IV SA/Wr 193/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na czynność S. S.A. Oddział w O. w przedmiocie wypłaty pieniędzy z rachunku bankowego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 12 lutego 2023 r. P. B. (dalej jako strona lub skarżący) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na czynność S. S.A. Oddział w O. (dalej jako Bank) w przedmiocie wypłaty pieniędzy z rachunku bank. Przedmiotowa skarga została przekazana Bankowi w celu udzielenia na nią odpowiedzi. W piśmie z dnia 31 marca 2023 r. Bank wskazał, że w jego ocenie skarga została błędnie skierowana do sądu administracyjnego, gdyż załączone pismo to skarga klienta na czynność podmiotu niebędącego organem administracji, a prywatnym podmiotem gospodarczym. W dalszym piśmie z dnia 23 maja 2023 r. Bank podał, że sprawa klienta nie mieści się w jurysdykcji sądów administracyjnych, gdyż jest to roszczenie osoby fizycznej, konsumenta, wobec banku (podmiotu prywatnego) związane z czynnościami bankowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. – obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. w sprawach kończących się – co do zasady – wydaniem decyzji lub ściśle określonych postanowień w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych poza szeroko rozumianym postępowaniem administracyjnym lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidulane interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające). Ponadto sąd administracyjny, na mocy art. 3 § 2 pkt 9 u.p.p.s.a., rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych i jest dopuszczalna będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi została objęta czynność Banku w zakresie rozpoznania żądania strony o wypłatę pieniędzy z rachunku bankowego. Wystąpienie skarżącego stanowi zatem wyraz jego niezadowolenia ze sposobu działania Banku w sprawie związanej z czynnościami bankowymi. Skarżący – podnosząc wskazaną kwestię – formułuje zatem w istocie żądanie o charakterze cywilnoprawnym, które mógłby ewentualnie dochodzić na drodze postępowania sądowego, ale nie przed sądem administracyjnym, ale tylko przed właściwym wydziałem cywilnym sądu powszechnego. W świetle powyższych rozważań należało uznać, że sąd administracyjny nie posiada legitymacji do rozpoznania przedmiotowej skargi. Żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania skargi złożonej w trybie prawa bankowego, zarówno w odniesieniu do czynności podejmowanych przez właściwy bank, jak i ewentualnej jego bezczynności. Sąd administracyjny ocenia zasadność zastosowania określonych przepisów prawa oraz dokonuje ich interpretacji wyłącznie w związku z rozpoznawaniem skarg wnoszonych na skonkretyzowane akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej, mieszczące się w katalogu określonym w art. 3 § 2 i 3 u.p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.