IV SA/Wr 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu z dnia 22 października 2025 r. nr N0BSD000.534.4.2025 w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 15 stycznia 2025 r. Rektor Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu (dalej: UP), w związku z niewywiązywaniem się z obowiązku realizacji indywidualnego planu badawczego, niezadowalającym postępem w przygotowaniu rozprawy doktorskiej oraz z niewywiązywaniem się z obowiązków doktoranta wynikających z Regulaminu Szkoły Doktorskiej w UP, skreślił A. H. (dalej: skarżąca) z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej z dniem 31 stycznia 2024 r. Jako podstawę prawną decyzji podano art. 203 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm., dalej: u.P.s.w.n.), art. 104 ustawy z 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz § 13 ust. 2 pkt 3, 5 i 6 Regulaminu Szkoły Doktorskiej w UP (dalej: Regulamin). W uzasadnieniu decyzji przywołano treść z § 16 pkt 3, 4, 6 oraz § 13 ust. 2 pkt 3, 5 i 6 Regulaminu. Następnie, odnosząc się do stanu faktycznego sprawy stwierdzono, że w związku z niewywiązywaniem się z obowiązku realizacji indywidualnego planu badawczego, przedstawieniem skorygowanego indywidualnego planu badawczego, który uzyskał negatywną opinię Rady Naukowej Dyscypliny T., na podstawie której nie będzie możliwe właściwe przygotowanie rozprawy doktorskiej, niewystarczających – w ocenie promotora i ww. Rady – postępów w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej, w tym dwóch negatywnych opinii promotora co do postępów doktoranta w indywidualnej karcie doktoranta oraz nieuczestniczeniem w pracach jednostki organizacyjnej w wymaganym wymiarze, doktorantka nie wywiązała się z obowiązków wynikających z § 16 pkt 4 i 6 Regulaminu. Od niniejszej decyzji skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, po rozpoznaniu której Sąd wyrokiem z 9 lipca 2025 r. o sygn. akt IV SA/Wr 105/25 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał (w szczególności), że z akt sprawy nie wynika, że skarżąca była zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu. W szczególności, aby przed 15 stycznia 2025 r., tj. przed wydaniem decyzji, została powiadomiona o prowadzeniu wobec niej postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia z listy doktorantów. Tym samym pierwszym pismem, w którym ją o tym powiadomiono, była decyzja kończąca to postępowanie, co jest niedopuszczalne i narusza art. 61 § 4 k.p.a. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 10 § 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a., gdyż niepowiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania i pozbawienie jej możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przed wydaniem decyzji skutkuje, że żadna z okoliczności, na które powołano się w decyzji organu, nie może być uznana za udowodnioną. Dalej Sąd podniósł, że decyzja wydana na podstawie art. 203 ust. 2 u.P.s.w.n. (jak każda decyzja uznaniowa) nie może mieć cech dowolności, ale musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). W ocenie Sądu, lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia ww. wymogów. W uzasadnieniu nie przedstawiono m.in. faktów, z których wynikałoby, że skarżąca rzeczywiście nie wypełniała swoich obowiązków jako doktorant. Nie podano, na czym polegał brak jej postępów w przygotowaniu rozprawy doktorskiej i czy uwzględniono problemy zdrowotne, na które się ona powoływała. Sąd zauważył również, że korekty wymaga data skreślenia skarżącej z listy doktorantów. Z decyzji wynika, że została ona skreślona z mocą wsteczną, tj. z dniem 31 stycznia 2024 r., co jest nieprawidłowe. Skutek decyzji konstytutywnej powstaje bowiem dopiero z chwilą doręczenia lub ogłoszenia takiego aktu, a więc ex nunc. Wreszcie Sąd podniósł, że w podstawie prawnej decyzji organ podał, że skreślenie doktorantki z listy doktorantów następuje na podstawie art. 203 ust. 2 u.P.s.w.n., przy czym organ nie powołał jednak dokładnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (pominął pkt 1 i 2). Końcowo Sąd pokreślił, że ponownie prowadząc postępowanie w sprawie organ obowiązany będzie uwzględnić stanowisko Sądu, co wynika z art. 153 p.p.s.a. Pismem z 26 września 2025 r. Dyrektor Szkoły Doktorskiej w UM zawiadomił skarżącą, że "w dniu 26 września 2025 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie skreślenia Pani z listy doktorantów" oraz pouczył skarżącą o treści art. 10 k.p.a. Decyzją z 22 października 2025 r. (N0BSD000.534.4.2025) Rektor UP – na podstawie art. 203 ust. 1 pkt 2 u.P.s.w.n. oraz art. 104 k.p.a. – skreślił skarżącą z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej w UP. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 203 ust. 1 pkt 2 u.P.s.w.n. doktoranta skreśla się z listy doktorantów w przypadku niezłożenia rozprawy doktorskiej w terminie określonym w indywidualnym planie badawczym. Podkreślono, że skarżąca nie złożyła rozprawy doktorskiej w tym terminie tj. do 30 września 2025 r., dlatego też po stronie organu powstał obowiązek skreślenia jej z listy doktorantów. Dodatkowo odwołano się do zapisów Regulaminu zgodnie z którymi, Dyrektor Szkoły Doktorskiej, na wniosek doktoranta, może przedłużyć termin rozprawy doktorskiej, podnosząc, że skarżąca takiego wniosku nie złożyła. Tym samym uznano, że organ nie miał podstaw do zbadania zasadności takiego przedłużenia, gdyż może ono nastąpić wyłącznie na wniosek doktoranta, którego skarżąca w sprawie nie złożyła. Pismem z 28 października 2025 r. skarżąca wywiodła od ww. decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: 1) art. 203 ust. 1 pkt 2 u.P.s.w.n. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w sytuacji, gdy niezłożenie pracy doktorskiej w terminie wskazanym w indywidualnym planie badawczych nastąpiło z przyczyn obiektywnych znanych organowi i całkowicie od niej niezależnych, co stanowi przesłankę nieważności decyzji; 2) art. 8 k.p.a. poprzez obciążanie skarżącej skutkami niezłożenia pracy doktorskiej w terminie wskazanym w indywidualnym planie badawczym, w sytuacji w której okoliczność ta wystąpiła z powodu obiektywnych i niezawinionych przez nią okoliczności, w tym z uwagi na uprzednie skreślenie jej z listy doktorantów na mocy pierwszej decyzji, co uniemożliwiało jej kontynuowanie prac nad doktoratem oraz prowadzenia postępowania w sposób nieprzejrzysty i zmierzający do osiągnięcia z góry założonego celu w postaci doprowadzenie do uniemożliwiania jej zakończenia studiów doktoranckich z wynikiem pozytywnym; 3) art. 9 i 10 k.p.a. poprzez zatajenie przez nią faktu, że organ planuje dokonać całkowitej zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do faktycznego pozbawienia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu; 4) art. 153 p.p.s.a. poprzez ponowne wydanie decyzji z całkowitym pominięciem wiążących organ wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Sądu z 9 lipca 2025 r. o sygn. akt IV SA/Wr 105/25; 5) art. 203. ust.1 pkt 2 w zw. z art. 203 ust. 3 u.P.s.w.n. poprzez wydanie rozstrzygnięcia o skreśleniu jej z listy doktorantów bez wskazania z jaką datą to skreślenie miałoby nastąpić; 6) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez brak uzasadnienia faktycznego drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi (k. 2-5 akt sądowych) skarżąca szczegółowo odniosła się do każdego z wyżej przywołanych zarzutów, natomiast w odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że orzekanie w sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), ponieważ niniejszy wyrok jest poprzedzony prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z 9 lipca 2025 r. o sygn. akt IV SA/Wr 105/25, którym Sąd uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu (dalej: UP) z 15 stycznia 2025 r. o skreśleniu skarżącej z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej w UP z dniem 31 stycznia 2024 r. w związku z niewywiązywaniem się z obowiązku realizacji indywidualnego planu badawczego, niezadowalającym postępem w przygotowaniu rozprawy doktorskiej oraz z niewywiązywaniem się z obowiązków doktoranta wynikających z Regulaminu Szkoły Doktorskiej w UP. W następstwie tego wyroku, Rektor UM wydał decyzję z 22 października 2025 r. (N0BSD000.534.4.2025) o skreśleniu skarżącej z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej w UP z uwagi na niezłożenie przez skarżącą w terminie określonym w indywidualnym planie badawczym tj. do 30 września 2025 r. rozprawy doktorskiej, która to decyzja stanowi przedmiot rozpoznania niniejszej sprawy. Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracyjnym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Obowiązek ten oznacza również brak możliwości formułowania nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Nieprzestrzeganie art. 153 p.p.s.a. podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Dlatego też, w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny weryfikuje jedynie sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Dodatkowo podnieść należy, że art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Biorąc zatem pod uwagę wiążący charakter wyroku rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy Rektor wydając decyzję z 22 października 2025 r. wykonał wskazania sformułowane w prawomocnym wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że Rektor UM w zaskarżonej decyzji z 22 października 2025 r. o skreśleniu skarżącej z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej w UM nie wykonał zaleceń wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 9 lipca 2025 r. o sygn. akt IV SA/Wr 105/25. Przypomnienia wymaga, że uchylona przez Sąd ww. wyrokiem pierwsza decyzja Rektora UM z 15 stycznia 2025 r. o skreśleniu skarżącej z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej w UM została podjęta w związku z niewywiązywaniem się z obowiązku realizacji indywidualnego planu badawczego, niezadowalającym postępem w przygotowaniu rozprawy doktorskiej oraz z niewywiązywaniem się z obowiązków doktoranta wynikających z Regulaminu. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 203 u.P.s.w.n. zgodnie z którym doktorant – może – być skreślony z listy doktorantów w przypadku: 1) niezadowalającego postępu w przygotowaniu rozprawy doktorskiej; 2) niewywiązywania się z obowiązków, o których mowa w art. 207 u.P.s.w.n. tj. postępowania niezgodnie z regulaminem szkoły doktorskiej oraz braku realizacji programu kształcenia i indywidualnego planu badawczego. W ww. wyroku Sąd formułując zalecenia dla organu stwierdził (w szczególności), że skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie. Wskazał również, że zaskarżona decyzja jako decyzja uznaniowa nie może być dowolna (arbitralna), dlatego też z treści jej uzasadnienia winno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Tymczasem uzasadnienie decyzji nie spełnia tych wymogów, gdyż organ nie przedstawił faktów, z których wynikałoby, że skarżąca rzeczywiście nie wypełniała swoich obowiązków jako doktorant. Nie podał, na czym polegał brak postępów w przygotowaniu przez skarżącą rozprawy doktorskiej i czy uwzględniono problemy zdrowotne, na które się powoływała. Natomiast Rektor – w ponownie prowadzonym postępowaniu – wydał kolejną decyzję o skreśleniu skarżącej z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej w UM, aczkolwiek tym razem uczynił to na innej podstawie prawnej tj. na podstawie art. 203 ust. 1 pkt 2 u.P.s.w.n. zgodnie z którym doktoranta "skreśla się" z listy doktorantów w przypadku niezłożenia rozprawy doktorskiej w terminie określonym w indywidualnym planie badawczym. W konsekwencji czego, Rektor wydał decyzję związaną (a nie uznaniową) wskazując, że skoro termin złożenia rozprawy doktorskiej przez skarżącą upłynął bezskutecznie 30 września 2025 r., to po jego stronie istniał obowiązek skreślenia skarżącej z listy doktorantów. Rację ma zatem skarżąca, że "w sprawie wydano drugą decyzję, w której całkowicie zmieniona została podstawa prawna skreślenia jej z listy doktorantów" (z fakultatywnej na obligatoryjną). Rację ma również skarżąca, że wydana decyzja wykracza "poza zakreślone granice wszczętego dotychczas postępowania" i co istotne "nie uwzględnia wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Sądu, gdyż nie wyjaśnia zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z 9 lipca 2025 r., czy "w istocie istniały przesłanki do fakultatywnego skreślenia jej z listy doktorantów z dniem 31 stycznia 2024 r." Rektor nie rozpoznał bowiem ponownie sprawy skarżącej zgodnie z wytycznymi Sądu, lecz tak de facto wszczął i rozpoznał "nową sprawę", co zważywszy na związanie wyrokiem Sądu z 9 lipca 2025 r. należało uznać za niedopuszczalne. Wskazać bowiem należy, że oddziaływanie wyroku Sądu na ponowne prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie nie oznacza, że przebieg tego postępowania nabiera odmiennego charakteru. Jest to bowiem w swej istocie to samo postępowanie obejmujące całość tej samej sprawy. Dlatego też, powtórzeniu (lub przeprowadzeniu jeżeli nie były dotychczas przeprowadzone) ulec muszą czynności uznane przez sąd za nieprawidłowe, które spowodowały uchylenie zaskarżonej decyzji. Granice związania orzeczeniem Sądu zakreślają natomiast tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy. Zgodnie z przyjętą koncepcją sprawy administracyjnej, jako przewidzianej w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego w określonym stanie faktycznym, tożsamość sprawy wyznaczają elementy decydujące o identyczności skonkretyzowanego w akcie lub czynności stosunku prawnego, a wśród nich decydujące znaczenie mają podstawy powstania stosunku prawnego – podstawa prawna i przesłanka faktyczna. Dopiero istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą (por. T. Woś, Pojęcie "sprawy"..., s. 334–335; J. Zimmermann, Problem "beneficium novorum"..., s. 64–65, i T. Woś, T. Kiełkowski, Glosa..., s. 60–66), wymagającą rozstrzygnięcia z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania nowego aktu lub podjęcia czynności, w której formalnie nie obowiązuje organów administracyjnych związanie orzeczeniem sądu administracyjnego, wydanym w innej sprawie (por. T. Woś, T. Kiełkowski, Glosa..., s. 62–65). W ocenie Sądu, w sprawie skarżącej nie doszło do istotnej zmiany stanu faktycznego. Dlatego też Rektor zobligowany był przeprowadzić ponowne postępowanie – w tej samej sprawie ww. rozumieniu – zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z 9 lipca 2025 r., czyli zobligowany był ustalić czy rzeczywiście istniały fakultatywne przesłanki do skreślenia skarżącej z listy doktorantów, w tym ustalić "fakty z których wynikałoby, że skarżąca nie wypełniała swoich obowiązków jako doktorant, wyjaśnić na czym polegał brak postępów skarżącej w przygotowaniu pracy doktorskiej i czy uwzględnione zostały podnoszone przez nią problemy zdrowotne" , czego jak wynika z treści zaskarżonej decyzji bezspornie nie uczynił. Tym samym, Rektor ponownie orzekając z pominięciem wiążącej go oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu Sądu z 9 lipca 225 r., naruszył bezwzględnie obowiązujący art. 153 p.p.s.a., co stanowiło przyczynę uchylenia zaskarżanej decyzji. Przy tym nie sposób zgodzić się z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę, iż "ziszczenie się przesłanki do skreślenia obligatoryjnego skarżącej z listy doktorantów zdezaktualizowało zasadność dalszego badania sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek skreślenia fakultatywnego, jakimi byłoby niezadowalający postęp w przygotowaniu rozprawy doktorskiej i niewywiązywaniu się z obowiązków, o których mowa w art. 207 u.P.s.w.n", a tym samym uwalniało organ od zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Dodatkowo wskazać należy, że w sprawie doszło również do naruszenia art. 8, art. 9 k.p.a., 10 § 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Pierwszą decyzją Rektora z 15 stycznia 2025 r. skarżąca została skreślona z listy doktorantów z dniem 31 stycznia 2024 r. Wyrok Sądu z 9 lipca 2025 r. o uchyleniu tej decyzji uprawomocnił się z dniem 26 września 2025 r. W okresie tym skarżąca jak podniosła "została całkowicie pozbawiona możliwości kontynuowania prac nad doktoratem na okres ponad 6 miesięcy" (str. 2 skargi), co pozbawiło ją możliwości złożenia rozprawy doktorskiej w terminie. Natomiast Rektor 6 września 2025 r. – a zatem zaledwie na cztery dni przed terminem na złożenie rozprawy doktorskiej tj. 30 września 2025 r. – wszczął ponowne postępowanie, po czym naruszając art. 153 p.p.s.a., skreślił skarżącą z listy doktorantów z powodu niezłożenia przez skarżącą rozprawy doktorskiej w terminie do 30 września 2025 r. Poza tym, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Rektor nie podał podstawy prawnej z której wynikałoby, że postępowanie będzie w istocie prowadzone w "nowej sprawie" opartej na obligatoryjnej przesłance, o której mowa w art. 203 ust. 1 pkt 2 u.P.s.w.n., a nie "w tej samej sprawie" opartej na fakultatywnych przesłankach stanowiących podstawę decyzji z 5 stycznia 2025 r. Rację ma zatem skarżąca, że poprzez takie wadliwe działanie organu została pozbawiona możliwości czynnego udziału w sprawie, w tym możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, złożenia wyjaśnień i co istotne możliwości skorzystania z przysługującego jej uprawnienia w postaci złożenia wniosku o przedłużenie terminu złożenia rozprawy doktorskiej. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przeprowadzonych powyżej rozważań. Rektor w ponownie prowadzonym postepowaniu winien będzie uwzględnić wytyczne zwarte w wyroku Sądu z 9 lipca 2025 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości jako wydaną z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. (na koszty składa się: wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa -17 zł).