IV SA/Wa 786/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Golat sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) Protokolant: sekr. sąd Marika Bibrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2021 r., [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy) decyzja z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. K., prowadzącego działalność gospodarczą pn. "[...]" W. K. w O.(dalej: Skarżący, Przedsiębiorca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...], wymierzającej Skarżącemu, administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł zagospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, tj. decyzją Starosty O. znak: [...] z dnia [...] lutego 2016 r. udzielającą zezwolenia na przetwarzanie odpadów - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm.) wymierzył Przedsiębiorcy, administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, tj. decyzją Starosty O. znak: [...] z dnia [...] lutego 2016 r. udzielającą zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Organ odwoławczy wskazał, że WIOŚ w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2016 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną działalności prowadzonej przez skarżącego. Kontrolą objęto przestrzeganie przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza oraz emisji hałasu do środowiska, a także przestrzeganie przepisów ustawy o odpadach. Jak ustalono kontrolowany prowadzi działalność głównie w zakresie produkcji zaprawy szamotowej, która opiera się o odzysk zbieranych odpadów. Głównym surowcem wykorzystywanym w produkcji są odpady zużytych materiałów ogniotrwałych (gruz), pozyskiwane z zakładów przemysłowych z całej Polski oraz glina pozyskiwana z Kopalni w J.. W trakcie kontroli skarżący posiadał decyzję Starosty O.z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], zezwalającą na przetwarzanie odpadów, z terminem obowiązywania do dnia [...] sierpnia 2016 r. Ww. decyzja zmieniona została decyzją tego organu z dnia [...]czerwca 2016 r.. znak: [...]. wydłużającą termin obowiązywania zezwolenia do dnia [...] października 2016 r. Organ wskazał, że w 2015 r. kontrolowany zebrał ilości i rodzaje odpadów, klasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 10): [...] - okładziny piecowe i materiały ogniotrwałe z procesów niemetalurgicznych inne niż wymienione w [...] w ilości [...] Mg, [...] - zużyte katalizatory zawierające metale przejściowe lub ich związki inne niż wymienione w [...] w ilości [...] Mg, z czego przetworzył w tym okresie [...] Mg odpadów o kodzie [...]. W 2016 r. (styczeń-lipiec) kontrolowany natomiast zebrał odpady o kodzie 16 11 02 - węglopochodne okładzin; piecowe i materiały ogniotrwałe z procesów metalurgicznych inne niż wy mienione w 16 11 01. w ilości [...] Mg. W ww. okresie kontrolowany zakupił odpady cegły w ilości [...] Mg, natomiast wyprodukował [...] Mg zaprawy szamotowej. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2016 r. WIOŚ ustalił, że kontrolowany nie dotrzymał warunków posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, poprzez: - niewykonanie obudowy hali/wiaty produkcyjnej oraz niewykonanie układu odpylania. Zgodnie z pkt II.5 posiadanej decyzji, maszyny wykorzystywane w ciągu technologicznym, podczas procesu przetwarzania (...) zostaną uszczelnione i umieszczone w zadaszonej, obudowanej wiacie wyposażonej w system wyciągów filtracyjnych, - brak czyszczenia placów z pyłu i błota, a także brak zamontowania stałych lub czasowych punktów zraszających przy drodze oraz na placu manewrowo-magazynowym. Zgodnie z pkt II.7 posiadanej decyzji, plac manewrowy oraz drogi wewnętrzne będą systematycznie czyszczone z zalegającego pyłu i błota, a w okresach suchych na placu instalowane będą urządzenia zraszające. Protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną, podpisany przez kontrolowanego oraz WIOŚ - stanowi załącznik nr [...] do protokołu kontroli. Ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. sygn. protokołu: [...]. Protokół kontroli został podpisany przez WIOŚ oraz kontrolowanego bez zastrzeżeń w dniu [...] sierpnia 2016 r. GIOŚ wskazał, że z uwagi na termin wszczęcia postępowania zobligowany był do rozpatrzenia odwołania strony w trybie przepisów dotychczasowych ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935)). Dalej Organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018. poz. 1592) wprowadziła zmiany w dotychczas obowiązującej ustawie o odpadach, zmieniając brzmienie art. 194. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania art. 194 w dotychczasowym brzmieniu. Wobec tego GIOŚ kierując się zasadą, że brak przepisu przejściowego, który zobowiązywałby do postępowań wszczętych przed wejściem w życie nowelizacji stosować przepisy w brzmieniu znowelizowanym (tzw. bezpośrednie działanie nowego prawa), jest zobowiązany wydać decyzję reformatoryjną i orzec na podstawie przepisów znowelizowanej ustawy o odpadach. Po rozpatrzeniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że administracyjna kara pieniężna wymierzona decyzją organu I instancji z dnia [...] lutego 2017 r. została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i kpa. Z ustaleń kontroli wynika bowiem, że podmiot nie dotrzymywał warunków decyzji w zakresie prowadzonej działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów (art. art. 3 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy o opadach). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie ma znaczenia podniesiony przez Stronę w odwołaniu sposób prowadzenia przez organy ochrony środowiska postępowań dotyczących zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Kwestia wydawania zezwoleń/pozwoleń na gospodarowanie odpadami, leży wyłącznie w kompetencji właściwych organów ochrony środowiska, w tym przypadku Starosty O., nie natomiast organów Inspekcji Ochrony Środowiska. Wobec powyższego GIOŚ uznał za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 kpa. Organ podkreślił, że Strona uzyskując decyzję zezwalającą na przetwarzanie odpadów zobowiązana jest do bezwzględnego przestrzegania jej warunków. Odstąpienie od warunków określonych prawomocną decyzją możliwe jest jedynie w wyniku jej zmiany, dokonanej przez właściwy organ. GIOŚ wskazał, że w niniejszej sprawie uwzględniając treść zapisów zezwolenia Strona zobowiązana była do obudowania wiat; produkcyjnej oraz wykonania układu odpylania, a także systematycznego czyszczenia placu manewrowego oraz dróg wewnętrznych z zalegającego pyłu i błota oraz zainstalowania w okresach suchych na placu urządzeń zraszających, z czego się nie wywiązała. Poza tym Organ podniósł, że ocena stopnia zagrożenia działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami regulującej ją decyzji stanowi jedną z przesłanek przy ustalaniu wysokości kar; pieniężnej za stwierdzone naruszenie, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Przy czym podkreślił, że nie oznacza to jednak, że w przypadku stwierdzenia znikomego zagrożenia bądź braku jego skutków dla środowiska, istnieje podstawa do odstąpienia od kary. Bez względu na rozmiar naruszenia, kara wymierzana na podstawie art. 194 ustawy o odpadach jest obligatoryjna, jej wysokość natomiast ustalana indywidualnie, przy uwzględnieniu określonych czynników. Odnosząc się do wysokości kary GIOŚ wskazał, że wymierzono Stronie administracyjną karę pieniężną w najniższym możliwym wymiarze tj. w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie, które trwało od momentu uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów wydanego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Poza tym organ wskazał, że do lipca 2016 r. Strona wytworzyła [...] Mg zaprawy szamotowej, podczas gdy - dla porównania - w 2015 r. wielkość produkcji wyniosła [...] Mg. Organ zwrócił też uwagę, że pomiary emisji hałasu z instalacji do produkcji zaprawy szamotowej. przeprowadzone przez WIOŚ wykazały, że funkcjonowanie urządzeń w porze dziennej powoduje przekroczenia dopuszczalnej wartości 55 dB. Ponadto zalegający na terenie zakładu pył doprowadza do emisji niezorganizowanej na terenie zakładu. Wobec powyższego – zdaniem GIOŚ - brak jest podstawy do uznania, iż działalność prowadzona przez Stronę nie ma wpływu dla życia i zdrowie ludzi oraz dla środowiska. Z tych względów organ odwoławczy uznał, że wymierzona kara jest uzasadniona. W. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" W.K. z siedzibą w O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję GIOŚ. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 194 ust. 5 w zw. z art. 199 ustawy o odpadach polegające na wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, przy braku uwzględnienia przez orzekające organy w dostatecznym stopniu obligatoryjnych dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i pomimo stwierdzenia, że przypisane odwołującej naruszenie nie spowodowało żadnych negatywnych skutków, nie stworzyło żadnego zagrożenia oraz nie miało najmniejszego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. 2. art.7 w zw. z art. 77 §1 i 78 §1 i art. 80 K.p.a. polegające na uznaniu, że odwołujący dopuścił się naruszenia polegającego na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z obowiązującym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów wydanym przez Starostę O. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] pomimo posiadanej opinii Instytutu [...] w G., która wskazywała prawidłowe funkcjonowanie instalacji. Przez co organ niewyczerpująco rozpatrzył całości materiału dowodowego oraz niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. 3. art. 12 § 1 i 2 w związku z art. 35 § 1 i 2 K.p.a., poprzez naruszenie jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, która wyraża się w szybkości jego działania. W tym przypadku, organ drugiej instancji prowadził sprawę przez ponad cztery lata. nie dokonał żadnych dodatkowych ustaleń ani nie zebrał żadnych innych dowodów jakie dawałyby podstawę do tak długiego załatwienia sprawy. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz przekazanie do ponownego rozpoznania, 2. wymierzenie kary organowi za nieterminowe załatwienie sprawy, 3. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wielokrotnie w toku postępowania przed organami podnosił, że wskazane przez Organy zapisy zawarte w decyzji Starosty O. z [...] lutego 2016, nr [...] są wpisane do decyzji niezgodnie z prawem i procesem technologicznym. Dla potwierdzenia swoich wyjaśnień Strona zleciła analizę procesu technologicznego stosowanego w firmie Instytutowi [...] w G. jako jednostce specjalizującej się w opracowywaniu tego typu procesów. Taką opinię załączyła do odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący wskazał, że opinia ta wyraźnie wskazywała, że w stosowanym przeze niego procesie nie można stosować całkowitej zabudowy urządzeń instalacji oraz potwierdzała korzystanie z systemu odpylania. Natomiast zapisy jakie zostały ujęte w decyzji Starosty O. na podstawie, których WIOŚ w K. stwierdził ich naruszenie, zostały wprowadzone decyzją z dnia [...]listopada 2015, nr [...] Decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa z urzędu. Następnie na mój wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.decyzją z dnia [...] grudnia 2017, nr [...] unieważniło tę decyzję. Odnosząc się do zalegania błota na drogach wewnętrznych wyjaśniał słownie do protokołu, jak i w odwołaniu od decyzji o karze, że wynikają z prowadzonej budowy boksów przeznaczonych do magazynowania odpadów. I jak na każdej budowie mogą występować problemy z błotem. Wyjaśniał także, że zrealizuje betonowanie całego placu, na którym gromadzone są odpady w częściach. Dalej skarżący wyjaśnił, że brak jest merytorycznej oceny zarówno opinii instytutu, jak i złożonych wyjaśnień. Powołanie się GIOŚ na zapisy decyzji i uznanie jej za prawidłowo wydane powoduje skutek w postaci nałożenia kary za nie wykonywanie decyzji, że gospodarowanie odpadami jest niezgodne z obowiązującym zezwoleniem. Skarżący także podniósł, że z opinii Instytutowi [...] w G., wynika, że odpady zbierane i przetwarzane w ramach uzyskanej decyzji są niepalne i obojętne dla środowiska, nie zagrażają życiu i zdrowiu ludzi. Dlatego też nie został w pełnym zakresie wykonany art. 199 ustawy. Dodał także, że przyjmując nawet, że decyzja nr [...] Starosty O., jest zgodna z prawem wydana prawidłowo, to karanie za nie wykonanie zaleceń zawartych w decyzji Starosty przed terminem jej obowiązywania jest przedwczesne i nie daje podstaw do twierdzenia, że wykonywanie decyzji jest niezgodne z jej postanowieniami. Decyzja Starosty nie zawierała terminów wykonania zaleceń określonych w poszczególnych punktach. Skarżący zwrócił także uwagę, że nikt nie kwestionuje tego, że organy powinny egzekwować postanowienia wydanych decyzji. Należy jednak wskazać, że organ wydający zaskarżaną decyzję powinien brać pod uwagę zapisy art. 189j § 1 pkt 2 i § 2 i § 3 K.p.a., w których ustawodawca wyraźnie wskazał w jakich przypadkach organ wydający decyzje o karze może odstąpić od jej wymierzenia. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 194 ust. 5 i ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 797), administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Wysokość kary, o której mowa w ust. 5, oblicza się, uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Zdaniem Sądu zasadnie organ odwoławczy w okolicznościach przedmiotowej sprawy przyjął, że zaistniały przesłanki z art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach uzasadniające wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Na powyższą konstatację złożył się wynik oględzin przeprowadzony w dniach [...] lipca do [...] sierpnia 2016 r., z których sporządzono protokół wraz z dokumentacją fotograficzną stanowiący załącznik nr [...] do protokołu kontroli nr [...], w świetle których ustalono, iż kontrolowany nie dotrzymał warunków posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów (tj. Starosty O. znak: [...] z dnia [...] lutego 2016 r. udzielającą zezwolenia na przetwarzanie odpadów), poprzez: - niewykonanie obudowy hali/wiaty produkcyjnej oraz niewykonanie układu odpylania. Zgodnie z pkt II.5 posiadanej decyzji, maszyny wykorzystywane w ciągu technologicznym, podczas procesu przetwarzania (...) zostaną uszczelnione i umieszczone w zadaszonej, obudowanej wiacie wyposażonej w system wyciągów filtracyjnych, - brak czyszczenia placów z pyłu i błota, a także brak zamontowania stałych lub czasowych punktów zraszających przy drodze oraz na placu manewrowo-magazynowym. Zgodnie z pkt II.7 posiadanej decyzji, plac manewrowy oraz drogi wewnętrzne będą systematycznie czyszczone z zalegającego pyłu i błota, a w okresach suchych na placu instalowane będą urządzenia zraszające. Poza tym wszystkie ustalenia organu, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych, ujęte zostały we wspomnianym protokole kontroli, który korzysta jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń (art. 76 § 1 k.p.a.). Dowód ten może być co prawda kwestionowany przez stronę (art. 76 § 3 k.p.a.), ale konieczne jest tu przedstawienie przez zainteresowanego konkretnych dowodów w sposób nie budzący wątpliwości podważających wiarygodność dokumentu urzędowego (por. np. wyrok NSA z 25 stycznia 2019 r., II GSK 5223/16 i cyt. tam orzeczenia NSA – CBOSA). Natomiast protokół kontroli podpisany bez uwag, a zwłaszcza przez przedsiębiorcę, co ma miejsce w niniejszej sprawie, zwiększa jeszcze moc dowodową tego dokumentu urzędowego. Ustalenia faktyczne poczynione przez organ w niniejszej sprawie uzasadniają twierdzenie o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Odnosząc się do kwestii wymierzania przedmiotowej kary, Sąd wskazuje, że GIOŚ prawidłowo wyjaśnił, że ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustany o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1592) wprowadziła zmiany w brzmieniu art. 194. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania tego przepisu a zatem milczenie ustawodawcy w tym względzie oznacza założenie bezpośredniego stosowania nowego prawa. W związku z powyższym skarżony organ kierując się zasadą, że brak przepisu przejściowego, który expressis verbis zobowiązywałby do postępowań wszczętych przed wejściem w życie nowelizacji stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym, prawidłowo stosował w sprawie nowe przepisy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nieprawidłowo jednak organ w niniejszej sytuacji uznał, iż obliguje go to do wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego. W ocenie Sądu w takim bowiem przypadku jak omawiany organ winien był wydać orzeczenie utrzymujące w mocy skarżoną decyzję ze wskazaniem jednak w podstawie prawnej właściwego przepisu znowelizowanej ustawy oraz szczegółowym omówieniem tego faktu w uzasadnieniu. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu wskazane wyżej uchybienie nie miało jednak znaczenia dla prawidłowości wydanego orzeczenia, które w treści rozstrzygnięcia odpowiadało rozstrzygnięciu organu I instancji – nakładając karę w takiej samej wysokości co organ I instancji. Tym samym, w ocenie Sądu nie istnieje podstawa do uchylenia z tego względu zaskarżonej decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 1 października 2020 r., IV SA/Wa 817/20, CBOSA). Sąd, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowody, uznał, że wysokość administracyjnej kary pieniężnej orzeczona w zaskarżonej decyzji jest adekwatna do występujących w niniejszej sprawie okoliczności. Sąd zwraca przy tym uwagę, że suma wymierzonej zaskarżą decyzją kary jest najniższą karą przewidzianą za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem i ma za zadanie pełnić funkcję prewencyjną. Zgodnie z art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, kara jest wymierzana w przedziale od 1.000 zł do 1.000.000 zł. Reasumując, w świetle akt sprawy, w tym protokołu kontroli sporządzonego przez WIOŚ, kara w wysokości [...] zł nie może być uznana za nadmierną. W myśl art. 199 ustawy przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Jest to ogólna dyrektywa obowiązująca w zakresie ustalania wysokości administracyjnych kar pieniężnych. Powołany prawidłowo przez organ art. 194 ust. 7 ustawy, który jednak nie ogranicza zastosowania art. 199 ustawy, stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej zasady wymierzania administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, iż popełniony przez stronę skarżącą czyn kwalifikuje się do wymierzenia kary w najniższym możliwym wymiarze. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji – co prawda ogólnie – wskazuje jedynie, że działalność skarżącego powoduje przekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu do środowisko, a także występowanie niezorganizowanej emisji pyłu na terenie zakładu, jednak już te ustalenia i materiał dowodowy potwierdzający powyższe wskazuje, że działalność skarżącego może mieć wpływ na zdrowie i życie ludzi oraz na środowisko. Wyjaśnić także należy, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189f K.p.a. Zgodnie z art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138) wprowadza się następujące zmiany po dziale IV dodaje się dział IVa w brzmieniu: Administracyjne kary pieniężne. W dziale tym znajduje się przepis art. 189f K.p.a. dotyczący odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W rozstrzyganej sprawie istotnym jest, że powyższy przepis wszedł w życie 1 czerwca 2017 r., zaś postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało [...] września 2016 r. Zgodnie zaś z art. 16 ustawy zmieniającej zawierającej przepis przejściowy do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zatem w sprawie brak było podstaw – jak zasadnie wskazał organ - do zastosowania art. 189f K.p.a. Odnosząc się do przedłożonego dowodu - opinii Instytutu [...] w G., należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że Sąd nie kwestionuje jej ustaleń. W ocenie Sądu opinia ta jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie dotyczącej wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Należy wyjaśnić, że zezwolenie Starosty O. z dnia [...] lutego 2016 r. jest decyzją administracyjną, której przedmiotem jest udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami prawa publicznego, ukierunkowanymi na ochronę interesu publicznego w tym m.in. ochrony zdrowia, życia, bezpieczeństwa, porządku publicznego. Udzielone uprawnienia – co miało miejsce w sprawie - muszą być wprost zapisane w treści zezwolenia i uprawnień tych nie można zmieniać bez zmiany samego zezwolenia. W niniejszym postępowaniu w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej – jak zasadnie zwrócił uwagę GIOŚ - organ nie analizuje zapisów zezwolenia z 2016 r. tylko to czy podmiot zgodnie z jego ustaleniami prowadzi działalność. Niniejsza sprawa jest odrębnym postępowaniem, które odwołuje się do decyzji z 2016 r., które nie zostało zakwestionowane przez skarżącego. Trzeba zauważyć, że skarżący – podnosił w skardze, że nie zgadza się z warunkami zawartymi w decyzji Starosty O. z [...] lutego 2016 r., która stanowiła "podstawę" wymierzenia kary i w tym zakresie przedkłada m.in. ww. opinię. W tych okolicznościach – zdaniem Sądu - Strona powinna rozważyć zakwestionowanie jej ustaleń, z którymi się nie zgadza w odpowiednim trybie. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska nie są organem nadzorczym wobec Starosty i nie posiadają uprawnień do kwestionowania warunków zawartych w wydanych zezwoleniach na gospodarowanie odpadami. Poza tym należy wyjaśnić, że fakt uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzedniej decyzji Starosty O. z [...] listopada 2015 r., nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, bowiem zaskarżona decyzja w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł dotyczy nieprzestrzegania warunków zezwolenia wydanego na podstawie innej decyzji, tj. decyzji Starosty O. z [...] lutego 2016 r., która jak już wyżej wskazano pozostaje w obrocie prawnym. Poza tym odnosząc się do decyzji Starosty z [...] lutego 2016 r. należy wskazać, że skarżący winien dostosować prowadzoną działalność do warunków posiadanego zezwolenia z chwilą, gdy decyzja stała się ostateczna. W związku z tym nie można uwzględnić zarzutów skarżącego, że decyzja nie określa, od kiedy sporne warunki obowiązują skarżącego, jak i to, że w dniu stwierdzenia naruszeń warunki te nie obowiązywały. Odnosząc się do zarzutów w zakresie bezczynności i przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, dodać należy, że ewentualne przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji może być przedmiotem ewentualnej skargi w tym przedmiocie w odpowiednim trybie, natomiast nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy. Skarga na merytoryczne rozstrzygnięcie organu nie stanowi natomiast takiego instrumentu prawnego. Sąd analizując niniejszą sprawę nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego, w szczególności art. 7, 77, 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.