IV SA/Wa 823/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Monika Barszcz, , , po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 10 maca 2022 r., znak: DOOŚ-WDŚ/ZIL.420.81.2018.EU/AB.AW.36 w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w [...] uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (RDOŚ w [...]) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii 400 kV wraz ze zmianą układu sieci najwyższych napięć pomiędzy aglomeracją [...] a [...] (pomiędzy nacięciami linii [...], [...] [...], [...] -[...] [...]) według wariantu WIII. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (GDOŚ) zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 maca 2022 r., znak: DOOŚ-WDŚ/ZIL.420.81.2018.EU/AB.AW.36 odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania ww. decyzji RDOŚ w [...]. Postanowienie zostało doręczone Stowarzyszeniu Ekologicznemu "[...]" z siedzibą w [...] (dalej: Skarżący) w dniu 15 marca 2022 r. W dniu 18 marca 2022 r., po rozpoznaniu odwołań od ww. decyzji RDOŚ w [...], GDOŚ wydał decyzję nr DOOŚ-WDŚ/ZIL.420.812018.EU/AB.AW.29 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. Decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 25 marca 2022 r. W dniu 11 kwietnia 2022 r. (data stempla pocztowego k. 67) Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie GDOŚ odmawiające natychmiastowego wstrzymania wykonalności decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej po wydaniu decyzji ostatecznej w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia i po doręczeniu jej skarżącemu, przez co zaskarżone postanowienie GDOŚ utraciło moc, a więc zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania sądowego w trybie art. 161 § 1 pkt 3) P.p.s.a. zaistniało przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi m.in. wtedy, kiedy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 26.8.2015 r., II SA/Gd 250/15 – CBOSA).Przy czym zaznacza się, że bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa we wskazanym przepisie zaistniała ("stało się") już po zainicjowaniu postępowania sadowego, czyli po wniesieniu skargi na decyzję kierowanej do sądu administracyjnego ( por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 2798/15, dostępny w CBOIS NSA). Jak wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, postanowienie GDOŚ z 10 marca 2022 r., w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji RDOŚ w [...] z [...] czerwca 2018 r., utraciło moc wskutek wydania przez organ odwoławczy decyzji z [...] marca 2022 r. Powyższe stanowisko wynika przede wszystkim z wypracowanego już orzecznictwa na gruncie art. 135 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej: "k.p.a."), który jest zasadniczo zbieżny z art. 86e ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029; dalej: "ustawa ocenowa"). Warto przypomnieć, że zgodnie z art. 135 k.p.a. organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. Natomiast w świetle art. 86e ustawy ocenowej organ rozpatrujący odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na wniosek strony, może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie tej decyzji (ust. 1). Wstrzymanie albo odmowa wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (ust. 2). Ze względu na podobieństwo kodeksowej i ustawowej instytucji wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji, zasadnym wydaje się wykorzystanie względem wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji na podstawie art. 86e ustawy ocenowej orzecznictwa wypracowanego na gruncie art. 135 k.p.a. Sądy administracyjne orzekające w kontekście powyższego przepisu, a w sprawach, w których wnoszono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (w tym rygoru natychmiastowej wykonalności) na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. stanęły – zdaniem Sądu słusznie – na stanowisku, że w chwili wydania decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy, rygor natychmiastowej wykonalności nadany decyzji organu pierwszej instancji traci moc z chwilą uchylenia decyzji, której ten rygor nadano (zob. postanowienie NSA z 13.12.2012 r., II OSK 2659/11 - CBOSA), względnie staje się bezprzedmiotowy w razie utrzymania w mocy takiej decyzji (zob. post. WSA w Kielcach z 28.9.2017 r., II SA/Ke 575/17; post. WSA w Warszawie z 16.7.2018 r., IV SA/Wa 1712/18 – CBOSA). W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego wystąpiła jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, bowiem postanowienie GDOŚ z 10 marca 2022 r. utraciło moc obowiązującą wskutek wydania decyzji ostatecznej GDOŚ w toku postępowania administracyjnego, tak więc przestał istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować. Z przedstawionych względów należało uznać, że wniesiona przez Skarżącego skarga jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1. postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi w kwocie 100 złotych (pkt 2 postanowienia) sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.