IV SA/Wr 206/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 24 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. W. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 206/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.

Zaskarżonym zarządzeniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawiono wniosek M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z tym uzasadnieniem , że złożony wniosek nie został - w wyznaczonym terminie - sporządzony na urzędowym formularzu. M.W. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza sądowego, podnosząc , że powinno mu być przyznane prawo pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Według art. 260 § 2 p.p.s.a, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 257 p.p.s.a. przewiduje ,że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z materiału aktowego, skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu, w treści pisma z dnia 28 maja 2017 r., zawarł wniosek o pomoc do obrony, który został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismo to zostało podpisane przez skarżącego i jego żonę. Do pisma tego dołączony został złożony na urzędowym formularzu PPF z dnia 28 maja 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w którym jako wnioskodawcę wpisano żonę skarżącego. Wniosek ten został podpisany przez żonę skarżącego (k-19). Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 czerwca 2017 r. umorzono postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem żony skarżącego o przyznanie prawa pomocy z tym uzasadnieniem , że został on złożony przez osobę niebędącą stroną postepowania sądowego w niniejszej sprawie. Odrębnym pismem referendarza sądowego z dnia 8 czerwca 2017 r. przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w celu jego wypełnienia, osobistego podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania .Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do nasłania dokumentów źródłowych dotyczących sytuacji materialnej. W dniu 28 czerwca 2017 r. doręczono skarżącemu przesyłkę listową zawierającą właściwy urzędowy formularz wniosku w celu jego wypełnienia i złożenia w Sądzie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej wynika, że powyższe pismo zostało odebrane osobiście przez żonę skarżącego. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Zasadnie zatem w zaskarżonym zarządzeniu oceniono, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego złożonego wniosku. Stwierdzenie powyższego uzasadniało więc utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenie referendarza sądowego . Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.