IV SA/Wr 17/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2025 r., nr 50/2026 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nagrody rocznej oraz rekompensaty pieniężnej za służbę w godzinach przekraczających normę czasu pracy należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2026 r., (sygn. akt IV SA/Wr 17/26) w ten sposób, że określając przedmiot sprawy po słowach: "przekraczających normę czasu pracy" dopisać: "należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi oczywista niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13). Charakter omyłki pisarskiej ma popełniony w wyroku z dnia 9 czerwca 2026 r. (sygn. akt IV SA/Wr 17/26) błąd w zakresie objętym sprostowaniem. W sprawie, na skutek omyłki pisarskiej, Sąd błędnie wskazał w komparycji wyroku, że przedmiot skargi strony obejmuje "odmowę wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nagrody rocznej oraz rekompensaty pieniężnej za służbę w godzinach przekraczających normę czasu pracy", zamiast prawidłowo: "odmowę wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nagrody rocznej oraz rekompensaty pieniężnej za służbę w godzinach przekraczających normę czasu pracy należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji". Oczywisty charakter omyłki pisarskiej wynika jednoznacznie z akt sprawy, w której R. K. (dalej: strona skarżąca) wniósł skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2025 r., nr 50/2026 utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Kłodzku z dnia 24 września 2025 r. nr 7/2025, którą organ I instancji odmówił stronie skarżącej wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nagrody rocznej oraz rekompensaty pieniężnej za służbę w godzinach przekraczających normę czasu pracy należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W konsekwencji, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.