IV SA/Wr 119/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 119/17 odrzucającego skargę Z. R. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 732/15 oddalającym w całości skargę Z. R. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 119/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 732/15 oddalającym w całości skargę Z. R. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia: "o dodatkowe pouczenie, o prawie do wniesienia pozwu do sądu powszechnego na doręczone mi w dniu 3 kwietnia 2017 r. rozstrzygnięcie z 17 marca 2017 r. którym tamtejszy sąd odrzucił mi skargę o wznowienie postepowania". W uzasadnieniu wniosku skarżący wywodził, że sąd orzekając w sprawie o wznowienie postępowania w dacie, gdy wyrok był już prawomocny, zamknął mu drogę do działania i prawo do sądu. Zdaniem skarżącego sąd z premedytacją mijał się z prawdą oraz mataczył, aby pozbawić go dochodu, zdrowia i życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia. Przy czym wskazać należy, że z sytuacją kiedy sąd nie orzekł o całości skargi mamy do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą i orzekł co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie może być również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien zamieścić w wyroku. W myśl natomiast art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Innymi słowy, strona może żądać uzupełnienia wyroku (postanowienia) co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). A zatem uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia niniejszej sprawie, albowiem Sąd w postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r., orzekł o całości skargi o wznowienie postępowania uznając, że jest ona niedopuszczalna, stąd też podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 270 p.p.s.a. W takim przypadku przepisy ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku odrzucenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Abstrahując od tego, że wydane w sprawie postanowienie, o czym była już mowa wyżej, zawiera wszystkie elementy świadczące o jego kompletności, zaznaczenia wymaga, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przy wykorzystaniu tego środka zaskarżenia można je ewentualnie kwestionować. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.