółową ocenę związku przyczynowo- skutkowego przeprowadza upoważniony lekarz orzecznik, który dysponując wiedzą specjalistyczną w kontekście rozwoju danego schorzenia, wypowiada się w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie nie potwierdzono takiego związku. Nadto odnośnie stwierdzenia strony, wedle którego: "choroba obturacyjnego zapalenia oskrzeli została u mnie rozpoznana przez upoważnione do tego placówki służby zdrowia ...", organ II instancji wyjaśnił, że żadna z trzech orzekających jednostek orzeczniczych nie rozpoznała u strony przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5). Zatem twierdzenie strony w tym zakresie nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Organ II instancji zaakcentował , że bez opinii uprawnionych placówek służby zdrowia, bądź sprzecznie z nimi, organ administracji nie może we własnym zakresie dokonywać rozpoznania choroby zawodowej . Wskazał ,że przepis szczegółowy tj. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, stawia organowi przy wydawaniu decyzji wymóg kierowania się opiniami medycznymi zawartymi w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Przy czym orzeczenie jest szczególnym rodzajem dowodu, który w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter opinii biegłego. W ocenie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. orzeczenia wydane w przedmiotowym postępowaniu spełniają te wymagania, są obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco umotywowane. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wywiedzionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W jej uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że pracowała w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w O. przez 17 lat i narażona była na kwasy, chlor, kwasy siarkowe, odczynniki do oznaczania kwasowości mleka, zawartości tłuszczu i czystości mleka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz uzasadniającą je argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres sądowo-administracyjnej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm) - zwanej dalej p.p.s.a. , w tym także na decyzje wydawane przez organy państwowej inspekcji sanitarnej. Przewidziane w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. , co oznacza ,że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany wyartykułowanymi zarzutami i sformułowanymi wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, lecz ocenia sprawę w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych . Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie jest obarczone wadami , wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego oraz zastosowano w niej przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy. W pierwszej kolejności należy zaakcentować ,że kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy mają ustalenia faktyczne, tylko bowiem przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistym, określić można prawa i obowiązki stron. Obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w rozdziale 4 Działu II ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98 , poz.1071 z późn. zm.) organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy ( art. 77 §1 k.p.a.) . Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi , aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych . Powyższy obciążający organ obowiązek jest niezależny od tego , czy zgromadzony materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony , czy też je podważa . Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na załatwienie sprawy. Istotą tego postępowania jest bowiem ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialno-prawnych. Analiza materiału aktowego badanej sprawie wskazuje na to, że organ inspekcji sanitarnej zadośćuczynił powyższym wymogom i dopełnił obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. A mianowicie wyjaśnił organ w sposób dostateczny wszystkie - z punktu widzenia definicji choroby zawodowej - istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne . Choroba zawodowa jest bowiem pojęciem prawnym , które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, jej rodzajem, charakterem oraz warunkami jej wykonywania. W obowiązującym stanie prawnym definicji choroby zawodowej ujęta została w art. 235 ¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Przepis ten dodany został ustawą z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 825) i obowiązuje od dnia 3 lipca 2009 r., a więc znajdował zastosowanie również na dzień orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji. Zgodnie z jego treścią za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowym. Wskazując w powołanym przepisie na wykaz chorób zawodowych ustawodawca jednocześnie ustalił w art. 237 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia wykazu chorób zawodowych w drodze rozporządzenia. Na podstawie delegacji zawartej w art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 1¹ Kodeksu pracy, którego obowiązujące brzmienie ustalone zostało nowelą z dnia 22 maja 2009 r., Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r. W badanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, zgłoszenie podejrzenia u skarżącej choroby zawodowej, nastąpiło w dniu 22 września 2009 r., a zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia u niego choroby zawodowej, wszczęte zostało na podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. i stanowiło ono podstawę prawną czynności podejmowanych przez organy inspekcji sanitarnej w toku postępowania. Wskazać jednak należy ,że skoro przepisy powyższego rozporządzenia wydane zostały na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z przepisu art. 237 §1 pkt 3-6 k.p. , który upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia nie tylko wykazu chorób zawodowych , ale i sposobu i trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia , rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach , to ustawodawca celowo zdecydował się na wprowadzenie odmiennego trybu postępowania w przedmiocie chorób zawodowych. Odmienność regulacji w tym przedmiocie nie wyłącza jednak konieczności stosowania przepisów proceduralnych wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego , ale przepisy te należy stosować tylko i wyłącznie w zakresie nieunormowanym przepisami powołanego wyżej rozporządzenia. W tym miejscu przypomnieć należy, że w myśl § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. W tym zakresie, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej, bądź braku podstaw do jej rozpoznania wydawane jest przez lekarza wyspecjalizowanej jednostki diagnostycznej powołanej do rozpoznawania chorób zawodowych, a określonej w § 5 tegoż rozporządzenia. Podstawę do wydania takiego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego. Podkreślić przy tym należy , że wprawdzie organ orzekając o chorobie zawodowej nie może dokonywać własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej i obowiązany jest przyjąć ustalenia wynikające z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06), to jednak jeśli w świetle wszystkich zgromadzonych dowodów orzeczenie to budzi wątpliwości, organ administracji może żądać wydania kolejnych orzeczeń, przez inne jednostki diagnostyczne. W świetle przytoczonej wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że orzeczenie lekarskie wydawane przez lekarza uprawnionego ma zasadnicze znaczenie w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej. Z kolei – podstawę wydania owego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego, którymi lekarz orzecznik jest związany. Opracowanych na użytek niniejszego postępowania orzeczeń i opinii lekarskich strona skarżąca skutecznie nie podważyła w toku tego postępowania , nie składając w tym zakresie żadnych przeciwdowodów. Natomiast analiza materiału aktowego dowodzi tego ,że organy inspekcji sanitarnej obu instancji nie pomijały żadnych wątpliwości i uwag , zgłaszanych przez skarżącą , zlecając - w każdym aspekcie podnoszonym przez stronę - weryfikację dotychczasowych stanowisk wyrażonych w orzeczeniach lekarskich przez jednostki orzeczniczo-diagnostyczne I i II stopnia , o czym świadczy sporządzenie na użytek niniejszej sprawy pięć opinii uzupełniających . A to opinii Instytutu Medycyny Pracy z Łodzi z dnia 29 .12.2011r. i z dnia 02.01.2013r. D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z dnia 31 .12.2011r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 26.03.2012r. i z dnia 17.01.2013r. W związku z tym uznać należy ,że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności. Reasumując , skoro przeprowadzone przez organy inspekcji sanitarnej postępowanie nie zawiera żadnych braków i luk w materiale dowodowym ,przeciwnie świadczy o skrupulatności i staranności w jego prowadzeniu , a następnie wyczerpującym uzasadnieniu swojego stanowiska w sprawie , to pod ich adresem nie może być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania , w szczególności w zakresie zgromadzenia dostatecznego materiału dowodowego , stanowiącego podstawę do poczynienia przez organy ustaleń faktycznych w sprawie . Natomiast przechodząc do zarzutów nakierowanych na materialną treść rozstrzygnięcia przypomnieć należy ,że według przytoczonego wyżej art. 235 ¹ k.p. przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z pozycją 5 wykazu chorób zawodowych (załącznik do rozporządzenia), do chorób zawodowych zalicza się – między innymi - - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) . W sprawie, której przedmiotem jest stwierdzenie (bądź wykluczenie) u skarżącej choroby zawodowej , ustalenia wymagało: czy schorzenie u niej rozpoznane mieści się w wykazie chorób zawodowych oraz to, czy choroba wywołana została warunkami występującym w środowisku pracy. Zasada dochodzenia do prawdy materialnej w rozporządzeniu o chorobach zawodowych nakazuje sięgać do dokumentacji zgromadzonej przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Pracy. Przepisy powołanego wyżej rozporządzenia o chorobach zawodowych nie pozostawiają także żadnych wątpliwości co do rodzaju jednostek uprawnionych , jedynie uprawnionych do rozpoznania i wydania orzeczenia lekarskiego w przedmiocie choroby zawodowej. Zdaniem składu orzekającego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego - dotyczącego ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącej w sposób należyty – o czym była już mowa wyżej- zebrano i oceniono materiał dowodowy niezbędny do właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy . W poczet dowodów włączono bowiem osiem orzeczeń i opinii jednostek diagnostyczno-orzeczniczej obu stopni , upoważnionych do wydawania orzeczeń w zakresie chorób zawodowych. W opiniach tych omówiono drobiazgowo przypadek skarżącej , wspierając się konkretnymi danymi z przeprowadzonych badań i z zebranej dokumentacji medycznej. Wyraźnego podkreślenia w tym miejscu wymaga, że opinie przedstawione w niniejszym postępowaniu, charakteryzują się szczegółowością i dokładną analizą całości dokumentacji medycznej, dotyczącej skarżącej . Na podstawie tych właśnie opinii ustalono, że w przypadku skarżącej nie znaleziono podstaw do weryfikacji orzeczeń lekarskich i obalenia stanowiska o nierozpoznaniu u skarżącej choroby zawodowej w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń . Przy czym jednostki orzecznicze wielokrotnie podkreślały, że badania spirometrii u strony nie wykazały cech obturacji, ani tym bardziej obniżenia objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1), bowiem u niej wynosi ona ponad 100% wartości należnej. Zatem już tylko z tej przyczyny nie można stwierdzić choroby zawodowej, gdyż przesłanka wskazana przez ustawodawcę - obniżenie natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej - nie została w odniesieniu do skarżącej spełniona. W tym miejscu należy zauważyć ,że trzy niezależne placówki diagnostyczno-orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych nie zakwestionowały powyższego rozpoznania. Natomiast ma rację organ odwoławczy , kiedy wywodzi ,że sam fakt występowania czynników szkodliwych na stanowisku pracy , na więc występowanie narażenia zawodowego nie jest równoznaczny z wystąpieniem choroby zawodowej u pracownika narażonego na dany czynnik. Konieczną przesłanką do uznania choroby za chorobę zawodową jest rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz jej związek przyczynowy z warunkami występującymi w środowisku pracy . Tym samym brak rozpoznania choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych , przy występowaniu przesłanki narażenia zawodowego , oznaczać będzie ,że dana choroba nie została spowodowana czynnikami występującymi w środowisku pracy i nie może być uznana za chorobę zawodową. W tym stanie rzeczy uznać należy, że w sprawie zgromadzono dowody niezbędne w sprawie , a mianowicie orzeczenia trzech jednostek medycznych oraz pięć opinii uzupełniających jednostek orzeczniczych , popartych szczegółowymi badaniami i analizą historii chorób skarżącej, zawierają one zrozumiałe uzasadnienie stanowisk w nich przedstawionych, pozwalają zatem na poczynienie ustaleń stanu faktycznego w zakresie koniecznym do rozstrzygnięcia. Organy administracyjne obu instancji orzekając o braku stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, opierały swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniach lekarskich, którym przypisały walor wyczerpującego wyjaśnienia . Strona zaś skutecznie nie podważyła zawartych w nich stwierdzeń i ocen. W tym miejscu wskazać należy, że tryb ustalenia choroby zawodowej nie oznacza, że organ jest bezwzględnie związany orzeczeniem jednostki właściwej do rozpoznania choroby. Prowadziłoby to do tego, że organ tylko formalnie podejmowałby decyzję. Orzeczenie jednostki właściwej do rozpoznania choroby zawodowej jest poddane pełnej swobodnej ocenie organu orzekającego, który musi w uzasadnieniu decyzji wykazać dlaczego ten dowód przyjął za wiarygodny. W ramach tej oceny organ administracji – nie przejmując kompetencji lekarza do dokonania rozpoznania – ma jednak prawo i obowiązek dokonać oceny tego orzeczenia z punktu widzenia jego wiarygodności i albo uznać stwierdzone w okoliczności za udowodnione lub też stwierdzić, że zawiera braki nie pozwalające przyjąć go za dowód w sprawie – co powinno następnie znaleźć wyraz w decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dokonał kompleksowej analizy wszystkich orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie, wskazując, że wszystkie placówki orzekające były zgodne co do faktu braku rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Zdaniem Sądu w sposób należyty i wyczerpujący zebrano materiał dowodowy w sprawie, dokonując jego poprawnej oceny. Natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie przez organy odmiennych rozstrzygnięć, bowiem organ administracji, nie posiada specjalistycznej wiedzy, która niezbędna jest do rozpoznania chorób zawodowych, a wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki wydające w tym zakresie stosowne prawem przewidziane orzeczenia lekarskie. Wydane w sprawie orzeczenia – mające charakter opinii biegłych – wymykają się ocenie merytorycznej, diagnostycznej, a podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia. A w tym zakresie sporządzone na użytek badanej sprawy orzeczenia lekarskie są spójne, jednoznaczne, wyczerpujące i nie budzą one wątpliwości Sądu. W takim przypadku organy inspekcji sanitarnej związane są co do zasady ustaleniami zawartymi w orzeczeniu lekarskim. W każdym bądź razie organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm wynikających z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, nie jest sprzeczne z materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby( por. wyrok NSA z dnia 23.07.2003r. sygn. akt I SA 108/03). Z kolei orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i w konsekwencji musi prowadzić do odmowy stwierdzenia choroby (podobnie wyrok NSA z dnia 24.05.2001r. sygn. akt ISA1801/00). Organ inspekcji sanitarnej jest związany orzeczeniem lekarskim , gdyż jest ono jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej , jeśli nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Z taką sytuacją , a więc wątpliwościami co do treści i konkluzji orzeczeń lekarskich , opracowanych na użytek badanej sprawy , nie mamy jednak do czynienia w analizowanej sprawie. Podobnie jak organ administracyjny również Sąd nie posiada wiedzy fachowej, specjalistycznej, która jest niezbędna do rozpoznania chorób zawodowych. Wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki wydające w tym zakresie stosowne, prawem przewidziane orzeczenia lekarskie i opinie. Skoro w rozpoznawanej sprawie został zgromadzony dostateczny materiał dowodowy , to w konsekwencji nie ma podstaw, aby odmówić wiarygodności zgromadzonym w sprawie orzeczeniom lekarskim i orzec w sposób sprzeczny z tymi orzeczeniami. Natomiast nie ulega wątpliwości ,że organ inspekcji sanitarnej nie może orzekać w sprawie choroby zawodowej w ogólności i poszukiwać jednostki chorobowej odpowiadającej opisowi schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. W każdym przypadku powinien odnieść orzeczenie lekarskie do jednej z nazw chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i wskazanej w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej . Konkludując powyższe rozważania uznać należało, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z poszanowaniem przepisów proceduralnych, zaś zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.