IV SA/Wr 172/18

Ewa Orłowska starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Komendanta [..] Policji we [..] z dnia [..] nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Skarżący w skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy). Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "d" cytowanej ustawy wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "d" ustawy zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Z tych względów rozpoznanie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie w której skarżący z mocy ustawy nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "d" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.