IV SA/Wr 158/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. C. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej postanawia: odrzucić skargę.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego we W. (dalej jako organ), działając na podstawie art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1037 ze zm., dalej u.z.e.ż.z.), decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], ustalił C. C. (dalej jako strona lub skarżący) od dnia 1 marca 2017 r. zwaloryzowaną wysokość emerytury wojskowej (5.550,55 zł), stanowiącą iloczyn dotychczasowej jej wysokości (5.526,23 zł) i wskaźnika waloryzacji (100,44 %) Ze wskazaną decyzją nie zgodził się skarżący, który w piśmie z dnia 19 kwietnia 2017 r. (zatytułowanym jako "odwołanie" i zaadresowanym do Ministra Obrony Narodowej) podkreślił, że istotą sporu nie pozostaje problem zwaloryzowania świadczenia, lecz wady decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa: art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.). Zdaniem strony organ błędnie przywołał art. 31 u.z.e.ż.z. jako podstawę wydanego aktu, gdyż decyzja o ustaleniu emerytury wojskowej zapadła już w dniu [...] września 1991 r. i jest ona prawomocna oraz ostateczna. Od tego momentu zmiany wysokości zaopatrzenia emerytalnego odbywają się na podstawie art. 6 ust. 1 – 3 oraz art. 32 ust. 1 – 2 u.z.e.ż.z. Zaskarżona decyzja jest zatem nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i jako taka winna podlegać uchyleniu. Skarżący nadto zarzucił zakwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: – art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a. oraz art. 53 u.z.e.ż.z., poprzez niedokonanie konwersji grupy zaopatrzenia emerytalnego z poprzedniej "U" na aktualną "G"; – art. 7 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez dokonanie bezprawnego rozszerzenia zakresu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt K 4/99, niezgodnie z jego sentencją oraz z art. 186 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 162, poz. 1118 ze zm., dalej u.e.r.). Przepisem badanym w tej sprawie był bowiem art. 159 ust. 1 u.e.r., a nie art. 6 u.z.e.ż.z. w brzmieniu nadanym przez art. 159 ust. 1 u.e.r.; – art. 2, art. 7 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., poprzez niewydanie decyzji o waloryzacji na podstawie art. 6 u.z.e.ż.z., w brzemieniu ustalonym na dzień 10 grudnia 1993 r.; – § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 194 ze zm.), stanowiącego, że organ wydaje decyzję w sprawie zaopatrzenia emerytalnego, która oprócz składników określonych w art. 107 k.p.a. zawiera również rodzaj świadczenia oraz jego wysokość i sposób wyliczenia, a także datę od której przysługuje świadczenie; – art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak pieczęci oraz podpisu organu. Strona zarzuciła również niewłaściwe pouczenie przez organ o przysługującym prawie do wniesienia odwołania od wadliwej decyzji administracyjnej do sądu ubezpieczeń społecznych, jak również brak skonkretyzowania, czy jest to decyzja ostateczna i niepodlegająca zaskarżeniu w sądzie administracyjnym. W związku z tym, że powyższe wady i uchybienia świadczą – zdaniem skarżącego – o nieważności zaskarżonej decyzji z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), a na podstawie art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. możliwość stwierdzenia nieważności decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa nie przedawnia się, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji od 1999 r., nakazanie usunięcia braków formalnych wskazanych decyzji oraz wydania decyzji zgodnie z obowiązującym stanem prawnym wynikającym z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 186 ust. 2 pkt 1 u.e.r. oraz powołanych przez niego orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Powyższe pismo zostało przez organ potraktowane jako odwołanie od wydanej przez niego decyzji waloryzacyjnej i w dniu 19 maja 2017 r. przekazane do Sądu Okręgowego we W. jako sądu właściwego do jego rozpoznania. W toku postępowania toczącego się przed sądem powszechnym skarżący pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. podkreślił, że złożone przez niego odwołanie zostało zaadresowane do Ministra Obrony Narodowej jako organu drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem wojskowy organ emerytalny samowolnie ustalił, że odwołanie winno zostać skierowane na drogę postępowania sądowego. W związku z tym skarżący zwrócił się o nierozpoznawanie wniesionego odwołania przez sąd. Zaprezentowane powyżej stanowisko skarżący podtrzymał również w piśmie z dnia 18 października 2017 r., w który stwierdził ponadto, że wniesione przez niego odwołanie "(...) zmierza w kierunku unieważnienia wadliwej decyzji (...)". W takiej sytuacji odwołanie winno zostać przekazane przez sąd Ministrowi Obrony Narodowej jako organowi wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym. W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 9 marca 2020 r. – po podjęciu przez sąd zawieszonego dotychczas postępowania – skarżący wniósł o przekazanie sprawy do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, gdyż odwołanie z dnia 19 kwietnia 2017 r. nie dotyczyło waloryzacji, a błędów postępowania administracyjnego. Sąd Okręgowy we W. ([...] Wydział [...]), postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt [...], uznał się niewłaściwym i sprawę przekazał do rozpoznania tutejszemu Sądowi. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone i po jego uprawomocnieniu, bez sporządzonego uzasadnienia, przekazane do tut. Sądu administracyjnego. Organ, na wezwanie Sądu, ustosunkowując się w piśmie z dnia 29 maja 2020r. do złożonej skargi, wniósł o jej odrzucenie w związku z art. 4778 i art. 476 § 4 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1460 ze zm., dalej k.p.c.). Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że jak wynika z art. 31 ust. 4 u.z.e.ż.z., odwołanie od decyzji w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych wnosi się do sądu właściwego według zasad określonych w k.p.c. Stosowne regulacje k.p.c. przewidują zaś, że w tego typu sprawach właściwe pozostają sądy okręgowe. Oznacza to, że brak było podstaw prawnych do zawarcia w decyzji emerytalnej pouczenia o możliwości jej zaskarżenia w trybie postępowania instancyjnego do Ministra Obrony Narodowej, a następnie do sądu administracyjnego. Organ odniósł się również do pozostałych podniesionych przez stronę zarzutów wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 6 u.z.e.ż.z. w zw. z art. 88 u.e.r. poprzez pomnożenie kwoty świadczenia i podstawy jego wymiaru przez wskaźnik waloryzacji. Przepis ten nie mógł jednak zostać zastosowany w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 1999 r., jak domagał się tego skarżący, albowiem brak było do tego stosownych regulacji intertemporalnych. Z kolei art. 32 ust. 1 – 2 u.z.e.ż.z. nie stanowi podstawy do wydania decyzji o waloryzacji, lecz odnosi się wyłącznie do określonych w tym przepisie sytuacji, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Dlatego też podstawą prawną do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia pozostawał art. 31 u.z.e.ż.z., będący normą kompetencyjną do zmiany wysokości świadczenia, jak i uprawnień do niego. Przy czym waloryzacja emerytury następuje z urzędu, nie zaś w trybie wnioskowym, czy też w następstwie ujawnienia okoliczności skutkujących zmianą decyzji o wysokości świadczenia. Nie można zatem – zdaniem organu – podzielić zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organu, a wbrew twierdzeniom skarżącego, nie mógł zostać również w niniejszej sprawie zastosowany art. 53 u.z.e.ż.z., gdyż nie nakładał on na organ emerytalny obowiązku ponownego ustalenia wysokości podstawy wymiaru emerytury po każdorazowej zmianie wysokości uposażenia żołnierzy zawodowych przypisanych do danej grupy stanowisk. Jego rola sprowadzała się zaś wyłącznie do jednorazowego ustalenia wysokości świadczenia w dniu wejścia w życie ustawy. Organ zauważył również, że wydana przez niego decyzja zawierała wszystkie wymagane przepisami elementy, tj. obliczenie wysokości świadczenia, wysokość podstawy wymiaru świadczenia oraz termin przeprowadzenia waloryzacji. Nie musiała ona natomiast zawierać podpisu i pieczęci osoby uprawnionej do jej wydania, gdyż wystarczający w tym zakresie był nadruk na niej wskazanych informacji. Organ ponadto stwierdził, że w innych postępowaniach sądowych toczących się w przedmiocie waloryzacji pobieranej przez skarżącego emerytury, przedmiotem rozważań sądów ubezpieczeń społecznych oraz Sądu Najwyższego były już podnoszone w niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Nie zapadły jednak w tych sprawach orzeczenia uwzględniające stanowisko skarżącego, zaś ostatecznie Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych powodów organ wniósł o odrzucenie skargi i zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. skarżący – odnosząc się do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę – podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko. W pierwszej kolejności stwierdził on, że odrzucenie skargi w oparciu o powołane przez organ przepisy k.p.c. pozbawione jest podstaw. Sprawa była bowiem przedmiotem toczącego się w tym trybie postępowania i prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego została ona przekazana do rozpoznania sądowi administracyjnemu. Wobec tego sąd ten nie może odrzucić wniesionej skargi z podanego przez organ powodu. Skarżący podkreślił dalej, że odpowiedź organu nie odnosi się wprost do postawionych w skardze zarzutów względem wydanej decyzji w zakresie poprawności podanej w niej podstawy prawnej oraz pominięcia określenia sposobu wyliczenia podstawy wymiaru emerytury. Powodem wniesienia skargi są bowiem wątpliwości skarżącego co do wysokości naliczanej mu emerytury wojskowej, a także poczucie dyskryminacji z uwagi na niezwiększenie emerytury z tytułu podwyższenia podstawy wymiaru emerytury w ramach wzrostu wysokości kwoty bazowej. W wyniku tego tworzony jest pozaprawny system, obejmujący również skarżącego, który prowadzi do różnicowania go w stosunku do aktualnie przechodzących na emeryturę żołnierzy zawodowych posiadających równorzędne: stopień wojskowy, stanowisko służbowe i wysługę lat. Jak zauważył skarżący, zakwestionowana decyzja wydana została w oparciu o art. 31 u.z.e.ż.z., który nie dotyczy kwestii waloryzacji emerytury, ani nie odwołuje się do treści art. 6 u.z.e.ż.z., tę problematykę regulującego. Rozstrzygnięcie podjęte przez organ pozbawione zostało zatem prawidłowej podstawy prawnej, co świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie zawiera również – w ocenie skarżącego – wszystkich wymaganych prawem elementów, wynikających nie tylko z art. 107 k.p.a., ale również z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin. Brak jest bowiem w niej określenia sposobu wyliczenia świadczenia, a samo podanie dotychczasowej wysokości podstawy wymiaru świadczenia nie spełnia tego kryterium. Nie zostały wskazane także takie elementy jak stopień wojskowy, wysługa lat, grupa uposażenia według zajmowanego stanowiska służbowego oraz procentowa wysokość dodatku specjalnego. Skarżący stwierdził zatem, że opisane okoliczności nie dają mu możliwości upewnienia się, czy emerytura jest naliczana zgodnie z obowiązującym stanem faktycznym i prawnym, w sytuacji gdy istnieją ku temu uzasadnione wątpliwości wynikające z tego, że organ nie dokonał przeliczenia starej grupy uposażenia na nową, do czego był zobligowany na zasadzie art. 53 u.z.e.ż.z. Dlatego też skarżący podtrzymał wniesioną skargę w całości. Jednocześnie wystąpił o powołanie biegłego sądowego z zakresu emerytur i rent na okoliczność określenia wartości elementów decyzji, których podania organ konsekwentnie odmawia, a w rezultacie ustalenia wysokości należnej emerytury wojskowej zgodnie z obowiązującymi uwarunkowaniami prawnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 u.p.p.s.a. – obejmuje zaś orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Rozstrzygając przy tym daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, o czym stanowi art. 134 § 1 u.p.p.s.a. Na wstępie należy zauważyć, że niniejsza sprawa została przekazana tutejszemu Sądowi przez Sąd Okręgowy we W. ([...] Wydział [...]), który uznał się za niewłaściwy do jej rozpoznania. Nie oznacza to oczywiście, że tego rodzaju sprawy podlegają kognicji sądów administracyjnych. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że co do zasady to sądy powszechne są uprawnione do kontroli decyzji wydawanych przez organy emerytalne i rentowe (art. 31 ust. 4 u.z.e.ż.z.). Niemniej jednak nie można zgodzić się z organem, że odwołanie skarżącego z dnia 19 kwietnia 2017 r., które na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego należy określać jako skargę, winno zostać odrzucone w związku z art. 4778 i art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c., tj. z uwagi na brak kognicji. Pomijając już, że w toku postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym, regulacje k.p.c. – poza kwestiami dowodowymi i z zakresu obrotu zagranicznego – nie znajdują nawet odpowiedniego zastosowania, takiemu rozstrzygnięciu wprost sprzeciwiają się przepisy ustawy procesowej. Jak wynika bowiem z art. 58 § 4 u.p.p.s.a., sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1 (tj. gdy sprawa nie należy do jego właściwości), jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że przywołany przepis zawiera unormowanie, które ma zapobiegać negatywnym sporom o właściwość między sądami administracyjnymi i sądami powszechnymi. Stanowi on bowiem szczególną podstawę właściwości sądów administracyjnych (właściwość delegacyjną), obligującą sąd administracyjny do rozstrzygnięcia danej sprawy, która – co istotne – powinna pozostawać w związku z działalnością administracji publicznej albo brak jest jakiejkolwiek przysługującej stronie drogi sądowej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1912/10 oraz z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 2746/15, a także wyrok tego sądu z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3053/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Burczyński, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 67/08, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2011/1/164-169). Wobec tego tutejszy Sąd był związany wskazanym postanowieniem Sądu Okręgowego we W. w zakresie określenia sądu właściwego do rozpoznania przedmiotowej sprawy i nie mógł odrzucić skargi z uwagi na swoją niewłaściwość. Nie oznacza to jednak, że Sąd pozbawiony został możliwości zbadania jej dopuszczalności z przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 pkt 2 – 6 u.p.p.s.a. W niniejszej zaś sprawie kontrola ta wykazała, że spełniona została przesłanka z art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., a mianowicie wniesiona skarga okazała się niedopuszczalna. Należy zwrócić uwagę, że intencją skarżącego wynikającą z wywiedzionej przez niego skargi było żądanie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji z uwagi na jej liczne nieprawidłowości. Podkreślił on w szczególności, że rozstrzygnięcie organu podjęte zostało bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a.), z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.) oraz zawierało wady powodujące jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Zamiarem skarżącego nie było natomiast w żadnej mierze kwestionowanie decyzji waloryzacyjnej w ramach przysługujących mu zwykłych środków zaskarżenia w postaci odwołania, o którym mowa w art. 31 ust. 4 u.z.e.ż.z. Wskazane stanowisko było reprezentowane przez skarżącego konsekwentnie w toku całego postępowania prowadzonego przed sądem powszechnym (m.in. w pismach z dnia 9 czerwca 2017r. i z dnia 18 października 2017 r.). Zostało ono również podtrzymane na etapie sądowoadministracyjnym w piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2020 r. W związku z tym – zdaniem Sądu – wszczęcie niniejszego postępowania nastąpiło wyłącznie w wyniku działania organu, który niestosując się do żądania skarżącego, a nawet wbrew jego woli, przekazał odwołanie do sądu ubezpieczeń społecznych. Pismo skarżącego z dnia 19 kwietnia 2017 r. można było potraktować więc co najwyżej w kategoriach wniosku o stwierdzenie nieważności decyzja waloryzacyjnej, nie zaś środka zaskarżenia wniesionego w trybie określonym w art. 31 ust. 4 u.z.e.ż.z. Z tego powodu należało je zatem uznać za niedopuszczalne, gdyż nie jest możliwe jednoczesne kwestionowanie tego samego aktu w ramach zwyczajnego i nadzwyczajnego trybu postępowania. Tryby te znacząco bowiem różnią się od siebie począwszy od organów właściwych do ich zastosowania, a skończywszy na kryteriach rozpatrzenia sprawy. Stąd też nie mogą one toczyć się równolegle. Żądając stwierdzenia nieważności wydanej decyzji waloryzacyjnej strona winna jednak wystąpić ze stosownym wnioskiem wprost do organu, nie zaś do Ministra Obrony Narodowej, albowiem w świetle obowiązujących przepisów postępowanie toczące się przed wojskowym organem emerytalnym kończy się wydaniem decyzji niepodlegającej kontroli w administracyjnym toku instancji. Stronie służy natomiast prawo do wniesienia odwołania do właściwego sądu ubezpieczeń społecznych. Nie ma ona zatem możliwości złożenia środka zaskarżenia do organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 3 k.p.a., co nie oznacza, że nie może formułować innego rodzaju wniosków względem zapadłego rozstrzygnięcia, do których zaliczyć należy także żądanie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Od strony zatem winno zależeć, który ze sposobów weryfikacji decyzji wybierze, pamiętając przy tym, że winna ona konsekwentnie realizować swoją "ścieżkę" wyboru, czego w niniejszej sprawie zabrakło. O ile bowiem skarżący początkowo utrzymywał, że jego intencją nie było wszczęcie postępowania sądowego, a jedynie potrzeba zweryfikowania decyzji z punktu widzenia jej wad administracyjnych, co prowadzić mogło do uznania niniejszego postępowania za bezprzedmiotowe, o tyle oświadczenie złożone na rozprawie w dniu 9 marca 2020 r. o przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, obligowało już Sąd do zajęcia stanowiska w sprawie, sanując niejako pierwotną wadę postępowania. Nie oznaczało to jednak, że będzie ono miała charakter merytoryczny, skoro opisane okoliczności przesądzały o niedopuszczalności wniesionej skargi. Z tych przyczyn skargę z dnia 19 kwietnia 2017 r. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia. Odnosząc się zaś do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, należy jedynie wskazać, że koszty takie – w myśl art. 200 u.p.p.s.a – przysługują wyłącznie stronie skarżącej i tylko w sytuacji kiedy skarga została przez sąd uwzględniona.