IV SA/Wa 793/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego T.C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Zaskarżonym do tut. Sądu postanowieniem [...] z dnia [...] maja 2013 r. Główny Geodeta Kraju (dalej jako GGK/organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako kpa) utrzymał w mocy postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (WINGiK) z dnia [...] października 2004 r., znak: [...]. Ww postanowieniem z [...].10.2004 r., znak: [...] WINGiK utrzymał w mocy postanowienie Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2004r., znak: [...] o odmowie wydania zaświadczenia dotyczącego gruntów ornych, leśnych, dróg, wód i nieużytków wchodzących w skład "[...] " lub "[...] ". We wniosku z 13 lipca 2012r. o stwierdzenie nieważności postanowienia WINGiKa z dnia [...] października 2004 r. M.N. (dalej jako skarżący) podał, że ma prawo do danych ewidencyjnych dotyczących majątku rodzinnego w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej oraz przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne bez sprecyzowania ww przepisów. W dalszych pismach wskazywał też na naruszenie Konstytucji RP (art. 51 ust. 4 i art. 64 ust. 1). Rozpatrując wniosek skarżącego organ wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka powagi rzeczy osądzonej, w rozumieniu art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako ppsa) i wyjaśnił, że postanowienie WINGiKa z dnia [...].10.2004 r., znak: [...], ostatecznie rozstrzygające sprawę wydania zaświadczenia dotyczącego gruntów wchodzących w skład ,,[...]" lub "[...]" było już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 03 marca 2005 r., sygn. akt III SA/Łd 1023/04 oddalił skargę na nie złożoną. Dalej organ podał, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe przy czym, zgodnie z art. 171 ppsa wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu organ przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, w której wyrażony został pogląd, że oddalenie skargi na decyzję przez sąd administracyjny zamyka organom administracyjnym, legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności tej decyzji, możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej w tym trybie w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte zostały zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Zdaniem organu skarżący ponownie podnosił kwestię naruszenia przepisów Konstytucji RP, w tym art. 64 ust. 1, art. 51 ust. 4, (jako naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa) ale kwestia ta była już przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, o czym świadczy uzasadnienie wydanego w tej sprawie wyroku z dnia 03.03.2005 r., sygn. akt III SA/Łd 1023/04. W konsekwencji, w ocenie GGK, nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności spornego postanowienia z 2004r. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], jest sprzeczne z decyzją Głównego Geodety Kraju pod nr [...] z dnia [...] marca 2013r., organ wskazał, że decyzja ta, orzekająca o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania z powodu naruszenia przepisów o właściwości, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanym postanowieniu. W skardze na ww postanowienie M.N. ponownie podniósł, że nie uwzględnia ono przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, przepisów ustawy z 17 marca 2009r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów ustawy z 17 marca 2009r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami i narusza jego prawo własności i dziedziczenia. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako ppsa), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji naruszenia norm prawa materialnego, ani w szczególności naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie o charakterze stricte procesowym. Na podstawie art. 61a kpa organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jeżeli spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn, z wyjątkiem tych wskazanych w przepisach rozdziału 1 działu II kpa, w tych bowiem przypadkach organ administracji publicznej pozostawia podanie bez rozpoznania lub zwraca podanie wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. Do "innych uzasadnionych przyczyn" odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego należy żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., II OSK 1087/11, LEX nr 1234059). W sprawie niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej poddane zostało postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Istotnym dla rozstrzygnięcia jest to, że ww postanowienie zostało poddane kontroli sądowoadministracyjnej, na skutek której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. oddalił skargę na postanowienie II instancji i odniósł się do zarzutów skargi, które zostały powtórzone w kontrolowanym przez tut. Sąd postepowaniu. Innymi słowy, kwestionowane w trybie nadzwyczajnym postanowienie było już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w trakcie której sąd dokonał jego oceny pod względem legalności, w tym z urzędu badał i dał temu wyraz w uzasadnieniu orzeczenia, czy nie zachodzą przesłanki jego nieważności. W konsekwencji zarzuty, które poddane już zostały kontroli sądowoadministracyjnej w trybie zwykłym nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności ww postanowienia. W tym zakresie, na co słusznie zwrócił uwagę organ, na pełną aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., w której wskazano, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia), od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym (por. uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09). Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu organ administracji publicznej prawidłowo ocenił wniosek skarżącego i uznał, że w sprawie okoliczności, na które powoływał się skarżący we wniosku były już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w trybie zwykłym. Orzeczenie wydane w tym postępowaniu na mocy art. 170 ppsa wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe w tym sądy administracyjnej dokonującej kontroli postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia. Te same argumenty należy podnieść w odniesieniu do powołanych zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia jak i w skardze przepisów ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U.2014, poz.518) czy przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010, nr 193, poz. 1287). W sprawie niniejszej natomiast w ogóle nie ma zastosowania ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. 2014 r. poz. 782). Uwzględniając powyższe skargę oddalano na podstawie art. 151 ppsa.