IV SA/Wr 196/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W dniu 21 lutego 2014 r. skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł. Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. skarżąca cofnęła skargę na przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Po myśli zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (...) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę". Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy, cofnięcie skargi uznać należy za skuteczne – postępowanie podlegało umorzeniu. Z tych też względów orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Niniejsza sprawa, bezsprzecznie, mieści się w powyższym zakresie wobec czego uiszczony przez skarżącą wpis od skargi należało uznać za nienależny. Stosownie do art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Cytowany wyżej przepis dotyczy sytuacji, gdy wystąpi nadpłata w kwocie kosztów uiszczonych przez stronę w porównaniu z wysokością kwoty należnej. Przy czym, nadpłata wystąpi także wtedy, gdy pobrane koszty sądowe (art. 211 p.p.s.a.) będą wyższe od należnych albo zostaną pobrane od strony zwolnionej od ponoszenia kosztów, np. w sytuacjach, o których mowa w art. 239 p.p.s.a. (por. Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 225 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. Lex 2011) . W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia.