IV SA/Wa 662/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi na działanie Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie zaniechania czynności pracowników postanawia - odrzucić zażalenie -

Pismem z 15 lutego 2017 r. A. N. wniósł drogą elektroniczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie zaniechania czynności pracowników. Zgodnie z zarządzeniem z 9 marca 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie do Sądu podpisanego egzemplarza skargi bądź podpisanie w siedzibie Sądu egzemplarza skargi znajdującego się w aktach sprawy. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie doręczono skarżącemu w 17 marca 2017 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypadł zatem na dzień 24 marca 2017 r. Pomimo upływu terminu, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Postanowieniem z 4 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci braku podpisu. Pismem z 22 kwietnia 2017 r., ponownie drogą elektroniczną, skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie WSA w Warszawie. Zarządzeniem z 25 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącego do podpisania zażalenia lub nadesłania podpisanego egzemplarza, wraz z odpisem. W odpowiedzi skarżący przesłał drogą elektroniczną pismo z 14 czerwca 2017 r. w którym wskazał, że wnoszone przez niego pisma są podpisywane za pomocą podpisu elektronicznego, znajdującego się na liście usług zaufanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Według treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo składane do sądu winno zawierać podpis strony je wnoszącej. Ponadto art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie, którego braki formalne obejmowały brak własnoręcznego podpisu oraz brak odpisu zażalenia dla organu administracji. Skarżący został wezwany do uzupełnienia tych braków i pomimo osobistego odebrania wezwania, nie uczynił mu zadość. Sąd nie przychyla się przy tym się do zdania Skarżącego, dotyczącego zastosowania podpisu elektronicznego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Co prawda wskazana przez Skarżącego ustawa o podpisie elektronicznym w art. 5 ust. 2 wskazuje na równoważność skutków prawnych danych w postaci elektronicznej opatrzonych podpisem potwierdzonych profilem zaufanym ePUAP oraz dokumentów podpisanych własnoręcznie, jednakże nie przeszkodziło to prawodawcy we wprowadzeniu odrębnych przepisów regulujących kwestię stosowania podpisu elektronicznego do Kodeksu postępowania cywilnego (art. 60 i art. 78 § 2), Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 57 § 5 pkt 1, art. 63 § 1), czy też Ordynacji Podatkowej (art. 1 pkt 13). W ustawie p.p.s.a. nie zawarto regulacji podobnych do powyżej wskazanych, co przy uwzględnieniu założenia wykładni prawa o racjonalności prawodawcy każe przyjąć, że regulacje zawarte w ustawie o podpisie elektronicznym nie mają bezpośredniego zastosowania do wszystkich aktów prawnych dotyczących wnoszenia pism. Wprowadzenie do poszczególnych ustaw odrębnych przepisów regulujących stosowanie podpisu elektronicznego stanowiło przejaw woli prawodawcy, wskazującego, w których procedurach może występować podpis elektroniczny, a w których strona nie może z niego skorzystać. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1640/12; 26 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1273/12; 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 969/12, 29 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 36/13; 19 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 111-114/13; 28 czerwca 2013 r. sygn. akt I OZ 396-397/13 oraz I OZ 405-406/13; 3 lipca 2013 r. sygn. akt I OZ 307-308/13; 23 lipca 2013 r. I OZ 541/13; 17 września 2013 r. I OZ 775/13. W myśl art. 178 powołanej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.