IV SA/Wa 80/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany imion oraz nazwiska i nazwiska rodowego postanawia odrzucić skargę.

R. B. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany imion oraz nazwiska i nazwiska rodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę R. B. G. należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd, doręczenie zaskarżonej decyzji Skarżącemu nastąpiło w dniu [...] listopada 2018 r. Przesyłka listowa z skargą R. B. G. na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2018 r. została nadana u zagranicznego operatora pocztowego [...] w dniu [...] grudnia 2018 r. Następnie przesyłka została doręczona za pośrednictwem firmy kurierskiej [...] do Polski, gdzie odebrano ją w dniu [...] grudnia 2018 r. przez osobę podpisującą się "[...]". Okoliczności te miały istotne znaczenie dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi, ponieważ ostatecznie przesyłka listowa z skargą R. B. G. została złożona osobiście w siedzibie Organu w dniu [...] grudnia 2018 r. W ocenie Sądu w składzie orzekającym, nie budzi wątpliwości, że nawet pobieżna analiza przedstawionych dat wskazuje, że skarga R. B. G. została wniesiona z uchybienie terminu. Skoro bowiem przesyłka listowa z zaskarżoną decyzją została doręczona Skarżącemu w dniu [...] listopada 2018 r., to termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...] grudnia 2018 r. (por. art. 83 § 2 p.p.s.a.). Co więcej, aby ten termin został zachowany, niniejsza skarga nadana w zagranicznym urzędzie pocztowym – powinna była zostać przekazana do organu administracji publicznej lub polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego najpóźniej w dniu [...] grudnia 2018 r. Stosowanie bowiem do treści art. 83 § 3 p.p.s.a., który ma zastosowanie do niniejszego postępowania, oddanie pisma (w tym skargi) w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Przy czym status operatora publicznego obsługującego polskie placówki pocztowe posiada wyłącznie Poczta Polska i tylko przesyłki nadane w jej placówkach korzystają z przewidzianego domniemania zachowania terminu. W przypadku zaś, gdy pismo zostało nadane w zagranicznej firmie kurierskiej termin można uznać za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało dostarczone do polskiego organu administracji lub zostało przekazane polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (por. wyrok NSA z 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1101/07). W niniejszej sprawie pozostaje to jednak bez znaczenia dla oceny poczynionej przez Sąd, ponieważ skarga R. B. G. na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2018 r. została nadana z uchybieniem terminu już u zagranicznego operatora pocztowego, zaś przesłana do Sądu korespondencja nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na marginesie zaznaczyć zaś należy, że mimo niezachowania standardowej formy skargi, pismo Skarżącego w swojej istocie nosi elementy braku zgody z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Co więcej, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 stycznia 2019 r. pismo Skarżącego zostało zakwalifikowane jako skarga na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2018 r. Mając zaś to na względzie, jak również okoliczność, że niniejsza skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, Sąd w składzie orzekającym uznał, że nieekonomiczne procesowo byłoby wzywanie Skarżącego do uzupełnienia braku tego pisma zgodnie z wymaganiami art. 46 i art. 57 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.