III SA/Łd 293/26

Dnia 11 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi S. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 4 marca 2026 roku nr 25/2026 w przedmiocie odmowy przyznania wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. oraz świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby oddala skargę.

Decyzją z 4 marca 2026 r. nr 25/2026 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi (dalej również: "organ II instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. (dalej również: "organ I instancji") z 19 stycznia 2026 r. nr 1/2026 o odmowie przyznania S. J. (dalej również: "strona", "skarżący") wyrównania uposażenia za styczeń 2023 roku, odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nagrody rocznej oraz świadczenia pieniężnego w związku z zwolnieniem ze służby w Policji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rozkazem personalnym z 19 grudnia 2022 r. nr 969 Komendant Powiatowy Policji w B. zwolnił S. J. ze służby w Policji z dniem 16 stycznia 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. oraz świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby. 16 czerwca 2025 r. S. J. wniósł pozew do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi wskazanych w pozwie kwot pieniężnych tytułem wyrównania uposażenia za styczeń 2023 roku, nagrody rocznej, świadczenia pieniężnego wypłacanego po zwolnieniu ze służby, odprawy emerytalnej oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Prawomocnym postanowieniem z 19 września 2025 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Policji w B.. Decyzją z 19 stycznia 2026 r. nr 1/2026 Komendant Powiatowy Policji w B. odmówił stronie przyznania wyrównania uposażenia za styczeń 2023 roku, odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nagrody rocznej, świadczenia pieniężnego wypłaconego po zwolnieniu ze służby w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji w dniu 16 stycznia 2023 r. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r., podczas gdy art. 41 ustawy jest niezgodny z art. 32 ust. 1, 2 oraz z art. 2 Konstytucji, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również z art. 7 i 67 ust. 11 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazując na powyższy zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wypłatę wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. oraz innych świadczeń pieniężnych należnych w związku z wyrównaniem zaległego uposażenia. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania S. J., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji zauważył, że funkcjonariusz S. J. został zwolniony ze służby z dniem 16 stycznia 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. W ocenie organu należne uposażenie wykazane w zaświadczeniu do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wskazane w prawidłowej wysokości. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przytoczył treść art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256), art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Organ podkreślił, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Przepisy te wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 od 28 lutego 2023 r. utrzymują w mocy kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. W ocenie organu II instancji brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia przysługującego policjantom za styczeń i luty 2023 roku. Ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania wskazanych uposażeń dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. W konsekwencji uposażenie strony wypłacone za styczeń 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi podzielił także stanowisko organu I instancji w zakresie odmowy wyrównania oraz wypłaty stronie świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, wskazując, że ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które to uposażenie nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. Odnosząc się do żądania strony dotyczącego przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury, organ wskazał, że w myśl art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, mając na uwadze, iż uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury nie uległo zmianie organ I instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń. Zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest zarzut strony dotyczący naruszenia art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, który – w ocenie strony – jest niezgodny z art. 32 oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi nie może odmówić zastosowania obowiązujących przepisów prawa, które nie zostały uznane za niekonstytucyjne, gdyż w myśl art. 6 k.p.a organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, który to przepis jest powtórzeniem art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Brak jest przesłanek prawnych do odstąpienia od stosowania art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Ani ustawa zasadnicza, ani jakikolwiek inny akt prawa nie wyposażyły organów Policji w uprawnienia do odstąpienia od stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa, bez względu na okoliczności sprawy. Uprawnienia takiego nie można wywodzić również z treści art. 7 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie oparte o klauzulę generalną słusznego interesu strony nie może prowadzić do wprowadzenia do obrotu prawnego aktu indywidualnego pozostającego w sprzeczności z jednoznaczną w swej treści normą prawną. W ocenie organu niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 67 Konstytucji RP, który gwarantuje obywatelom prawo do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego, bowiem Komendant Powiatowy Policji w B. nie jest organem właściwym do ustalenia ani wypłaty świadczeń emerytalnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji S. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł zarzuty naruszenia: I. przepisów prawa materialnego, tj. 1. art. 99 oraz 100, 101 i 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, polegające na błędnej wykładni i przyjęciu, że z przepisów tych wynikała kompetencja do rozpoznania żądania skarżącego na drodze administracyjnoprawnej, podczas gdy ustawy te nie przewidywały w tym zakresie stosownej podstawy prawnej – sprawę tę powinien zatem rozpoznać właściwy sąd powszechny, co w konsekwencji winno skutkować zwrotem podania skarżącemu na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. II. przepisów postępowania, tj. 1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z 19 stycznia 2026 r. oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji braku podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem; 2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 104 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z 19 stycznia 2026 r. w sytuacji, kiedy skarżący nie występował z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie; III. z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby WSA nie podzielił powyżej wskazanych zarzutów, skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 ww. ustawy jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 2 Konstytucji, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również z art. 7 i 67 ust. 11 Konstytucji, co łącznie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: I. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z 19 stycznia 2026 r. r oraz umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie na wypadek niepodzielenia przez WSA zarzutu naruszenia przepisów wskazanych w pkt I i II : II. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z 19 stycznia 2026 r. po uprzednim dokonaniu tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisu art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i stwierdzeniu niekonstytucyjności przepisu art. 41 wskazanej ustawy. Ponadto skarżący wniósł o: 1. na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów, 2. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.: a) przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, b) zażądanie z Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych akt sygn. [...] i przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w aktach niniejszej sprawy na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 4 marca 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. z 19 stycznia 2026 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r., odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nagrody rocznej, świadczenia pieniężnego wypłaconego po zwolnieniu ze służby z dniem 16 stycznia 2023 r. Zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Powyższy przepis zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 cyt. ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. wyroki NSA z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13, z 24 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3269/23). Stosownie do art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie m.in. cyt. art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r. W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane pozwem skarżącego z 16 czerwca 2025 r. skierowanym do Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł., w którym jako były funkcjonariusz Policji wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji w B. skierowanym do Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł., w którym jako były funkcjonariusz Policji wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji B. podwyżki uposażenia zasadniczego za miesiąc styczeń 2023 r., kiedy jeszcze pozostawał w służbie oraz wyrównania świadczeń związanych z odejściem ze służby w kwocie 5083 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 16 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. Prawomocnym postanowieniem z 19 września 2025 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł. Ś. w Ł., po rozpoznaniu powództwa, uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał ją według właściwości Komendantowi Powiatowemu Policji w B. Policji w Ł. celem rozpoznania i wydania decyzji. Postanowienie to nie zostało zaskarżone, wobec czego sprawa została przekazana Komendantowi Powiatowemu Policji z pismem z 7 listopada 2025 r. W sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie sąd powszechny prawomocnym postanowieniem uznał się za niewłaściwy, organ administracji nie mógł nie rozpatrzyć wniosku skarżącego. Jak stanowi art. 66 § 4 k.p.a., organ nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy. Po rozpoznaniu sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi decyzją z 4 marca 2026 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. z 4 listopada 2024 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256) oraz ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666). W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2023 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. Zdaniem sądu organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie cyt. powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r., w sytuacji gdy z dniem 16 stycznia 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, tak jak wskazał organ, nie budzi wątpliwości i wynika z załączonych dokumentów. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący pełnił służbę w Policji od 20 maja 1998 r. Raportem z 19 grudnia 2022 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w B. o zwolnienie ze służby z dniem 16 stycznia 2023 r. Rozkazem personalnym z 19 grudnia 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w B. uwzględnił wniosek policjanta. Skarżący otrzymał ostatnią wypłatę uposażenia za styczeń 2023 r. a także świadczenia związane z zakończeniem służby przy zastosowaniu kwoty bazowej w wysokości 1 614,69 zł. Od 17 stycznia 2023 r. skarżącemu ustalono prawo do emerytury (k. 14 akt adm.). W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organy Policji prawidłowo zastosowały cyt. powyżej przepisy i odmówiły podwyższenia wysokości ww. uposażenia za styczeń 2023 r., ponieważ zgodnie z cyt. powyżej art. 41 ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji 16 stycznia 2023 r. Słusznie wskazały organy Policji, że nie mogły pominąć przepisów ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i przyznać podwyżkę uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyrokach z 4 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 164/25, z 13 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 166/25, z 16 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 167/25, wydanych w analogicznych sprawach. Z powyższych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego. Z zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak przeprowadzonego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady, konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli (por. m.in. wyrok NSA z 1 lutego 2024 r. sygn. akt I GSK 1710/22). W niniejszej sprawie powyższe zasady nie zostały naruszone. Wyrażona natomiast w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Zdaniem Sądu nie ma również podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 32 Konstytucji RP wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1) oraz zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK z 6 marca 2007 r., P 45/06, OKK ZU nr 3/A/ 2007, poz. 22 i z 23 listopada 2010 r., K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy – wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 2010 r., K 5/10; z 19 kwietnia 2011 r., P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18 czerwca 2013 r., K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5 listopada 2013 r., K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17 czerwca 2014 r., P 6/12, niepubl.). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. I OSK 2792/17). Zdaniem Sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Pracodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023r. została znacząco zwaloryzowana. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. R. T-M.