IV SA/Wr 169/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 169/20 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 169/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. (dalej: strona, skarżący) na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Prezydenta W. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego ( pkt I ) oraz oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu ( pkt II ) . Wskazane postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 20 maja 2020 r. z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi kasacyjnej w odniesieniu do całego postanowienia oraz o podmiotach uprawnionych do jej sporządzenia, a także o prawie do wniesienia zażalenia na orzeczenie zawarte w punkcie II postanowienia, dotyczące żądania przyznania prawa pomocy. W dniu 4 czerwca 2020 r. do tutejszego Sądu wpłynęła osobiście sporządzona przez skarżącego skarga kasacyjna na powyższe postanowienie (zatytułowana jako "zażalenie") wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem oceny Sądu jest pismo skarżącego z dnia 22 maja 2020 r., zatytułowane jako "zażalenie" , które w istocie kwestionuje prawidłowość i zasadność postanowienie tutejszego Sądu z dnia 8 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 169/20. Przy czym zauważyć należy , że powyższe postanowienie skarżący kwestionuje wyłącznie w zakresie odrzucenia wniesionej przez niego skargi, w tym zwłaszcza w kontekście przyjętej do tego przez sąd podstawy prawnej. Nie podważa on natomiast rozstrzygnięcia dotyczącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że wniesione przez skarżącego pismo stanowi w istocie skargę kasacyjną , zmierzającą do podważenia zapadłego orzeczenia o odrzuceniu wniesionego przez niego środka zaskarżenia. Dlatego wskazane pismo należało rozpoznać w trybie właściwym dla skargi kasacyjnej. Przy czym nie zachodziła konieczność uprzedniego rozpatrzenia złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, albowiem dla wniesienia skargi kasacyjnej wynosił on 30 dni i w dacie jej złożenia nie zakończył jeszcze swojego biegu. Ponadto został on sformułowany jedynie jako żądanie ewentualne, na wypadek gdyby termin ten został uchybiony. W myśl art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązki, a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 175 § 2 p.p.s.a., wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2a). Ani z akt sprawy, ani tym bardziej z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Uchybienie w tym zakresie nie podlega konwalidacji . Zatem skargę kasacyjną dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżący nie jest w stanie samodzielnie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną . Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej odrzucenia na podstawie art. 178 p.p.s.a.